Criminal appeal dismissed as inadmissible because the defendant was conditionally acquitted, violating the rule on appeals for acquittal.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the criminal appeal filed by the defense attorney against the district court's decision to conditionally acquit the defendant. The defense argued procedural violations regarding evidence evaluation and the definition of income for municipal officials, but the prosecution requested the appeal be left without examination. The court ruled the appeal inadmissible because the law permits appeals for acquittal only when they cite specific statutory grounds, which this case did not meet.
Legislator headnote
AI generatedArt. 523 § 2, 4 k.p.k.; Art. 439 k.p.k.; An appeal for acquittal is inadmissible unless it raises a statutory ground for acquittal under Art. 439 k.p.k., as the law prohibits appeals for acquittal based on other procedural or substantive errors.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III KK 83/14 POSTANOWIENIE Dnia 6 maja 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie R. D. oskarżonego z art. 233 § 6 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 6 maja 2014 r., z urzędu kwestii dopuszczalności kasacji obrońcy oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 27 listopada 2013 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Z.- Wydział Zamiejscowy Karny w W. z dnia 5 września 2013 r. p o s t a n o w i ł 1. pozostawić kasację bez rozpoznania;
2. obciążyć oskarżonego R. D. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Z.- Zamiejscowy Wydział Karny w W. z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt … 20/13, oskarżony R. D. uznany został za winnego popełnienia dwóch przestępstw określonych w art. 233 § 1 i 6 k.k., za co wymierzono mu kary jednostkowe po 100 stawek dziennych grzywny przy określeniu wysokości jednej stawki na kwotę 20 zł oraz orzeczono karę łączną grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych w kwocie 20 zł każda, obciążając go kosztami postępowania. 2 Po rozpoznaniu apelacji oskarżonego Sąd Okręgowy w Ł. wyrokiem z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. akt … 253/13, zmienił zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji w ten sposób, że przyjmując, iż oskarżony dopuścił się jednego (opisanego na nowo przez sąd ad quem) czynu z art. 233 § 1 i 6 k.k., postępowanie wobec R.
D. warunkowo umorzył na roczny okres próby, orzekając wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 500 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej i obciążając go kosztami postępowania. Kasację w przedmiotowej sprawie wniósł obrońca oskarżonego, zarzucając w niej „… uchybienie przepisu art. 439 k.p.k. oraz rażące uchybienie przepisów prawa procesowego i materialnego: - rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i uznanie, iż oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów z zamiarem ewentualnym podczas gdy całokształt okoliczności zgromadzonych w sprawie, rozważonych w sposób logiczny i zgodny z zasadami doświadczenia życiowego a zwłaszcza dowód przesłuchania oskarżonego oceniony w powiązaniu z faktem, iż oskarżony nie posiada wykształcenia prawniczego zaś oświadczenie sporządzane było ostatniego dnia terminu, a nadto, iż stwierdzone nieprawidłowości nie powodowały obejścia ustawowych zakazów dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej przez funkcjonariuszy gminy prowadzą do wniosku, iż nie można przypisać mu winy umyślnej, - rażące naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 24 h ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 233 § 6 k.k. poprzez przypisanie oskarżonemu czynu polegającego na niewykazaniu przychodu osiągniętego z tytułu działalności gospodarczej, podczas gdy powołany przepis zobowiązuje funkcjonariusza gminnego jedynie do wykazania kwoty uzyskanego dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.
U. z 2012 r., poz. 301)”. Przy tak sformułowanym zarzucie skarżący wniósł o „uchylenie w całości powyższego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Z. celem ponownego rozpoznania”. 3 W odpowiedzi na tę kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w Ł. wniósł o jej pozostawienie bez rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniesiona w tej sprawie kasacja jest niedopuszczalna, co trafnie zauważył w pisemnej na nią odpowiedzi oskarżyciel publiczny. Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, zaś wyjątek od tej zasady określa art. 523 § 4 k.p.k.
Wobec treści zapadłego w niniejszej sprawie orzeczenia Sądu Okręgowego w Ł., warunkowo umarzającego – wobec R. D. – postępowanie karne, wniesienie kasacji przez stronę było więc możliwe wyłącznie w wypadku podniesienia w niej uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k., i w takim też tylko zakresie (wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej) ten nadzwyczajny środek zaskarżenia mógł zostać rozpoznany – art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 2005 r., II KK 127/04, OSNKW 2005, z. 7-8, poz. 72).
Warunku tego kasacja obrońcy oskarżonego nie spełnia. Wprawdzie w jej petitum wskazano „na uchybienie przepisu art. 439 k.p.k.”, jednak zarówno sama treść zarzutu, jak i uzasadnienie skargi, ignorując zresztą wymóg art. 526 § 1 k.p.k., w żadnym fragmencie nie nawiązuje do jakiegokolwiek bezwzględnego powodu odwoławczego. Oczywiste więc jest, że powołanie się przez autora kasacji na przyczynę skutkującą uchyleniem orzeczenia, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia, ma charakter wyłącznie instrumentalny, zmierzający do obejścia ustawowego wymogu przewidzianego powołanym wyżej przepisem art. 523 § 2 k.p.k.
Przekonuje o tym również treść pozostałych sformułowanych przez skarżącego zarzutów wskazujących jedynie na względne przyczyny odwoławcze przewidziane w art. 438 pkt 1 i 2 k.p.k. (naruszenia prawa materialnego i procesowego), które w takiej sytuacji w ogóle nie podlegają badaniu. Mając na uwadze powyższe, w oparciu o przepis art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 in fine k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 i 4 k.p.k., przyjętą kasację – jako niedopuszczalną z mocy ustawy – należało pozostawić bez 4 rozpoznania, natomiast oskarżonego obciążyć kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, a to stosownie do unormowań art. 518 k.p.k. w zw. z art. 637 § 1 k.p.k. i art. 636 § 1 k.p.k.