Constitutional complaint dismissed because final court decision on property rights was not yet reached. The court rejected the argument for early filing due to the finality requirement in the Constitution.

54 POSTANOWIENIE z dnia 24 czerwca 1998 r. Sygn. Ts 76/98 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Stefan J. Jaworski – przewodniczący Biruta Lewaszkiewicz-Petrykowska – sprawozdawca Andrzej Mączyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia Leokadii R. z 31 maja 1998 r. na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 20 maja 1998 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z 8 maja 1998 roku p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Leokadii R., sporządzonej 8 maja 1998 r. zarzucono niezgodność z konstytucją art. 63 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U.

Nr 107, poz. 464). Pełnomocnik skarżącej zarzucił, iż regulacja zawarta w tym przepisie zamyka skarżącej możliwość dochodzenia przez nią, na drodze sądowej, prawa własności gospodarstwa rolnego i uniemożliwia jej unieważnienie aktu własności ziemi, wydanego z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej wskazał na postanowienie Sądu Rejonowego w K. z 24 marca 1998 r., jako na orzeczenie rozstrzygające o przysługujących skarżącej prawach lub wolnościach konstytucyjnych, stwierdzające w szczególności niedopuszczalność drogi sądowej.

Postanowieniem z 20 maja 1998 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej wskazując, iż postanowienie Sądu Rejonowego w K. z 24 marca 1998 r. nie ma charakteru ostatecznego orzeczenia o prawach skarżącej z uwagi na to, iż 14 kwietnia 1998 r. wniosła ona na to postanowienie zażalenie, które w chwili wnoszenia skargi konstytucyjnej nie zostało jeszcze rozpoznane. Na postanowienie to skarżąca wniosła zażalenie z 31 maja 1998 r. podkreślając w nim, iż skoro zakwestionowany przepis art. 63 ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw zamyka jej drogę sądowego dochodzenia swoich praw, co gwarantuje art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, to w takim razie uzasadnione jest odstępstwo od terminu przewidzianego w art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, w szczególności zaś skarga konstytucyjna może być wniesiona wcześniej.

Trybunał Konstytucyjny uznał, iż zażalenie skarżącej nie może być uwzględnione. Postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z 20 maja 1998 r. uzasadnione było tym, iż nie został spełniony podstawowy konstytucyjny warunek dopuszczalności jej merytorycznego rozpoznania, wynikający z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. W sprawie skarżącej nie zapadło bowiem jeszcze ostateczne rozstrzygnięcie o przysługujących jej prawach konstytucyjnych, skoro z uwagi na wniesione przez skarżącą zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego w K. z 24 marca 1998 r. postępowanie w jej sprawie nie zostało jeszcze zakończone.

Ustalenia tego skarżąca w zażaleniu nie kwestionowała. Skarżąca, domagając się w tym zażaleniu odstąpienia od warunków przewidzianych w art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym pominęła fakt, iż warunek ostateczności rozstrzygnięcia o prawach lub wolnościach konstytucyjnych osoby składającej skargę konstytucyjną nie wynika ze wspomnianej ustawy, lecz bezpośrednio z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. W związku z powyższym należało uznać za zasadną odmowę nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej i nie uwzględnić zażalenia skarżącej na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 20 maja 1998 roku.