Supreme Court dismisses appeal for retrial request rejection due to mandatory lawyer signature requirement. The court upheld the order denying the request because the assigned counsel correctly found no grounds for retrial.

Sygn. akt II KZ 3/14 POSTANOWIENIE Dnia 30 stycznia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski w sprawie R. K., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 3 k.p.k., w dniu 30 stycznia 2014 r., wspólnego zażalenia, wniesionego przez skazanego oraz jego kuratora, na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego z dnia 17 grudnia 2013 r., o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie Sądu Rejonowego w C., prawomocnie zakończonej wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia 16 lutego 2011 r. utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono skazanemu przyjęcia wniosku jego kuratora o wznowienie postępowania z uwagi na to, że nie został on sporządzony i podpisany przez adwokata. Zażalenie na to zarządzenie wspólnie wnieśli skazany oraz jego kurator, kwestionując decyzję obrońcy z urzędu o braku podstaw do wznowienia postępowania oraz o odmowie wyznaczenia kolejnego obrońcy z urzędu celem sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wznowienie postępowania karnego – jako nadzwyczajny środek zaskarżenia – objęty jest przymusem adwokacko-radcowskim.

Oznacza to, że wniosek o wznowienie postępowania musi być sporządzony i podpisany przez podmiot 2 profesjonalny (art. 545 § 2 k.p.k.). Przymus adwokacko-radcowski ma charakter nieusuwalny, wobec czego żaden organ procesowy nie jest władny zwolnić stronę od jego zrealizowania. W niniejszym postępowaniu skazanemu został wyznaczony obrońca z urzędu, który stwierdził brak podstaw do skierowania wniosku o wznowienie postępowania, w związku z czym sporządził i załączył do akt stosowną opinię. Skazany niezadowolony z takiego stanowiska obrońcy wystąpił o wyznaczenie mu innego obrońcy z urzędu, co spotkało się z decyzją odmowną, którą w realiach niniejszej sprawy należało uznać za słuszną.

Do opinii obrońcy nie sposób bowiem było mieć jakichkolwiek zastrzeżeń. Utrwalonym w judykaturze jest pogląd, że strona postępowania nie może oczekiwać wyznaczania kolejnych obrońców z urzędu do czasu, aż znajdzie się obrońca, który podzieli jej zapatrywania (por. post. SN: z dnia 21 listopada 2012 r., IV KZ 65/12, nr Lex 1228644; z dnia 26 marca 2013 r., V KZ 16/13, nr Lex 123884). Wyznaczenie kolejnego obrońcy w postępowaniu mającym na celu skierowanie do rozpoznania nadzwyczajnego środka zaskarżenia możliwe jest przy tym jedynie wtedy, gdy ustanowiony obrońca z urzędu, sporządzając opinię o braku podstaw do wniesienia takiego środka, uchybiłby swoim obowiązkom (por. post.

SN: z dnia 10 września 2008 r., II KZ 43/08, R-OSNKW 2008, poz. 1776 CD; z dnia 3 listopada 2004 r., III KZ 29/04, Lex nr 141313; z dnia 1 grudnia 1999 r., III KZ 139/99, Palestra 2000 r, z. 2-3, poz. 170). W niniejszej sprawie nie można stwierdzić, aby obrońca przedstawiając opinię o braku podstaw do wznowienia postępowania naruszył jakiekolwiek obowiązki zawodowe. Stąd żądania o wyznaczenie w postępowaniu okołowznowieniowym oraz w postępowaniu zażaleniowym kolejnego obrońcy z urzędu jawiły się w sprawie jako ewidentnie bezzasadne.

Strona skarżąca powinna przy tym raczej rozważyć w realiach niniejszej sprawy, o czym wspominał obrońca z urzędu w swojej opinii, zwrócenie się do podmiotów określonych w art. 521 § 1 k.p.k. o ewentualne skierowanie kasacji nadzwyczajnej. W niniejszej sprawie zwrócić należy także uwagę, że zaskarżone zarządzenie zostało wydane po przeprowadzeniu czynności procesowych polegających na wyznaczeniu skazanemu obrońcy z urzędu w celu sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania, opracowaniu przez tego obrońcę opinii o braku podstaw do złożenia wniosku oraz wezwaniu skazanego do usunięcia 3 braku formalnego w trybie art. 120 § 1 k.p.k.

W tym zakresie postępowanie przeprowadzone zostało prawidłowo. Dlatego orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.