Legislator Case Law & Legislation
WA 13/14 AI generated

Supreme Court quashes acquittal for bribery due to flawed evidence assessment and failure to establish guilt beyond reasonable doubt.

Case Number WA 13/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland quashed the acquittal of two military officers regarding bribery charges due to a flawed assessment of evidence by the lower court. The prosecution argued that the first-instance court incorrectly characterized the case as circumstantial and failed to properly evaluate witness testimonies and the defendant's statements. The court held that the evidence was sufficient to establish guilt and that the lower court's reasoning regarding the 'poszlakowy' (circumstantial) nature of the case was erroneous, necessitating a retrial.

Legislator headnote

AI generated

Art. 228 § 3 k.k.; Art. 229 § 3 k.k.; Art. 5 § 2 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.; Art. 438 pkt 3 k.p.k. - The Supreme Court ruled that an acquittal is invalid if the lower court erroneously classifies direct evidence as circumstantial and fails to adequately address the prosecution's case, thereby violating the principle of in dubio pro reo and the duty to establish guilt.

Keywords

AI generated
bribery charges military officers acquittal quashed circumstantial evidence in dubio pro reo evidence assessment retrial ordered

Cited Legislation

AI generated
Art. 228 § 3 k.k.
uniewinnionego od zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w art. 228 § 3 k.k. w zb.
Art. 229 § 3 k.k.
uniewinnionego od zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w art. 229 § 3 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2014 r., apelacji wniesionej przez prokuratora, na niekorzyść od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w W.
Art. 5 § 2 k.p.k.
Zatem skoro niemożliwe było przyjęcie jedynej logicznej i ostatecznej wersji zdarzenia pozwalającej na ustalenie sprawstwa oskarżonych, to posiłkując się 3 zasadą wyrażoną w art. 5 § 2 k.p.k., należało uniewinnić oskarżonych od dokonania zarzucanych im czynów.
Art. 7 k.p.k.
5 § 2 k.p.k., była rażąco błędna i dokonana została z obrazą art. 7 k.p.k., która miała wpływ na treść wydanego wyroku (art.
Art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.
W ocenie Sądu Najwyższego w kwestii ustaleń co do winy oskarżonych wystarczające było odniesienie się do wymogów art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., a tego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zabrakło.
Art. 438 pkt 3 k.p.k.
7 k.p.k., która miała wpływ na treść wydanego wyroku (art. 438pkt 3 k.p.k.).
art. 228 § 3 k.k
uniewinnionego od zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w art. 228 § 3 k.k.
art. 271 § 3 k.k
z art. 271 § 3 k.k.; ppłk.
art. 229 § 3 k.k
uniewinnionego od zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w art. 229 § 3 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2014 r., apelacji wniesionej przez prokuratora, na niekorzyść od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w W.
art. 5 § 2 k.p.k
Zatem skoro niemożliwe było przyjęcie jedynej logicznej i ostatecznej wersji zdarzenia pozwalającej na ustalenie sprawstwa oskarżonych, to posiłkując się 3 zasadą wyrażoną w art. 5 § 2 k.p.k., należało uniewinnić oskarżonych od dokonania zarzucanych im czynów.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt: WA 13/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 kwietnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Bogdan Rychlicki (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Marian Buliński SSN Marek Pietruszyński Protokolant : Marcin Szlaga przy udziale prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej płk. Jana Żaka w sprawie: płk. rez. A. N. uniewinnionego od zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w art. 228 § 3 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k.; ppłk. rez. D. B. uniewinnionego od zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w art. 229 § 3 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2014 r., apelacji wniesionej przez prokuratora, na niekorzyść od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia 19 grudnia 2013 r., uchyla zaskarżony wyrok i sprawę płk. rez. A. N. i ppłk. rez. D. B. przekazuje do ponownego rozpoznania Wojskowemu Sądowi Okręgowemu w W. 2

UZASADNIENIE

Płk rez. A.N. został oskarżony o to, że: „w bliżej nieustalonym czasie, lecz nie później niż w okresie pomiędzy 2001 r. a nieustalonym dniem maja 2002 r. w L., w związku z pełnieniem funkcji publicznej Zastępcy Komendanta Wojskowej Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej […] przyjął, przekazaną mu za pośrednictwem ustalonej osoby korzyść majątkową w kwocie około 1.000,00 (jednego tysiąca) zł. od ppłk D. B., w zamian za wystawienie dokumentu w postaci świadectwa wojskowo - lekarskiego niezbędnego do uzyskania przez ppłk D.

B. orzeczenia i decyzji Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej, przyznającej temu oficerowi prawo do dodatkowej powierzchni mieszkalnej, w którym poświadczył nieprawdę, co do okoliczności mającej znaczenie prawne, to jest w zakresie stanu zdrowia jego żony K. B., tj. o popełnienie przestępstwa określonego w art. 228 § 3 kk w zb. z art. 271 § 3 kk”. Ppłk rez. D. B. został oskarżony o to, że: „w bliżej nieustalonym czasie, lecz nie później niż w okresie pomiędzy 2001 r. a nieustalonym dniem maja 2002 r. w L., udzielił za pośrednictwem ustalonej osoby korzyść majątkową w kwocie około 1.000,00 (jednego tysiąca) zł pełniącemu funkcję publiczną na stanowisku Zastępcy Komendanta Wojskowej Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej SP ZOZ […] płk A.

N. w zamian za wystawienie dokumentu w postaci świadectwa wojskowo - lekarskiego poświadczającego nieprawdę, co do okoliczności mającej znaczenie prawne, to jest stanu zdrowia jego żony K. B., niezbędnego do uzyskania dla siebie orzeczenia i decyzji Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w […], przyznającej mu prawo do dodatkowej powierzchni mieszkalnej, tj. o popełnienie przestępstwa określonego w z art. 229 § 3 kk”. Wojskowy Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 19 grudnia 2013 r., uniewinnił ich od zarzucanych im czynów. Sąd pierwszej instancji oceniając zgromadzony materiał dowodowy wywiódł, iż niniejsza sprawa ma charakter poszlakowy.

Dowody z wyjaśnień oskarżonych oraz z zeznań świadków (w szczególności świadka J.) są „dowodami pośrednimi”. Zatem skoro niemożliwe było przyjęcie jedynej logicznej i ostatecznej wersji zdarzenia pozwalającej na ustalenie sprawstwa oskarżonych, to posiłkując się 3 zasadą wyrażoną w art. 5 § 2 k.p.k., należało uniewinnić oskarżonych od dokonania zarzucanych im czynów. Apelację na niekorzyść oskarżonych wniósł prokurator Wojskowej Prokuratury Okręgowej. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił: „ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku, polegający na niewłaściwej ocenie zebranego materiału dowodowego, a w szczególności wyjaśnień ppłk. rez.

D. B. oraz zeznań J. J., z naruszeniem reguły in dubio pro reo, co skutkowało niezasadnym uniewinnieniem oskarżonych od popełnienia zarzucanych im czynów, podczas gdy prawidłowa analiza dowodów przeprowadzonych w sprawie, zgodnie z normą art. 7 k.p.k., z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego powinna prowadzić do zgoła odmiennych wniosków, tj. że oskarżeni dopuścili się zarzucanych im występków”. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojskowemu Sądowi Okręgowemu.

W uzasadnieniu apelacji generalnie zakwestionowano ocenę zgromadzonego materiału dowodowego przez sąd pierwszej instancji. Prokurator wskazując na istniejące dowody co do okoliczności: wręczenia przez świadka J. otrzymanej od oskarżonego B. kwoty 1 000 zł oskarżonemu N. (wyjaśnienia oskarżonego B. złożone w toku śledztwa i zeznania świadka J. z postępowania przygotowawczego i sądowego) wywiódł, iż ocena sądu meriti co do charakteru niniejszej sprawy (proces poszlakowy) oraz zastosowania reguły in dubio pro reo wyrażonej w art. 5 § 2 k.p.k., była rażąco błędna i dokonana została z obrazą art. 7 k.p.k., która miała wpływ na treść wydanego wyroku (art. 438pkt 3 k.p.k.).

Sąd Najwyższy rozważył. Apelacja jest zasadna. W pełni należało zgodzić się ze skarżącym co do rażąco błędnej oceny materiału dowodowego dokonanej przez sąd meriti poprzez pryzmat zarzutu błędu (…) podniesionego w apelacji. Przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywody w tej mierze całkowicie „rozmijają się” z realiami dowodowymi niniejszej sprawy. 4 W ocenie Sądu Najwyższego nie może być mowy o tzw. poszlakowym charakterze tej sprawy oraz o tzw. „dowodach pośrednich” co do okoliczności wręczenia kwoty 1 000 zł oskarżonemu N. O ile te ostatnie dowody pośrednie, co najwyżej mogą odnosić się do oceny zeznań świadków: […], o tyle w sprawie bezsporne jest, że prawidłowa ocena wyjaśnień oskarżonego B. złożonych w śledztwie oraz zeznań świadka J., może prowadzić do zgoła odmiennych wniosków w kwestii winy oskarżonych, niż przyjęto to w zaskarżonym wyroku.

Sąd pierwszej instancji zupełnie uchylił się od ustalenia powodów zmiany wyjaśnień przez oskarżonego B., poprzestając li tylko na przyjęciu, że jego wyjaśnienia z postępowania przygotowawczego stanowią dobrowolne „samooskarżenie się”. Z kolei przyjął za udowodnioną i spójną (uwaga SN) okoliczność, że oskarżony B. zainteresowany uzyskaniem dodatkowej normy mieszkaniowej w celu jej załatwienia wręczył świadkowi J. kopertę z kwotą 1 000 zł celem przekazania jej lekarzowi wojskowemu (s. 5-6 uzasadnienia). Bezsporne jest też i to, że na podstawie decyzji Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 6 maja 2002 r., oskarżonemu B. przyznano uprawnienia do dodatkowej powierzchni mieszkalnej na stałe z uwagi na stan zdrowia jego żony K.

Sąd pierwszej instancji „przecenił” też jako jeden z najważniejszych dowodów okoliczność zniszczenia dokumentacji lekarskiej, w oparciu o którą wydano stosowne decyzje (s.6-7 uzasadnienia), skoro w świetle wyjaśnień oskarżonego B. bezsporne było i jest, że jego żona nie chorowała i z tego też powodu nie mógł on otrzymać uprawnienia do dodatkowej powierzchni mieszkalnej (s. 4 uzasadnienia wyroku). Z kolei wyłaniający się z zeznań świadka J. (k. 443-445) sposób postępowania oskarżonych jest, aż nadto czytelny, ażeby koniecznym było dla prawidłowego rozpoznania sprawy ustalenie „czterech scenariuszy” inkryminowanego zdarzenia (s. 13-14 uzasadnienia wyroku).

W ocenie Sądu Najwyższego w kwestii ustaleń co do winy oskarżonych wystarczające było odniesienie się do wymogów art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., a tego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zabrakło. W podsumowaniu w uwzględnieniu apelacji prokuratora należało zaskarżony wyrok uchylić i sprawę z powyższymi zapatrywaniami Sądu Najwyższego przekazać do ponownego rozpoznania Wojskowemu Sądowi Okręgowymi. 5