Legislator Case Law & Legislation
III KK 452/13 AI generated

Supreme Court vacates fine for traffic violation due to lack of authorized prosecutor's complaint.

Case Number III KK 452/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court vacated the defendant's fine and dismissed the proceedings because the municipal guard lacked statutory authority to file the prosecution. The Court held that the City Guard's powers under traffic law did not extend to initiating criminal proceedings for this specific violation. Consequently, the absence of a formal complaint from an authorized prosecutor constituted a fatal procedural defect requiring the case's termination.

Legislator headnote

AI generated

Art. 17 ust. 3 k.p.w.; Art. 129b ustawy o ruchu drogowym: Municipal guards lack authority to initiate prosecution for specific traffic violations; absence of authorized prosecutor's complaint mandates dismissal of proceedings.

Keywords

AI generated
municipal guard powers traffic violation prosecution authorized prosecutor complaint procedural defect dismissal statutory authority limitation

Cited Legislation

AI generated
Art. 17 ust. 3 k.p.w.
z art. 17 § 3 k.p.w., polegające na ukaraniu obwinionego za wykroczenie stypizowane w art.
Art. 129b ustawy z dnia 20 czerwca 1999 r. – Prawo o ruchu drogowym
Art. 5 § 1 pkt 9 k.p.w.
uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 9 k.p.w. umarza postępowanie, 2.
Art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w.
96 § 3 k.w., pomimo istnienia negatywnej przesłanki procesowej w postaci braku skargi uprawnionego oskarżyciela, co stanowi bezwzględna przyczynę odwoławczą, określoną w art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w., wniósł: - o uchylenie zaskarżonego wyroku nakazowego i umorzenie postępowania na podstawie art.
Art. 96 § 3 k.w.
ukaranego z art. 96 § 3 k.w. w zw.
art. 5 § 1 pkt 9 k.p
uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 9 k.p.w.
art. 17 § 3 k.p
z art. 17 § 3 k.p.w., polegające na ukaraniu obwinionego za wykroczenie stypizowane w art.
art. 104 § 1 pkt 7 k.p
96 § 3 k.w., pomimo istnienia negatywnej przesłanki procesowej w postaci braku skargi uprawnionego oskarżyciela, co stanowi bezwzględna przyczynę odwoławczą, określoną w art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w., wniósł: - o uchylenie zaskarżonego wyroku nakazowego i umorzenie postępowania na podstawie art.
art. 17 k.p
Kwestię organów uprawnionych do wnoszenia i popierania wniosków o ukaranie w sprawach o wykroczenie reguluje art. 17 k.p.w., a w odniesieniu do straży gminnych (miejskich) § 3 tego przepisu, przyznając im takie uprawnienie wówczas, gdy w zakresie swojego działania ujawniły wykroczenie.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III KK 452/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 kwietnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski (przewodniczący) SSN Jerzy Steckiewicz (sprawozdawca) SSN Andrzej Stępka Protokolant Teresa Jarosławska przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Małgorzaty Wilkosz-Śliwy, w sprawie W. P. ukaranego z art. 96 § 3 k.w. w zw. z art. 24 § 1 i 3 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2014 r., kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść obwinionego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W. z dnia 4 lutego 2013 r., 1. uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 9 k.p.w. umarza postępowanie, 2. kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa. 2

UZASADNIENIE

Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł kasację od prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W. z dnia 4 lutego 2013 r., sygn. akt: II W …/13, na mocy którego W. P., za popełnienie wykroczenia określonego w art. 96 § 3 k.w., polegającego na tym, że od dnia 9 października 2012 r. do dnia 18 stycznia 2013 r. na żądanie Straży Miejskiej w W. nie wskazał komu powierzył swój pojazd do kierowania lub używania, skazany został na karę 200 złotych grzywny. Autor kasacji podnosząc „rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 5 § 1 pkt 9 k.p.w. w zw. z art. 17 § 3 k.p.w., polegające na ukaraniu obwinionego za wykroczenie stypizowane w art. 96 § 3 k.w., pomimo istnienia negatywnej przesłanki procesowej w postaci braku skargi uprawnionego oskarżyciela, co stanowi bezwzględna przyczynę odwoławczą, określoną w art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w., wniósł: - o uchylenie zaskarżonego wyroku nakazowego i umorzenie postępowania na podstawie art. 5 § 1 pkt 9 k.p.w.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Niewątpliwie, rację ma Rzecznik Praw Obywatelskich wywodząc, że wnosząc do sądu wniosek o ukaranie W. P. za popełnienie wykroczenia, o którym mowa w art. 96 § 3 k.w., Straż Miejska w W. wykroczyła poza zakres swoich uprawnień ustawowych. Skutkiem tego wydany w sprawie wyrok zapadł w sytuacji braku skargi uprawnionego oskarżyciela (art. 5 § 1 pkt 9 k.p.w.), co stanowiło bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w. Kwestię organów uprawnionych do wnoszenia i popierania wniosków o ukaranie w sprawach o wykroczenie reguluje art. 17 k.p.w., a w odniesieniu do straży gminnych (miejskich) § 3 tego przepisu, przyznając im takie uprawnienie wówczas, gdy w zakresie swojego działania ujawniły wykroczenie.

Kompetencje straży gminnych (miejskich) w obszarze ruchu drogowego określa art. 129 b ustawy z dnia 20 czerwca 1999 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zmianami). Przepis ten, mimo kilkakrotnej nowelizacji, nie poszerzył jednak uprawnień straży gminnych (miejskich) w zakresie kierowania wniosków o ukaranie o czyn z art. 96 § 3 k.w. Z tych powodów, jak słusznie wywiedziono w kasacji, Straży Miejskiej w W. nie przysługiwało prawo do wniesienia wniosku o ukaranie W. P.; skoro stało się 3 inaczej, to należało uznać, że wniosek pochodził od nieuprawnionego oskarżyciela i w związku z tym uchylić zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 9 k.p.w. umorzyć postępowanie (zobacz w podobnej kwestii np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2010 r., sygn. akt:

III KK 116/10).