Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded regarding withdrawal of court-appointed defense counsel.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, rejecting arguments that the defendant's rights were violated when court-appointed counsel was withdrawn. The court held that the defendant had already been informed of his rights at the first hearing, and the statutory procedure for withdrawing counsel after psychiatric opinions does not require a new instruction. Consequently, the appeal was rejected, and the state was ordered to pay the defense attorney's fees.
Legislator headnote
AI generatedArt. 79 § 4 k.p.k.; Art. 16 § 1 k.p.k.; The withdrawal of court-appointed defense counsel following a psychiatric opinion does not constitute a violation of the right to defense if the accused was previously informed of their rights and the statutory procedure was followed.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV KK 240/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 listopada 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 listopada 2013r. sprawy A. C. skazanego z art. 280§1 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 8 stycznia 2013 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 28 lutego 2012 r. p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. K. – C. Kancelaria Adwokacka – kwotę 442,80 (czterysta czterdzieści dwa złote i 80/100 groszy) zł., w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia za czynności wykonane w postępowaniu kasacyjnym w charakterze obrońcy z urzędu, 3. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego obciążając nimi Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Skarżący w poszczególnych zarzutach przedstawił szereg zastrzeżeń w jego ocenie stanowiących o naruszeniu prawa do obrony skazanego, a także wskazał na 2 powiązane z tym wady uzasadnienia wyroku sporządzonego przez Sąd Odwoławczy. Żaden jednak z tych zarzutów nie może zostać uznany za zasadny. Pierwszy z zarzutów kasacyjnych związany jest z tym, że skazanemu na pewnym etapie postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie wyznaczono obrońcę z urzędu, a następnie, po uzyskaniu opinii sporządzonej przez biegłych psychiatrów, z której wynikało, że poczytalność skazanego zarówno w chwili popełnienia przypisanego czynu, jak i w czasie postępowania, nie budzi wątpliwości, w trybie art. 79 § 4 k.p.k. cofnięto wyznaczenie obrońcy.
Zarzut związany z brakiem obrońcy podnosił już w osobistej apelacji skazany, a na obecnym etapie podniósł go jego obrońca wskazując, że skazanego po cofnięciu wyznaczenia obrońcy należało odrębnie pouczyć o treści art. 78 § 1 k.p.k. Zauważyć jednak należy, że obowiązek taki nie wynika z żadnego z przepisów, które obrona wskazała w kasacji jako naruszone. Art. 16 § 1 k.p.k. co prawda wskazuje na obowiązek pouczenia oskarżonego o jego uprawnieniach, § 2 tego przepisu wskazuje na potrzebę informowania o przysługujących uprawnieniach, lecz nie oznacza to, że każda decyzja procesowa podejmowana przez sąd musi być powiązana z ponownym pouczeniem o uprawnieniach i obowiązkach uczestnika procesu.
A. C. przy pierwszej czynności procesowej przeprowadzanej z jego udziałem pouczony został o uprawnieniach i obowiązkach podejrzanego (k. 31 i 29), a z pouczenia tego wynikało, że może on domagać się korzystania z pomocy obrońcy. Pouczenie to zachowało swoją aktualność podczas całego procesu prowadzonego z jego udziałem. Nie można też zasadnie twierdzić, jak czyni to obrona, że odwołanie wyznaczenia obrońcy w jakimkolwiek stopniu jest „sytuacją nietypową”, skoro wprost przewiduję ją przywołany wyżej przepis ustawy procesowej i powinna mieć ona miejsce (i na ogół ma) każdorazowo po uzyskaniu opinii stwierdzającej, że poczytalność oskarżonego nie nasuwa wątpliwości.
Jako całkowicie bezzasadny należy ocenić drugi z podniesionych w sprawie zarzutów. Z jednej bowiem strony, orzeczenie Sądu Odwoławczego nie może być uznane za rażąco niesprawiedliwe, skoro Sąd Rejonowy, jak wskazano to w odniesieniu do pierwszego z zarzutów kasacyjnych, nie naruszył prawa nie pouczając ponownie oskarżonego o prawie do korzystania z pomocy obrońcy z 3 urzędu, z drugiej zaś, nie było w tym zakresie potrzeby wychodzenia poza zakres zaskarżenia – jak wskazuje to art. 440 k.p.k. – skoro w osobistej apelacji oskarżonego podniesiono zarzut o takim charakterze.
Podobnie ocenić należy trzeci z zarzutów postawionych w kasacji. Z faktu, że oskarżonemu nie cofnięto wyznaczenia obrońcy ustanowionego z urzędu na etapie postępowania odwoławczego, nie sposób wyprowadzić jakichkolwiek negatywnych wniosków w zakresie zapewnienia A. C. prawa do obrony. Jest to oczywiście niekonsekwencją w stosunku do stanowczego brzmienia art. 79 § 4 k.p.k. i tego, jak w takiej samej sytuacji – prawidłowo – postąpił Sąd I instancji, ale nie sposób z tego wnioskować o naruszeniu prawa do obrony, przeciwnie doszło w ten sposób do podwyższenia obowiązującego w tym zakresie standardu.
Zauważyć należy również, że sporządzona przez biegłych opinia, w tym wnioski o poczytalności oskarżonego, ujawnione zostały na tej samej rozprawie, na której Sąd Odwoławczy wydał wyrok w sprawie – w dniu 8 stycznia 2013 r. Nie sposób również przyjąć, że nie omawiając tej, jednoznacznej przecież sytuacji, związanej z potrzebą ustanowienia kolejnego obrońcy z urzędu i dopuszczenia nowego dowodu z opinii biegłych psychiatrów, Sąd Odwoławczy naruszył art. 457 § 3 k.p.k. Wszak uzasadnienie tej decyzji znalazło się w postanowieniu o dopuszczeniu tego dowodu.
Także okoliczność, iż współoskarżeni korzystali z pomocy obrońców z urzędu w żaden sposób nie może być postrzegana w kategoriach rażącego naruszenia prawa mającego wpływ na treść zapadłego w sprawie, w stosunku do A. C., wyroku. W tej sytuacji, brak jest podstaw do uwzględnienia podniesionych przez skarżącego zarzutów. Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu oczywistym. O kosztach obrony świadczonej w postępowaniu kasacyjnym z urzędu orzeczono według norm w tym względzie obowiązujących.
Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną, zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. 4