Legislator Case Law & Legislation
Ts 15/98 AI generated

Constitutional Court dismisses appeal for lack of legal representation by lawyer or attorney.

Case Number Ts 15/98
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court refused to hear an appeal against its own decision to reject a constitutional complaint due to a missed filing deadline. The applicant argued that the Ombudsman's response constituted a final ruling, but the Court clarified that the Social Security Institution's decision remained the final one, making the complaint untimely. Consequently, the Court held that the appeal itself was inadmissible because it was not drafted by a qualified lawyer or attorney, a requirement essential for the integrity of constitutional review.

Legislator headnote

AI generated

Art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; Art. 48 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: A constitutional complaint must be filed within two months of receiving the final decision, and any appeal against a rejection must be drafted by a lawyer or attorney to ensure proper legal formulation.

Keywords

AI generated
constitutional complaint statutory deadline legal representation requirement inadmissible appeal Constitutional Court procedure

Cited Legislation

AI generated
art. 36 ust. 6 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
na podstawie art. 36 ust. 6 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.
art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej wskazując, iż skarżący wniósł skargę do Trybunału z wyraźnym przekroczeniem dwumiesięcznego terminu, liczonego od daty doręczenia skarżącemu ostatecznego rozstrzygnięcia, określonego w art. 46 ust.
art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
Możliwość samodzielnego kwestionowania przez skarżącego ustaleń poczynionych przez Trybunał Konstytucyjny, a odnoszących się do spełnienia przez skargę konstytucyjną wymogów formalnych, podważa istotę i cel wprowadzonego w art. 48 ust.
art. 77 ust. 1 Konstytucji
267 ze zm.) z art. 77 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej p o s t a n o w i ł: pozostawić zażalenie bez rozpoznania Uzasadnienie: Skarga konstytucyjna Ryszarda E.
art. 77 pkt 1 Konstytucji
267 ze zm.) z art. 77 pkt 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na to, iż przepis ten pozbawia prawa do zrekompensowania w pełnym zakresie szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie organu publicznego.
art. 77 ust. 2 konstytucji
skarżący podniósł nadto, iż zostało naruszone jego prawo do sądu określone w art. 77 ust. 2 konstytucji, ponieważ odmówiono mu złożenia kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego w B.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

44 POSTANOWIENIE z dnia 2 kwietnia 1998 r. Sygn. Ts 15/98 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Janusz Trzciński – przewodniczący Jadwiga Skórzewska-Łosiak – sprawozdawca Wojciech Sokolewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 2 kwietnia 1998 r. na podstawie art. 36 ust. 6 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643) zażalenia z 21 marca 1998 r. na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 11 marca 1998 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Ryszarda E. w sprawie zgodności art. 101 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U.

Nr 40, poz. 267 ze zm.) z art. 77 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej p o s t a n o w i ł: pozostawić zażalenie bez rozpoznania Uzasadnienie: Skarga konstytucyjna Ryszarda E. zarzuca niezgodność art. 101 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.) z art. 77 pkt 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na to, iż przepis ten pozbawia prawa do zrekompensowania w pełnym zakresie szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie organu publicznego.

W piśmie procesowym z 18 lutego 1998 r. skarżący podniósł nadto, iż zostało naruszone jego prawo do sądu określone w art. 77 ust. 2 konstytucji, ponieważ odmówiono mu złożenia kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego w B. z 30 grudnia 1994 roku. Z przedłożonej skargi konstytucyjnej wynika, iż stosując zaskarżony przepis, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w A. decyzją z 14 lutego 1995 roku przeliczył emeryturę skarżącego, ustalając jej wysokość na kwotę 821,70 zł oraz należność wraz z odsetkami, z tytułu opóźnienia w wypłacie części należnego świadczenia w okresie od 1 lutego 1993 r. do 28 lutego 1995 r.

Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie do Sądu Wojewódzkiego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B., który wyrokiem z 10 sierpnia 1995 r. odwołanie oddalił. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B. wyrokiem z 19 października 1995 r. oddalił rewizję skarżącego od wyroku Sądu Wojewódzkiego. Skarżący wniósł następnie podanie do Rzecznika Praw Obywatelskich o zaskarżenie w drodze kasacji wyżej wymienionych wyroków. Pismem z 19 grudnia 1997 r. Rzecznik Praw Obywatelskich poinformował skarżącego, iż nie znalazł podstaw do złożenia kasacji.

Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 11 marca 1998 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej wskazując, iż skarżący wniósł skargę do Trybunału z wyraźnym przekroczeniem dwumiesięcznego terminu, liczonego od daty doręczenia skarżącemu ostatecznego rozstrzygnięcia, określonego w art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym. W uzasadnieniu tego orzeczenia Trybunał zauważył, że wbrew twierdzeniom skarżącego, nie można traktować odpowiedzi Rzecznika Praw Obywatelskich z 19 grudnia 1997 r. (którą skarżący otrzymał 22 grudnia 1997 r.), jako ostatecznego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, gdyż kompetencje Rzecznika nie obejmują rozstrzygania takich kwestii.

Pismo to informuje jedynie skarżącego, że Rzecznik Praw Obywatelskich nie znalazł podstaw do skorzystania z przysługujących mu kompetencji do wniesienia kasacji w jego sprawie. Pismo to ma jedynie charakter wyjaśniający i nie rozstrzyga zarówno o emerytalnych prawach skarżącego, jak też o dopuszczalności lub niedopuszczalności kasacji. Na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego skarżący złożył zażalenie, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej, ze względu na brak nadmiernego zawinienia po stronie skarżącego i jego słuszny interes.

Badając niniejszą sprawę Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje: Bezspornym faktem jest, że o emerytalnych prawach skarżącego rozstrzygnęła decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w A. z 14 lutego 1995 r., która nabrała charakteru ostatecznego orzeczenia po wydaniu wyroku Sądu Apelacyjnego w B. z 19 października 1995 r. Orzeczenie to doręczono skarżącemu 31 października 1995 r., a zatem w terminie, kiedy w polskim porządku konstytucyjnym nie funkcjonowała jeszcze instytucja skargi konstytucyjnej. Skargę konstytucyjną wprowadziła Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r., która weszła w życie 17 października 1997 r.

Skarga konstytucyjna została nadana w Urzędzie Pocztowym 29 stycznia 1998 r., a więc z natury rzeczy złożono ją z wyraźnym przekroczeniem dwumiesięcznego terminu liczonego od daty doręczenia skarżącemu ostatecznego rozstrzygnięcia, t.j. od 31 października 1995 roku. Zażalenie od postanowienia odmawiającego nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, z uwagi na przekroczenie terminu przewidywanego do jej wniesienia, nie może być rozpoznane przez Trybunał Konstytucyjny, bowiem nie zostało sporządzone przez osobę uprawnioną.

Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, skarga konstytucyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Trybunał Konstytucyjny potwierdza wyrażony w postanowieniu z 24 lutego 1998 r. (sygn. Ts 19/97) pogląd, że wymóg ten rozciąga się także na zażalenie na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, wydane po przeprowadzeniu wstępnego jej rozpoznania na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym.

Ze względu na nadzwyczajny charakter skargi konstytucyjnej, jako instrumentu obrony praw i wolności konstytucyjnych, a także w celu prawidłowego sformułowania skargi konstytucyjnej i ograniczenia spraw, w których skarga ta byłaby środkiem przedwczesnym, zbędnym lub niedopuszczalnym z punktu widzenia ochrony interesów osób skargę taką składających, ustawodawca wprowadził obowiązek sporządzenia skargi przez osobę posiadającą kwalifikowaną wiedzę prawniczą. Z istoty rozpoznania wstępnego wynika, iż obowiązek zastępstwa procesowego w zakresie sporządzenia skargi rozciągać się powinien także na czynności mające doprowadzić do weryfikacji orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, zapadających w tej fazie rozpoznawania skargi konstytucyjnej.

Odnosi się to w szczególności do sporządzenia zażalenia na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Możliwość samodzielnego kwestionowania przez skarżącego ustaleń poczynionych przez Trybunał Konstytucyjny, a odnoszących się do spełnienia przez skargę konstytucyjną wymogów formalnych, podważa istotę i cel wprowadzonego w art. 48 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym obowiązku sporządzenia skargi konstytucyjnej przez adwokata lub radcę prawnego. Z uwagi więc na to, iż zażalenie z 21 marca 1998 r. na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 11 marca 1998 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, nie zostało sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, nie mogło być przedmiotem merytorycznego rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny.