Supreme Court dismisses appeal on social security contributions due to dispute value under ten thousand zloty threshold. Appeal rejected because case concerns contribution calculation, not pension or coverage obligation. Court applies standard value threshold rule for social security disputes. Appeal dismissed because dispute value was under ten thousand zloty and case did not involve pension or coverage obligation exceptions. Court correctly applied standard value threshold rule for social security disputes. Appeal dismissed because dispute value was under ten thousand zloty and case did not involve pension or coverage obligation exceptions. Court correctly applied standard value threshold rule for social security disputes.

Sygn. akt II UZ 73/13 POSTANOWIENIE Dnia 4 lutego 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska (przewodniczący) SSN Zbigniew Hajn SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca) w sprawie z wniosku Zakładu Usług Geodezyjnych C. B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych z udziałem zainteresowanych P. B., M. K., M. M. o podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 lutego 2014 r., zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 1 lipca 2013 r., oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny postanowieniem z 1 lipca 2013 r. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawcy C. B. prowadzącego Zakład Usług Geodezyjnych ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 3982 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. w związku z art. 3986 § 2 k.p.c.). Sprawa wynikła z decyzji pozwanego, który ustalił, że skarżący ubezpieczył dodatkowo pracowników (zainteresowanych) i dlatego składki na to komercyjne ubezpieczenie należało wliczyć do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne. Wartość przedmiotu sporu i zaskarżenia wynosiła 5.767 zł. 2 W zażaleniu wnioskodawca zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na bezzasadnym przyjęciu, iż spór dotyczył wyłącznie obliczania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne i w istocie jest sporem dotyczącym prawa majątkowego, odnośnie którego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych dopuszczalność skargi kasacyjnej jest uwarunkowana wykazaniem wartości przedmiotu zaskarżenia w wysokości co najmniej dziesięć tysięcy zł w myśl art. 3982 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. Podczas gdy w sprawie spór dotyczy ustalenia czy uzyskana przez pracowników wnioskodawcy ochrona ubezpieczeniowa jest „przychodem” ze stosunku pracy, w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT w formie „nieodpłatnego świadczenia” otrzymanego już w momencie uiszczenia składki przez pracodawcę i rozpoczęcia ochrony ubezpieczeniowej, czy dopiero wówczas gdy dojdzie do dokonania cesji praw i obowiązków wynikających z polis ubezpieczeniowych na rzecz pracownika wskazanego w umowie ubezpieczenia, która to sprawa powinna być rozpatrywana w świetle art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c., wówczas dopuszczalność skargi kasacyjnej przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne. Dopuszczalności skargi kasacyjnej nie można poszukiwać w regulacji z art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c. Zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c. - „Skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych, a w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych - niższa niż dziesięć tysięcy złotych. Jednakże w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych skarga kasacyjna przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego.

Niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia skarga kasacyjna przysługuje także w sprawach o odszkodowanie z tytułu wyrządzenia szkody przez wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem”. 3 Nie było sporu, że zainteresowani podlegali ubezpieczeniom społecznym i zdrowotnemu, wszak pozostawali w zatrudnieniu pracowniczym. Nie była to więc sprawa o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, gdyż zainteresowani ubezpieczeniom tym już podlegali. Nie spełnia się zatem podstawa dopuszczalności skargi kasacyjnej z art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c. Spór dotyczył wysokości podstawy wymiaru składek, czyli znaczenie miała wartość majątkowa wynikająca z wliczenia do tej podstawy składek zapłaconych na dodatkowe ubezpieczenie zainteresowanych.

Prawidłowo stwierdził Sąd Apelacyjny, że dopuszczalność skargi kasacyjnej ocenia się wówczas na podstawie regulacji z art. 3982 § 1 zdanie pierwsze k.p.c., czyli wedle niespornej wartości zaskarżenia (sporu) - 5.767 zł. Na podstawie art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c. skarga kasacyjna przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia tylko wtedy, gdy przedmiot decyzji organu rentowego obejmuje sprawę o przyznanie emerytury lub renty, o ich wstrzymanie albo o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego i gdy taka sprawa jest objęta odwołaniem do sądu ubezpieczeń społecznych oraz stanowi przedmiot rozstrzygnięcia w pierwszej i drugiej instancji (postanowienie Sądu Najwyższego z 17 września 2008 r., I UZ 14/08, OSNP 2010, nr 3-4, poz. 54).

W sprawie dotyczącej wymiaru i poboru składki z tytułu podlegania obowiązkowi ubezpieczenia społecznego w określonej kwocie dopuszczalność kasacji zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia - art. 3921 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z 9 października 2002 r., II UZ 94/02, OSNP 2004, nr 6, poz. 107). W ramach zażalenia nie podlega rozpoznaniu kwestia czy pozwany i Sąd Apelacyjny, zasadnie rozstrzygnęli, że składki na dodatkowe ubezpieczenie pracowników stanowią przychód składający się na podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne.

Jest to zagadnienie merytoryczne, które wykracza poza zakres rozpoznania sprawy wynikający z zażalenia na odrzucenie skargi kasacyjnej. Sprawdzeniu podlegało bowiem tylko orzeczenie procesowe, czyli odrzucenie skargi a nie merytoryczne rozpoznanie sprawy głównej. Niemniej jedynie ogólne można zauważyć, że kwestia zaliczania dodatkowego ubezpieczenia była już kwalifikowana jako przychód pracownika (por. wyroki Sądu 4 Najwyższego z 22 lutego 2008 r., I PK 209/07, OSNP 2009 nr 11-12, poz. 135; z 5 marca 2007 r., I UK 282/06, OSNP 2008 nr 7-8, poz. 109; z 11 lutego 1999 r., III ZP 39/98, OSNP 2000 nr 7, poz. 284).

Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.