Supreme Court dismissed cassation for unjustified temporary arrest compensation, ruling 50,000 PLN was not symbolic.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a client seeking compensation for an unjustified temporary arrest from 1982. The lower courts awarded 50,000 PLN, which the appellant argued was insufficient compared to a claimed 1 million PLN. The court determined the amount was compensatory and within reasonable limits, rejecting claims of symbolic value or procedural violations.
Legislator headnote
AI generatedArt. 11 ust. 1 ustawy z 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego; Art. 445 § 1 k.c.; Art. 442 § 3 k.p.k.; Art. 440 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.: A cassation appeal regarding compensation for unjustified detention is dismissed if the awarded sum is compensatory and not symbolic, and no material or procedural law was egregiously violated.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V KK 175/13 POSTANOWIENIE Dnia 29 października 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 29 października 2013r., sprawy z wniosku A. S., o zadośćuczynienie za niesłuszne tymczasowe aresztowanie, z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy, od wyroku Sądu Apelacyjnego […] z dnia 29 listopada 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 27 lipca 2012 r., p o s t a n o w i ł 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć wnioskodawcę kosztami sądowymi za postepowanie kasacyjne.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy, wyrokiem z 27 lipca 2012 r., zasądził – na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego – od Skarbu Państwa na rzecz A. S. kwotę 25 000 zł z ustawowymi odsetkami tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, wynikłą z niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania w okresie od 12 sierpnia do 3 listopada 1982 r., a w pozostałym zakresie (wnioskodawca domagał się zadośćuczynienia w wysokości 1 miliona zł) żądanie oddalił.
Sąd Apelacyjny, po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2012 r. apelacji pełnomocnika wnioskodawcy, podwyższył zasądzone 2 zadośćuczynienie do 50 000 zł, a w pozostałej części utrzymał w mocy pierwszoinstancyjny wyrok. Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego złożył pełnomocnik wnioskodawcy, podnosząc zarzuty rażącego i mającego mieć istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia zarówno prawa materialnego (art. 11 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy lutowej w zw. z art. 445 § 1 k.c.), jak i prawa procesowego (art. 442 § 3 k.p.k. w zw. z art. 8 § 1 k.p.k. oraz art. 440 k.p.k.).
Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Stanowisko prokuratora zasługiwało w całej rozciągłości na uwzględnienie. Uwzględniając wskazane w art. 523 § 1 k.p.k. podstawy kasacyjne, mające charakter w pełni samodzielny i autonomiczny, Sąd Najwyższy stwierdza, że w niniejszej sprawie nie miało miejsca rażące naruszenie prawa materialnego (chodzi tu przede wszystkim o art. 445 § 1 k.c., w którym posłużono się pojęciem „sumy odpowiedniej”), skoro ostatecznie zasądzone na rzecz wnioskodawcy zadośćuczynienie nie sposób określić mianem symbolicznego (zob. wyrok SN z 3 lipca 2007 r., II KK 321/06, R-OSNKW 2007, poz. 1496; postanowienie SN z 18 grudnia 2012 r., III KK 275/12, LEX nr 1232288).
Przeciwnie, wysokość przyznanej sumy pieniężnej 50 000 zł – należąca wszak do sfery swobodnego uznania sędziowskiego, w którą w ramach kontroli kasacyjnej nie wolno wkraczać – miała charakter jak najbardziej kompensacyjny. Kwota ta, stanowiąca niewątpliwie ekonomicznie odczuwalną wartość, utrzymana została w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom społecznym i przeciętnej stopie życiowej. Nie doszło również w sprawie do uchybienia art. 442 § 3 k.p.k. choćby z tej racji, że Sąd Apelacyjny w motywacyjnej części swego orzeczenia z 15 lutego 2012 r., którym uchylił pierwszoinstancyjny wyrok z 3 października 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, nie zawarł żadnych wiążących ani zapatrywań prawnych, ani skonkretyzowanych wskazówek co do dalszego procedowania.
Rozstrzygnięcie Sądu odwoławczego z 29 listopada 2012 r., podwyższające zadośćuczynienie o 100% i utrzymujące w mocy wyrok Sądu a quo w pozostałej 3 części, nie naruszyło także w jakimkolwiek stopniu poczucia sprawiedliwości, co oznacza, że zarzut obrazy art. 440 k.p.k. okazał się ewidentnie niesłuszny. Dlatego Sąd Najwyższy, podkreślając jeszcze raz jaskrawą bezpodstawność tezy skarżącego o rażącej niewspółmierności zasądzonego zadośćuczynienia, oddalił kasację w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k., a kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne obciążył wnioskodawcę po myśli art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.