Supreme Court dismisses appeal for divorce and eviction due to missing proof of social housing loss.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the plaintiff's appeal against a final divorce and eviction judgment. The plaintiff argued that the lower court failed to rule on her right to social housing, claiming this omission caused her inability to secure temporary accommodation. The court held that merely citing this issue was insufficient to prove the statutory requirement of demonstrating actual damage under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.; An appeal requires cumulative proof of damage; mere reference to an unaddressed issue does not satisfy the requirement to demonstrate that the contested judgment caused specific harm.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt III CNP 30/13 POSTANOWIENIE Dnia 23 października 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa L. S. przeciwko J. S. o rozwód i eksmisję, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 października 2013 r., na skutek skargi pozwanej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 25 sierpnia 2011 r., odrzuca skargę. Uzasadnienie 2 J. S. złożyła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 25 sierpnia 2011 r. orzekającego rozwiązanie jej małżeństwa z L. S. i eksmisję ze wspólnego mieszkania małżonków – bez orzeczenia o przysługującym jej uprawnieniu do lokalu socjalnego lub braku takiego uprawnienia. Zdaniem skarżącej pominięcie przez Sąd rozstrzygnięcia w tym przedmiocie wyrządza jej szkodę polegającą na tym, że nie może uzyskać lokalu socjalnego, lokalu zamiennego ani pomieszczenia tymczasowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 1 - 6 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe; skarga powinna również zawierać wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Wskazane wymagania mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione kumulatywnie, a zatem skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine. Wynikający z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. wymóg uprawdopodobnienia wystąpienia szkody zostaje spełniony wówczas gdy skarżący złoży oświadczenie, że szkoda wystąpiła, wskaże jej rodzaj, wysokość i czas powstania oraz wykaże dostępnymi mu środkami, że szkoda ta jest następstwem wydania zaskarżonego orzeczenia.
Powołanie się przez skarżącą na brak rozstrzygnięcia o istnieniu lub braku istnienia uprawnienia do lokalu socjalnego w wyroku orzekającym eksmisję nie jest wystarczający dla oceny, że skarżąca wykazała, w sposób przedstawiony powyżej, przesłankę wymienioną w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. 3 Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. es