Supplementary prosecutor's appeal dismissed; Supreme Court rejects procedural violations as obvious groundless.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the supplementary prosecutor's appeal as obviously groundless, upholding the lower court's acquittal of the defendant for negligent traffic offenses. The prosecutor argued procedural violations regarding the review of appeal arguments and the adequacy of the lower court's reasoning, but the court found these claims were merely repetitions of the first-instance appeal. The decision rested on the principle that procedural errors must be distinct from factual disputes already resolved at the trial level.
Legislator headnote
AI generatedArt. 458 k.p.k.; Kasacja wniesiona przez oskarżycielkę posiłkową subsydiarną oddalana jest jako bezzasadna w stopniu oczywistym, gdy zarzuty naruszenia prawa procesowego odnoszą się wyłącznie do czynności sądu pierwszej instancji i nie są nowe ani istotne dla orzeczenia.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV KK 23/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 lutego 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 lutego 2014 r., sprawy P. J. oskarżonego z art. 177 § 1 kk z powodu kasacji, wniesionej przez pełnomocnika z urzędu oskarżycielki posiłkowej subsydiarnej B. W., na niekorzyść oskarżonego, od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 4 września 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 27 grudnia 2012 r., postanowił:
1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zwalnia oskarżycielkę posiłkową subsydiarną od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego;
3. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika z urzędu adw. A. B. - Kancelaria Adwokacka kwotę 442,80 zł (słownie: czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym 23 % VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji.
UZASADNIENIE
Subsydiarny akt oskarżenia zarzucał P. J. popełnienie przestępstwa z art. 177 § 1 k.k., polegającego na tym, że „w dniu 16 listopada 2004 r. około godz. 18.20 na ul. Z. w K. w okolicy przejścia dla pieszych, kierując samochodem m-ki 2 Opel Combo, nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym nienależycie obserwując pole jazdy, w następstwie czego potrącił pieszego A. W., który doznał obrażeń ciała w postaci potłuczenia ogólnego głowy, klatki piersiowej, uda prawego, oderwanie kości krętarza dużego uda lewego, otarć naskórka ciała, stłuczenia miednicy, które to naruszyły czynności narządów ciała i wywołały rozstrój zdrowia na okres powyżej dni siedmiu”.
Sąd Rejonowy w O., wyrokiem z dnia 27 grudnia 2012 r., oskarżonego P. J. uniewinnił od zarzucanego mu czynu. Od tego wyroku apelacje wnieśli oskarżyciela posiłkowa subsydiarna B. W. oraz jej pełnomocnik, podnosząc zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych oraz obrazy przepisów postępowania – art. 4, 5 § 2, 7, 52, 193, 201, 366 § 1, 410 k.p.k. Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 4 września 2013 r., utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne. W kasacji od powyższego wyroku pełnomocnik z urzędu oskarżycielki posiłkowej subsydiarnej zarzucił: rażące naruszenie prawa procesowego przez Sąd, mające istotny wpływ na treść orzeczenia: - art. 2 § 2 k.p.k., 4 k.p.k., 5 § 2 k.p.k., 7 k.p.k., 193 § 1 k.p.k., 201 k.p.k., 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., poprzez wydanie wyroku bez obiektywnego rozważenia wskazanych w zarzutach apelacyjnych wątpliwości, a w konsekwencji zaniechanie realizacji zasady prawdy materialnej; - art. 433 § 1 i 2 k.p.k., art. 92 k.p.k., 410 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., poprzez brak rozważenia przez Sąd wszystkich zarzutów wskazanych w środku odwoławczym, a także rozważenie niektórych z nich w sposób generalny – oderwany od realiów niniejszej sprawy i zgormadzonego w aktach sądowych materiału dowodowego; - art. 457 § 3 k.p.k., poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku, które nie spełnia ustawowych kryteriów prawidłowości, w szczególności poprzez brak precyzyjnego wskazania dlaczego zarzuty apelacji Sąd uznał za niezasadne.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, jak również orzeczenia Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi. 3 Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym. Zarzuty naruszenia prawa procesowego – art. 2 § 2, 4, 5 § 2, 7, 193 § 1, 201, 366 § 1 w zw. z art. 458 k.p.k., mające wskazywać na rzekome uchybienie Sądu odwoławczego, faktycznie wprost odnoszą się do procedowania przed Sądem I instancji i zostały już przedstawione w apelacji w postaci zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych oraz obrazy przepisów postępowania.
Brak podstaw do przyjęcia, że doszło do rażącego naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. Treść uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w K. nie pozostawia wątpliwości, że podniesione w apelacjach zarzuty zostały przez ten sąd należycie rozpoznane, a następnie wszechstronnie rozważone, do wszystkich istotnych okoliczności i twierdzeń Sąd II instancji ustosunkował się. Wbrew sugestiom autora kasacji nie można utożsamiać faktu niepodzielenia zasadności podniesionych w apelacjach zarzutów z rażącym naruszeniem wskazanych w kasacji przepisów prawa procesowego.
Z uwagi na brak jakichkolwiek merytorycznych argumentów godzących w istotę orzeczenia Sądu odwoławczego, kasację należało oddalić jako bezzasadną w stopniu oczywistym.