Criminal appeal dismissed as inadmissible due to statute of limitations; cassation against an acquittal is barred by law.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the private prosecutor against a final acquittal. The prosecutor argued that the statute of limitations had expired, which should have terminated the appeal proceedings under specific procedural articles. The court ruled that while the limitation period had indeed expired, the law prohibits filing a cassation against an acquittal when such a limitation exists, rendering the appeal inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.; Art. 439 § 2 k.p.k.: A cassation appeal filed against an acquittal is inadmissible if the statute of limitations for the crime had already expired at the time of filing.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II KK 333/13 POSTANOWIENIE Dnia 12 grudnia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy E. S. uniewinnionej od zarzutów dokonania czynów z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki prywatnej od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 22 lipca 2013 r., .utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 31 października 2012 r., na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i 529 k.p.k. p o s t a n o w i ł :
1. pozostawić kasację bez rozpoznania, 2. obciążyć oskarżycielkę prywatną – L. B. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 31 października 2012 r., uniewinnił E. S. od zarzutów dokonania dwóch czynów zakwalifikowanych z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Wyrokiem z dnia 22 lipca 2013 r., Sąd Okręgowy w W., po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki prywatnej – L. B., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Kasację od wyroku Sądu odwoławczego złożyła pełnomocnik oskarżycielki prywatnej, zarzucając „rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść wyroku, poprzez obrazę przepisu art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., 2 polegającą na wydaniu przez Sąd II instancji wyroku co do istoty sprawy (utrzymującego w mocy wyrok uniewinniający), w sytuacji, w której w dacie wyrokowania nastąpiło przedawnienie karalności przestępstw zarzucanych oskarżonej, co powinno skutkować umorzeniem postępowania apelacyjnego w oparciu art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.” Skarżąca się wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Skargę należało pozostawić bez rozpoznania jako niedopuszczalną z mocy ustawy. Trafnie zauważono w niej, że do przedawnienia w tej sprawie doszło (najpóźniej) w dniu 6 marca 2013 r. W myśl art. 529 k.p.k. tylko wniesieniu i rozpoznaniu kasacji na korzyść oskarżonego nie stoi na przeszkodzie m.in. ta okoliczność wyłączająca postępowanie. Zatem, co oczywiste, niedopuszczalna z mocy tego przepisu jest kasacja na niekorzyść oskarżonego, jeżeli w chwili jej wniesienia istniała przeszkoda z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
Tylko więc na marginesie należy zasygnalizować, że Sąd Okręgowy uznał za oczywiście bezzasadną apelację pełnomocnika oskarżycielki prywatnej, akcentując w uzasadnieniu, że oskarżona nie wypełniła swoim zachowaniem znamion zarzucanych jej czynów i dlatego słusznie została uniewinniona. Wobec tego wykluczone było wydanie przez Sąd odwoławczy rozstrzygnięcia mniej korzystnego, to jest uchylenie wyroku Sądu I instancji i umorzenie postępowania na podstawie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. W kasacji nie dostrzeżono również dyspozycji art. 439 § 2 k.p.k., który stanowi, że uchylenie orzeczenia jedynie z powodu określonego m.in. w art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., może nastąpić tylko na korzyść oskarżonego.
Rozstrzygnięcie Sądu odwoławczego miało więc oparcie nie tylko w podzielonym przez ten Sąd przekonaniu o niewinności oskarżonej, ale i w kategorycznym brzmieniu art. 439 § 2 k.p.k. (zob. też postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 2002 r., V KKN 240/01 – OSNKW 2003, z. 1 – 2, poz. 16, T. Grzegorczyk: Kodeks postępowania karnego oraz ustawa o świadku koronnym. Komentarz, Warszawa 2008, s. 938 – 939, D. Świecki (red.): Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2013, t. II, s. 463 – 464). Dlatego 3 nie wchodziło w rachubę postulowane unicestwienie wyroku aprobującego uniewinnienie oskarżonej, przy pomocy niedopuszczalnej z mocy ustawy kasacji.