Supreme Court quashes appeal judgment due to failure to notify counsel, violating right to defense under Civil Procedure Code.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court quashed the appellate court's judgment and remanded the case for a new trial. The applicant argued that the proceedings were invalid because her lawyer was not notified of the hearing date or the expert opinions, preventing her from participating. The court held that sending documents to an outdated address deprived the party of the ability to defend her rights, constituting a procedural violation under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 379 pkt 5 k.p.c.; Art. 214 k.p.c.; Art. 133 § 3 k.p.c.; Art. 391 k.p.c.; Art. 386 § 2 k.p.c.; Art. 39821 k.p.c.: A procedural violation deprives a party of the right to defense when failure to notify them of a hearing or essential documents prevents their participation and makes it impossible to remedy the defect in subsequent proceedings.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II UK 113/13
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 października 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Kuczyński (przewodniczący) SSN Katarzyna Gonera SSN Beata Gudowska (sprawozdawca) w sprawie z wniosku F. C. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z deportacją do byłego ZSRR, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 października 2013 r., skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego […] z dnia 19 kwietnia 2012 r., uchyla zaskarżony wyrok, znosi postępowanie przed Sądem Apelacyjnym w zakresie objętym rozprawą przeprowadzoną w dniu 19 kwietnia 2012 r. i przekazuje sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2012 r. Sąd Apelacyjny, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację F. C. od wyroku Sądu Pracy i 2 Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20 czerwca 2011 r. oddalającego jej odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z dnia 18 stycznia 2011 r. w przedmiocie odmowy prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z deportacją do byłego ZSRR. W skardze kasacyjnej, obejmującej wyrok Sądu drugiej instancji w całości i zawierającej wniosek o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ubezpieczona zarzuciła nieważność postępowania wskutek obrazy art. 379 pkt 5 k.p.c. w związku z art. 214 k.p.c., art. 133 § 3 k.p.c. i art. 391 k.p.c. Zamknięcie rozprawy apelacyjnej i wydanie wyroku mimo nieskutecznego zawiadomienia jej pełnomocnika o terminie rozprawy, w której nie brała udziału oraz niedoręczenia mu odpisu opinii biegłych neurologa i ortopedy doprowadziło do pozbawienia jej możności obrony swych praw.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, do pozbawienia strony możliwości obrony jej praw (art. 379 pkt 5 k.p.c.) dochodzi wówczas, gdy z powodu naruszenia przez sąd lub stronę przeciwną określonych przepisów lub zasad postępowania cywilnego, strona nie mogła brać i nie brała udziału w postępowaniu lub istotnej jego części i nie miała możliwości usunięcia skutków tych uchybień na następnych rozprawach poprzedzających wydanie wyroku (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 10 maja 1974 r., II CR 155/74, OSP z 1975 r. nr 3, poz. 66, z dnia 13 marca 1998 r., I CKN 561/97 niepubl., czy z dnia 27 maja 1999 r., II CKN 318/98, niepubl.).
Przed terminem rozprawy apelacyjnej wyznaczonej na 19 kwietnia 2012 r. pełnomocnik skarżącej powiadomił Sąd Apelacyjny o zmianie adresu jego kancelarii. Zawiadomienie o rozprawie oraz odpis opinii biegłych zostały jednak wysłane pod adresem pełnomocnika podanym przez niego poprzednio, w związku z czym nie był on obecny na rozprawie, podczas której Sąd przeprowadził dowody istotne w sprawie i wydał wyrok. Okoliczności te wskazują na nieważność postępowania przed Sądem drugiej instancji. 3 Mając to na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 386 § 2 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.).