Constitutional complaint dismissed because final administrative judgment was vacated by Supreme Court, preventing finality.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court suspended and subsequently dismissed the constitutional complaint filed by Bogdan Z. regarding administrative enforcement procedures. The petitioner argued that specific articles of the Administrative Enforcement Act violated constitutional rights, but the National Administrative Court's final judgment was later vacated by the Supreme Court. Since the Supreme Court's decision reopened the case for retrial, the Constitutional Court determined that no final judicial decision existed to serve as the prerequisite for its review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 79 ust. 1 Konstytucji RP; Art. 180 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego: A constitutional complaint is inadmissible if the final judicial decision establishing the rights or obligations in question has not yet become final.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
122 POSTANOWIENIE z dnia 15 grudnia 1998 r. Sygn. SK 6/98 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Ferdynand Rymarz – przewodniczący Biruta Lewaszkiewicz-Petrykowska Jadwiga Skórzewska- Łosiak – sprawozdawca Janusz Trzciński Marian Zdyb po rozpoznaniu 15 grudnia 1998 r. na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Bogdana Z., o stwierdzenie: niezgodności art. 2 § 2 oraz art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161 ze zm.) z art. 45 ust. 1 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n o w i ł:
1. na podstawie art. 180 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 20 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643) podjąć z urzędu zawieszone postępowanie;
2. na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 powołanej w pkt. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym umorzyć postępowanie. Uzasadnienie: 1. 17 kwietnia 1998 r. do Trybunału Konstytucyjnego wpłynęła skarga konstytucyjna Bogdana Z. Skarżący wnosił o stwierdzenie niezgodności art. 2 § 2 oraz art. 33 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 1991 r. Nr. 36 poz. 161 ze zm) z art. 45 ust. 1 i art. 32 Konstytucji RP. Z uzasadnienia skargi wynika, iż skarżący zarzuca również powołanym przepisom ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji niezgodność z zasadą demokratycznego państwa prawnego wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP.
W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że w 1990 r. zawarł z Zakładem Telekomunikacji – K. umowę o świadczenie usług telefaksowych. W 1996 r. Telekomunikacja Polska S.A. Zakład Telekomunikacji Kraków Centrum złożył w Urzędzie Skarbowym w K. wniosek o wszczęcie przeciwko skarżącemu egzekucji administracyjnej roszczeń wynikających z umowy, stwierdzonych wystawionymi przez Telekomunikację tytułami wykonawczymi. Urząd Skarbowy przeprowadził egzekucję tych roszczeń. 7 maja 1996 r. skarżący wniósł do Urzędu Skarbowego zarzuty na podjęte czynności egzekucyjne twierdząc, iż nie jest dłużnikiem Telekomunikacji Polskiej S.A. oraz że egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna.
Urząd Skarbowy w K. postanowieniem z 29 czerwca 1996 r., uznał zarzuty skarżącego za bezzasadne. Skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie. Po rozpoznaniu zażalenia Izba Skarbowa w Krośnie postanowieniem z 30 lipca 1996 r. utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie Urzędu Skarbowego. 29 października 1996 r. skarżący wniósł na powyższe postanowienie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z 2 grudnia 1997 r. Naczelny Sąd Administracyjny –Ośrodek Zamiejscowy w Rz. oddalił skargę.
2. Trybunał Konstytucyjny z urzędu powziął wiadomość, że 30 czerwca 1998 r. Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł do Sądu Najwyższego rewizję nadzwyczajną od zaskarżonego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowego w Rz. z 2 grudnia 1997 roku. Z uwagi na powyższe Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 177 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 20 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym postanowieniem z 9 listopada 1998 r. zawiesił postępowanie w sprawie. Wyrokiem z 2 grudnia 1998 r. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu – Ośrodkowi Zamiejscowemu w Rz.
3. Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przesłanką wniesienia skargi konstytucyjnej jest ostateczne orzeczenie o prawach, wolnościach albo obowiązkach skarżącego określonych w konstytucji. W niniejszej sprawie ostatecznym orzeczeniem w znaczeniu powołanego przepisu był wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 2 grudnia 1997 roku. Na skutek rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego od tego wyroku, Sąd Najwyższy - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 2 grudnia 1998 r. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania.
Z tego względu Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 180 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 20 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym z urzędu podjął zawieszone postępowanie. Po uchyleniu prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego postępowanie w przedmiocie konstytucyjnych praw i wolności skarżącego nie może być uznane za zakończone ostatecznym orzeczeniem w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. Wyrok Sądu Najwyższego umożliwia skarżącemu przedstawienie zarzutów dotyczących naruszenia jego konstytucyjnych wolności i praw w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Z tego względu, wobec usunięcia podstawy do merytorycznego rozpoznania przez Trybunał zarzutów podniesionych w skardze konstytucyjnej, postępowanie w sprawie należało umorzyć.