Legislator Case Law & Legislation
IV KK 307/13 AI generated

Criminal appeal dismissed as obviously groundless; defense counsel fees awarded to state; defendant exempted from court costs.

Case Number IV KK 307/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless under Article 535 § 3 of the Code of Criminal Procedure. The defense argued that the appellate court violated procedural rules by failing to resolve contradictions between expert opinions on the defendant's mental state. The court rejected this, noting the lower court properly evaluated the experts' findings and that the defense's arguments merely repeated previous appeal points without new evidence.

Legislator headnote

AI generated

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 519 k.p.k.; Art. 202 § 1 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 624 § 1 k.p.k.: An appeal is dismissed as obviously groundless if the contested issue was already fully examined in the lower instance and the appellant merely repeats previous arguments without addressing new facts or legal errors.

Keywords

AI generated
obviously groundless appeal expert opinion evaluation mental capacity assessment procedural contradiction court costs allocation defense counsel fees repeated arguments

Cited Legislation

AI generated
Art. 535 § 3 k.p.k.
Kasacja obrońcy skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Art. 519 k.p.k.
W związku z powyższym konieczne staje się przypomnienie, że przepis art. 519 k.p.k. upoważnia strony procesowe do zaskarżenia jedynie wyroku sądu odwoławczego.
Art. 202 § 1 k.p.k.
Art. 7 k.p.k.
Formułując natomiast tezę, że „Sąd (…) wszedł w kompetencję biegłych” skarżący nie zauważa, iż ocena opinii biegłych jest rzeczą sądu i jeśli tylko nie nosi ona cech dowolności, to pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k.
Art. 624 § 1 k.p.k.
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., zwalniając S.
§ 14 ust. 3 pkt 1 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
art. 223 § 1 k.k
został skazany za szereg czynów, w tym z art. 223 § 1 k.k.
art. 157 § 1 k.k
art. 11 § 2 k.k
art. 170 § 3 pkt 1 k.p.k
art. 170 § 3 pkt 1 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2013 r., V KK 11/13
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2013 r., V KK 11/13, LEX nr 1293224).
V KK 11/13
Supreme Court dismissed appeal for being obviously groundless regarding procedural errors and factual disputes.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV KK 307/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 listopada 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 listopada 2013 r., sprawy S. R. skazanego z art. 223 § kk i in., z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 18 grudnia 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 27 kwietnia 2012 r., p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. D. A. - Kancelaria Adwokacka - kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy) - w tym 23% podatku VAT - tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym, 3. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami obciążyć Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

2 Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 27 kwietnia 2012 r., S. R. został skazany za szereg czynów, w tym z art. 223 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę łączną 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności (pkt XXIX wyroku). Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 18 grudnia 2012 r., po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego S. R., uznał apelację za oczywiście bezzasadną i utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Kasację od wyroku Sądu Okręgowego wniósł obrońca S. R., zaskarżając orzeczenie w części utrzymującej w mocy skazania za czyny z pkt 58–64 aktu oskarżenia i zarzucając obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 170 § 3 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. i art. 193 k.p.k., poprzez oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłych psychiatrów, w sytuacji, gdy w sprawie ujawniła się sprzeczność między różnymi opiniami biegłych, a zatem zaistniała konieczność wyjaśnienia tej sprzeczności, wobec czego sąd powinien wezwać tych samych biegłych lub powołać innych czego nie uczynił, a następnie samodzielnie orzekł w kwestii wymagającej zaczerpnięcia wiadomości specjalnych.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu II instancji w zaskarżonym zakresie oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w części poprzez uniewinnienie skazanego od zarzucanych mu czynów. Prokurator Prokuratury Okręgowej w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Kasacja obrońcy skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

Przede wszystkim zauważyć należy, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut stanowi powielenie zarzutu uprzednio stawianego w pkt 2 apelacji (k. 2469, t. XIII), a z pisemnych motywów wyroku Sądu Okręgowego (s. 27–28 uzasadnienia, k. 2525–2526, t. XIII) wynika, że został on właściwe rozpoznany i omówiony. W związku z powyższym konieczne staje się przypomnienie, że przepis art. 519 k.p.k. upoważnia strony procesowe do zaskarżenia jedynie wyroku sądu odwoławczego. Oznacza to, że również zarzuty formułowane w tym trybie muszą wskazywać na 3 rażące naruszenia prawa do jakich miało dojść w toku postępowania apelacyjnego i w rozstrzygnięciu sądu odwoławczego.

Nie spełnia tego wymagania podnoszenie w kasacji zarzutów, które odnoszą się wprost do orzeczenia Sądu I instancji albo dotyczą sposobu i zakresu procedowania przed tym sądem. Natomiast powtarzanie w kasacji tych samych zarzutów, jakie były już przedmiotem zwykłych środków odwoławczych może nastąpić wyłącznie przy jednoczesnym powiązaniu ich z dyspozycjami przepisów art. 433 § 2 k.p.k. lub art. 457 § 3 k.p.k. i wykazaniu, że sąd II instancji albo całkowicie uchylił się od rozpoznania tych zarzutów albo też uczynił to w stopniu nie odpowiadającym wymaganiom ustawowym (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2013 r., V KK 11/13, LEX nr 1293224).

W niniejszej sprawie obrońca skazanego ograniczył się jedynie do powtórnego wskazania na zagadnienie oddalenia wniosku o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłych psychiatrów wskazując przy tym, że Sąd odwoławczy miałby naruszyć art. 170 § 3 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. i art. 193 k.p.k. Tym samym należy jeszcze raz przypomnieć skarżącemu, że Sąd Okręgowy dokonując kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu Rejonowego w pełni podzielił ocenę tego Sądu, zarówno co do opinii biegłej toksykolog – U. P., jak i opinii sądowo – psychiatrycznej, w której biegli wypowiedzieli się w przedmiocie stanu zdrowia psychicznego S. R., uwzględniając fakt zażywania przez niego środków odurzających.

Wypowiedź biegłej z zakresu toksykologii, że osoba długotrwale zażywająca amfetaminę nie jest w stanie przewidzieć reakcji swego organizmu, może być nadpobudliwa i nieobliczalna – jak słusznie zauważył Sąd Okręgowy – w żadnym razie nie stoi w sprzeczności z opinią sądowo – psychiatryczną, zgodnie z którą w czasie dokonywania zarzucanych mu czynów S. R. miał w pełni zachowaną zdolność do rozpoznania ich znaczenia oraz pokierowania swoim postępowaniem, a stwierdzone uzależnienie od narkotyków pozostaje bez wpływu na poczytalność odnośnie zarzucanych mu czynów.

Nie sposób tym samym zaakceptować twierdzenia skarżącego o sprzeczności wymienionej opinii z opinią biegłej toksykolog – U. P., która zawierała przecież stwierdzenia ogólne i poglądowe, bez koncentrowania się na konkretnym przypadku. Podkreślić należy, że przecież wyłączną kompetencję w zakresie oceny 4 stanu zdrowia psychicznego oraz poczytalności oskarżonego zachowują biegli lekarze psychiatrzy (art. 202 § 1 k.p.k.), a nie biegły innej specjalności, przy czym w przedmiotowej sprawie okoliczności podnoszone przez biegłą toksykolog zostały wzięte pod uwagę przez biegłych lekarzy psychiatrów.

Formułując natomiast tezę, że „Sąd (…) wszedł w kompetencję biegłych” skarżący nie zauważa, iż ocena opinii biegłych jest rzeczą sądu i jeśli tylko nie nosi ona cech dowolności, to pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. W niniejszej sprawie nie sposób zarzucić Sądowi procedującemu w instancji a quo, że nie zastosował wymogów określonych w art. 7 k.p.k., skoro oceniając powołane wyżej opinie odniósł je między innymi do zeznań K. D., który rozmawiał ze S. R. w czasie zdarzenia, a z których wynika, że skazany doskonale zdawał sobie sprawę z tego, co się dzieje (k. 2450–2451, t.

XII). W tych warunkach oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłych psychiatrów należy uznać za prawidłowe, co z kolei czyni zarzut podniesiony w petitum skargi kasacyjnej bezzasadnym. O wynagrodzeniu obrońcy z urzędu Sąd Najwyższy orzekł zgodnie z § 14 ust. 3 pkt 1 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy sprawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz.

U. z 2013 r., poz. 461). O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., zwalniając S. R. od obowiązku ich ponoszenia.