Legislator Case Law & Legislation
II CZ 107/13 AI generated

Cassation appeal dismissed for late filing due to improper court submission preventing timely transfer. Appeal rejected as filed after statutory deadline. Court held general rule applies to improper court filings. Appeal dismissed for late filing due to improper court submission preventing timely transfer. Appeal rejected as filed after statutory deadline. Court held general rule applies to improper court filings.

Case Number II CZ 107/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the cassation appeal because the lower court correctly determined the filing was untimely. The appellant's lawyer submitted the appeal directly to the Supreme Court within the two-month period but failed to forward it to the Court of Appeal in time. The Court ruled that the general rule for improper court submissions applies, making the date of delivery to the competent court the relevant deadline, not the date of submission to the incompetent court.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3985 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.: A cassation appeal filed with an incompetent court is deemed untimely if the delay in transferring it to the competent court prevents its submission within the statutory period.

Keywords

AI generated
cassation appeal improper court statutory deadline timely transfer civil procedure code

Cited Legislation

AI generated
Art. 3985 § 1 k.p.c.
W tej sytuacji Sąd Apelacyjny uznał, że skarga kasacyjna wniesiona została z uchybieniem terminu określonego w art. 3985 § 1 k.p.c. i odrzucił ją na podstawie art.
Art. 3986 § 2 k.p.c.
wydanym na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną powódki wobec uznania, że skarga ta została wniesiona z uchybieniem wymaganego terminu.
Art. 39814 k.p.c.
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.
Art. 369 § 3 k.p.c.
W zażaleniu powódka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność odpowiedniego zastosowania art. 369 § 3 k.p.c., czego Sąd Apelacyjny nie uczynił.
art. 3986 § 2 k.p.c
wydanym na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.
art. 3985 § 1 k.p.c
W tej sytuacji Sąd Apelacyjny uznał, że skarga kasacyjna wniesiona została z uchybieniem terminu określonego w art. 3985 § 1 k.p.c.
art. 369 § 3 k.p.c
W zażaleniu powódka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność odpowiedniego zastosowania art. 369 § 3 k.p.c., czego Sąd Apelacyjny nie uczynił.
art. 39814 k.p.c
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 39814 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie SN z dnia 15 listopada 2000 r., IV CKN 1420/00
postanowienie SN z dnia 17 lipca 1997 r., III CZ 35/97

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CZ 107/13 POSTANOWIENIE Dnia 20 marca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący) SSN Anna Kozłowska SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca) w sprawie z powództwa J. P. przeciwko I. B. o unieważnienie umowy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 marca 2014 r. zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 23 sierpnia 2013 r. oddala zażalenie. 2

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2013 r. wydanym na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną powódki wobec uznania, że skarga ta została wniesiona z uchybieniem wymaganego terminu. Sąd ten ustalił, że w dniu 10 czerwca 2013 r. pełnomocnik powódki otrzymał wraz z uzasadnieniem odpis wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 9 maja 2013 r., a w dniu 9 sierpnia 2013 r. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku bezpośrednio do Sądu Najwyższego. Z kolei Sąd Najwyższy otrzymał tę skargę kasacyjną dnia 12 sierpnia 2013 r. i tego samego dnia przekazał ją faxem do Sądu Apelacyjnego, a dnia 13 sierpnia 2013 r. nadał ją pocztą pod adres tegoż Sądu drugiej instancji.

W tej sytuacji Sąd Apelacyjny uznał, że skarga kasacyjna wniesiona została z uchybieniem terminu określonego w art. 3985 § 1 k.p.c. i odrzucił ją na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. W zażaleniu powódka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność odpowiedniego zastosowania art. 369 § 3 k.p.c., czego Sąd Apelacyjny nie uczynił.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przesłanką odrzucenia skargi kasacyjnej było wniesienie jej po upływie ustawowego terminu. Zgodnie z art. 3985 § 1 skarga kasacyjna powinna zostać wniesiona do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia stronie tego orzeczenia wraz z uzasadnieniem. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została wniesiona bezpośrednio do Sądu Najwyższego, a więc do sądu niewłaściwego. Wniesienie skargi do sądu niewłaściwego nastąpiło co prawda z zachowaniem terminu określonego w art. 3985 § 1, jednak w czasie uniemożliwiającym niezwłoczne przekazanie skargi do sądu właściwego z zachowaniem tegoż dwumiesięcznego terminu. 3 Zawarte w art. 39821 odesłanie do przepisów regulujących postępowanie apelacyjne nie uzasadnia zastosowania art. 369 § 3 k.p.c. Norma ta nie określa ogólnego sposobu postępowania w przypadku wniesienia środka zaskarżenia do niewłaściwego sądu, lecz jedynie szczególny jego przypadek w postaci wniesienia apelacji bezpośrednio do sądu ll instancji.

Zgodnie z zasadą, iż wyjątki w prawie nie powinny być interpretowane rozszerzająco, przepis ten nie odnosi się do innych niż apelacja przypadków wniesienia środków zaskarżenia do sądu niewłaściwego. Z powyższych względów należy zastosować ogólną regułę odnoszącą się do wnoszenia środków zaskarżenia do sądu niewłaściwego, zgodnie z którą w przypadku wniesienia środka odwoławczego do niewłaściwego sądu i przekazania go następnie właściwemu sądowi, dla oceny zachowania terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia miarodajna jest data nadania go przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data nadania pod adres sądu niewłaściwego (postanowienie SN z dnia 15 listopada 2000 r., IV CKN 1420/00, postanowienie SN z dnia 17 lipca 1997 r., III CZ 35/97).

Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.