Legislator Case Law & Legislation
WZ 33/13 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for lack of grounds and failure to substantiate the appeal document. The appeal was rejected because the appellant did not provide reasons for their objection. The court ruled that the lower court's decision to dismiss the proceedings was correct. The appeal was inadmissible due to the absence of substantive arguments and a lack of grounds for the review procedure. The court emphasized the necessity of providing a reasoned appeal document. The decision highlights the procedural requirements for filing an appeal in criminal proceedings. The appellant failed to meet the formal and substantive requirements for the appeal. The court found no basis for conducting the review procedure. The appeal was rejected due to the lack of grounds and reasoning. The decision reinforces the importance of substantiating appeals in legal proceedings.

Case Number WZ 33/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the lower court's decision to terminate proceedings. The appellant filed an appeal without providing any arguments, charges, or requests, merely stating disagreement with the one-sided judgment. The court rejected the appeal because the appellant failed to substantiate their objection and did not meet the formal requirements for a reasoned appeal document.

Legislator headnote

AI generated

Art. 427 § 1 k.p.k.; Art. 119 § 1 k.p.k.: An appeal must be substantiated with reasons; failure to provide grounds or reasoning renders the appeal inadmissible and the lower court's decision to terminate proceedings valid.

Keywords

AI generated
criminal proceedings appeal document substantiation requirements termination of proceedings inadmissible appeal procedural rules lack of grounds

Cited Legislation

AI generated
Art. 427 § 1 k.p.k.
Zgodnie z art. 427 § 1 k.p.k., mającym odpowiednie zastosowanie w postępowaniu wykonawczym (art.
Art. 1 § 2 k.k.w.
427 § 1 k.p.k., mającym odpowiednie zastosowanie w postępowaniu wykonawczym (art. 1 § 2 k.k.w.), odwołujący się powinien wskazać zaskarżone rozstrzygnięcie lub ustalenie, a także podać, czego się domaga.
Art. 119 § 1 k.p.k.
Z uwagi na to, że zażalenie jest pismem procesowym, powinno spełniać ponadto wymogi formalne przewidziane w art. 119 § 1 k.p.k., a więc poza treścią wniosku lub oświadczenia, w miarę potrzeby ( podkreśl.
Art. 119 § 1 pkt 3 k.p.k.
SN) jego uzasadnienie (art. 119 § 1 pkt 3 k.p.k.).
Art. 13 § 1 k.k.w.
o rozstrzygnięcie w trybie art. 13 § 1 k.k.w., wątpliwości co do wykonania orzeczenia tego Sądu z dnia 29 listopada 2011 r., mocą którego zmieniono postanowienie prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P.
art. 13 § 1 k.k
o rozstrzygnięcie w trybie art. 13 § 1 k.k.w., wątpliwości co do wykonania orzeczenia tego Sądu z dnia 29 listopada 2011 r., mocą którego zmieniono postanowienie prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P.
art. 231 § 2 k.k
o czyn z art. 231 § 2 k.k.
art. 12 k.k
art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k
z uwagi na znikomość szkodliwości społecznej czynu przez przyjęcie jako podstawy prawnej umorzenia postępowania karnego art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., a jako podstawy faktycznej – braku znamion czynu zabronionego w czynie podejrzanego.
art. 427 § 1 k.p.k
Zgodnie z art. 427 § 1 k.p.k., mającym odpowiednie zastosowanie w postępowaniu wykonawczym (art.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt: WZ 33/13 POSTANOWIENIE Dnia 30 grudnia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk w sprawie z wniosku M. L. o rozstrzygnięcie wątpliwości co do wykonania orzeczenia, po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na posiedzeniu, bez udziału stron w dniu 30 grudnia 2013 r., zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia 7 listopada 2013 r. p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

M. L. zwrócił się do Wojskowego Sądu Okręgowego w W. o rozstrzygnięcie w trybie art. 13 § 1 k.k.w., wątpliwości co do wykonania orzeczenia tego Sądu z dnia 29 listopada 2011 r., mocą którego zmieniono postanowienie prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P. z dnia 29 czerwca 2010 r. o umorzeniu postępowania karnego prowadzonego przeciwko ppłk. rez. M.L. o czyn z art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. z uwagi na znikomość szkodliwości społecznej czynu przez przyjęcie jako podstawy prawnej umorzenia postępowania karnego art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., a jako podstawy faktycznej – braku znamion czynu zabronionego w czynie podejrzanego.

Postanowieniem z dnia 7 listopada 2013 r. Wojskowy Sąd Okręgowy w W. postępowanie w przedmiocie tego wniosku umorzył, wywodząc w uzasadnieniu, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w przedmiocie rozstrzygnięcia 2 wątpliwości co do wykonania orzeczenia, którego sentencja jest jednoznaczna i nie zawiera sformułowań objętych treścią wniosku. Postanowienie to zaskarżył M. L. stwierdzając, iż nie zgadza się z treścią rozstrzygnięcia sądu. Nie sformułował przy tym ani zarzutów, ani wniosków i nie przytoczył żadnej argumentacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 427 § 1 k.p.k., mającym odpowiednie zastosowanie w postępowaniu wykonawczym (art. 1 § 2 k.k.w.), odwołujący się powinien wskazać zaskarżone rozstrzygnięcie lub ustalenie, a także podać, czego się domaga. Z uwagi na to, że zażalenie jest pismem procesowym, powinno spełniać ponadto wymogi formalne przewidziane w art. 119 § 1 k.p.k., a więc poza treścią wniosku lub oświadczenia, w miarę potrzeby ( podkreśl. SN) jego uzasadnienie (art. 119 § 1 pkt 3 k.p.k.). Z treści przedstawionego Sądowi Najwyższemu zażalenia jednoznacznie wynika, że skarżący nie dostrzegł potrzeby uzasadnienia złożonego oświadczenia, nie dając tym samym sądowi odwoławczemu możliwości szerszego ustosunkowania się do wyartykułowanego sprzeciwu wobec zaskarżonego orzeczenia.

W tym stanie rzeczy, uznając, że w objętym wnioskiem M. L. przedmiocie nie było żadnych podstaw do prowadzenia postępowania mającego na celu rozstrzygnięcie wątpliwości co do wykonania orzeczenia w trybie art. 13 § 1 k.k.w., rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji uznać należało za właściwe. Na marginesie jedynie zauważyć wypada, że postanowienie o umorzeniu postępowania karnego, którego dotyczył wniosek M. L., jest postanowieniem Prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P. zmodyfikowanym jedynie postanowieniem Wojskowego Sądu Okręgowego w W., co – poza treścią modyfikacji – dodatkowo przesądza o niedopuszczalności postępowania w trybie art. 13 § 1 k.k.w.

Z przytoczonych powodów należało orzec jak na wstępie.