Supreme Court dismisses appeal for late request of judgment copy due to missing seven-day deadline extension.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court upheld the lower court's order rejecting the defendant's request for a reasoned judgment copy. The defendant filed the request one day after the statutory deadline expired, arguing that weekend days should not count toward the time limit. The court rejected this argument, ruling that the deadline fell on a Tuesday, so the specific provision allowing extension for weekends did not apply.
Legislator headnote
AI generatedArt. 524 § 1 k.p.k.; Art. 123 § 3 k.p.k.: A request for a reasoned judgment must be filed within the strict statutory deadline; the deadline does not extend to the next day merely because it falls on a weekend unless the law explicitly provides for such an extension.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV KZ 70/13 POSTANOWIENIE Dnia 30 grudnia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2013 r. zażalenia skazanego P. K. na zarządzenie Prezesa Sądu Okręgowego w K. z dnia 28 października 2013 r., w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku skazanego o sporządzenie i nadesłanie odpisu wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 11 października 2013 r., wraz z uzasadnieniem p o s t a n o w i ł: zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy.
UZASADNIENIE
Skazany P. K. otrzymał w dniu 15 października 2013 r., odpis wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 11 października 2013 r. Termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku i nadesłania mu odpisu wyroku z uzasadnieniem, zgodnie z treścią art. 524 § 1 k.p.k., upłynął w dniu 22 października 2013 r. (wtorek). Skazany P. K. taki wniosek złożył w dniu 23 października 2013 r. (prezentata Aresztu Śledczego w K. na kopercie z k. 232). Poza sporem jest więc, że wniosek ten skazany P. K. złożył, jak to trafnie ustalono w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia, z uchybieniem siedmiodniowego zawitego terminu dla dokonania tej czynności procesowej.
Nie zmienia tej oceny, podnoszona przez skazanego P. K. teza, że według niego do biegu terminu zawitego nie wlicza się dni wolnych. Teza taka nie ma bowiem jakiegokolwiek oparcia w obowiązujących przepisach, gdyż tylko gdy koniec terminu przypada na dzień uznany przez ustawę 2 za dzień wolny od pracy, czynność można wykonać następnego dnia. W przedmiotowej sprawie, jak wyżej zaznaczono, koniec terminu przypadał na wtorek, nie ma zatem zastosowania konstrukcja z art. 123 § 3 k.p.k. Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Najwyższy rozstrzygnął jak na wstępie.