Legislator Case Law & Legislation
III KK 249/13 AI generated

Criminal appeal dismissed as obviously groundless for failing to substantiate procedural violations.

Case Number III KK 249/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the private prosecutor's cassation appeal as obviously groundless. The prosecutor argued that the lower court failed to consider all appeal arguments and made an arbitrary assessment of evidence regarding the victim's injuries. The court rejected these claims because the lower court had thoroughly examined the arguments and the cassation merely repeated the second-instance position without new substantive evidence.

Legislator headnote

AI generated

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.: A cassation appeal is inadmissible if it merely repeats second-instance arguments without new evidence or constitutes a one-sided re-evaluation of facts rather than a genuine procedural violation.

Keywords

AI generated
cassation appeal obvious groundlessness procedural violation evidence assessment private prosecutor second instance court factual findings

Cited Legislation

AI generated
Art. 433 § 2 k.p.k.
art. 433 § 2 k.p.k. polegającą na nie rozważeniu przez Sąd Okręgowy wszystkich zarzutów apelacji jak też art.
Art. 457 § 3 k.p.k.
polegającą na nie rozważeniu przez Sąd Okręgowy wszystkich zarzutów apelacji jak też art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu wyroku, dlaczego Sąd Okręgowy nie uznał za zasadny zarzut apelacji o braku podstaw do uznania, że oskarżony nie spowodował u pokrzywdzonej Z.W.
Art. 7 k.p.k.
W apelacji od tego wyroku pełnomocnik oskarżycielki prywatnej podniósł zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych, kwestionując ustalenia co do alibi oskarżonego oraz obrazy przepisów postępowania – art. 7 k.p.k. i art.
Art. 424 § 1 k.p.k.
i art. 424 § 1 k.p.k. 2 Sąd Okręgowy w G., wyrokiem z dnia11 grudnia 2012 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
art. 157 § 2 k.k
popełnienie przestępstwa z art. 157 § 2 k.k.
art. 7 k.p.k
W apelacji od tego wyroku pełnomocnik oskarżycielki prywatnej podniósł zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych, kwestionując ustalenia co do alibi oskarżonego oraz obrazy przepisów postępowania – art. 7 k.p.k.
art. 424 § 1 k.p.k
art. 433 § 2 k.p.k
art. 457 § 3 k.p.k
polegającą na nie rozważeniu przez Sąd Okręgowy wszystkich zarzutów apelacji jak też art. 457 § 3 k.p.k.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III KK 249/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 listopada 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 listopada 2013 r., sprawy K. S. oskarżonego z art. 157 § 2 kk z powodu kasacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki prywatnej Z.W. od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 11 grudnia 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 27 czerwca 2012 r.; p o s t a n o w i ł 1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża oskarżycielkę prywatną.

UZASADNIENIE

Oskarżycielka prywatna Z. W. zarzuciła oskarżonemu K. S. popełnienie przestępstwa z art. 157 § 2 k.k. Sąd Rejonowy w K. wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 r. oskarżonego K. S. uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu czynu. W apelacji od tego wyroku pełnomocnik oskarżycielki prywatnej podniósł zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych, kwestionując ustalenia co do alibi oskarżonego oraz obrazy przepisów postępowania – art. 7 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k. 2 Sąd Okręgowy w G., wyrokiem z dnia11 grudnia 2012 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. W kasacji od powyższego wyroku pełnomocnik oskarżycielki prywatnej zarzucił rażącą obrazę przepisów postępowania mogącą mieć istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia a mianowicie:

1) art. 433 § 2 k.p.k. polegającą na nie rozważeniu przez Sąd Okręgowy wszystkich zarzutów apelacji jak też art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu wyroku, dlaczego Sąd Okręgowy nie uznał za zasadny zarzut apelacji o braku podstaw do uznania, że oskarżony nie spowodował u pokrzywdzonej Z.W. obrażeń ciała podczas rannego spotkania (około godziny 7.00), kiedy to plastikową listwą odganiał psa pokrzywdzonej;

2) art. 7 k.p.k. polegające na dokonaniu przez Sąd dowolnej oceny dowodów, która doprowadziła do ustalenia, że oskarżony nie był sprawcą zarzucanego mu czynu, mimo, iż prawidłowa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na takie ustalenia, a wręcz prowadzi do wręcz niewiarygodnych ustaleń Sądu, że pokrzywdzoną pobiła inna, nieustalona osoba. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym. Treść uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego nie pozostawia wątpliwości, że podniesione w apelacji zarzuty zostały przez ten Sąd należycie rozpoznane, a następnie wszechstronnie rozważone, do wszystkich istotnych okoliczności i twierdzeń Sąd II instancji ustosunkował się. Poza formalnym powołaniem się na rażące naruszenie prawa procesowego, kasacja w istocie ogranicza się do powtórzenia stanowiska prezentowanego w postępowaniu odwoławczym, nie zawiera natomiast merytorycznych argumentów, które pozwalałyby na zakwestionowanie stanowiska sądu drugiej instancji.

Wbrew sugestiom autora skargi nie można utożsamiać faktu niepodzielenia zasadności podniesionych w 3 apelacji zarzutów z rażącym naruszeniem wskazanych w kasacji przepisów prawa procesowego. Motywy kasacji wprost wskazują, że jej autor prezentuje własną ocenę dowodów, opartą na ich jednostronnej analizie, polemizuje z ustaleniami faktycznymi i ocenami wiarygodności dowodów. Kwestionowanie przez skarżącego zgodności oceny dowodów z regułami określonymi w art. 7 k.p.k., nie może skutkować obejściem ustawowej regulacji podstaw kasacji i nałożenia na instancję kasacyjną obowiązku badania, pod pozorem rozpoznania zarzutu „rażącego naruszenia prawa”, zasadności ustaleń faktycznych i oceny dowodów.

W tym stanie rzeczy kasację należało oddalić jako oczywiście bezzasadną.