Supreme Court dismisses appeal for violation of final judgment due to failure to prove exceptional circumstances under Civil Procedure Code.

Sygn. akt V CNP 91/12 POSTANOWIENIE Dnia 27 września 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. w likwidacji w W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 24 maja 2010 r., sygn. akt I C …/08 w sprawie z powództwa M. K. przeciwko „ F.” Sp. z o.o. w likwidacji w W. o nakazanie złożenia oświadczenia woli, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 września 2013 r., odrzuca skargę. Uzasadnienie 2 W związku ze skargą strony pozwanej „F.” sp. z o.o. w likwidacji o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 24 maja 2010 r. należy zważyć, co następuje.

Przepis art. 4245 § 1 k.p.c. określa wymagania konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c. – że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem.

Przyczyną odrzucenia poza niespełnieniem wymagań konstrukcyjnych skargi jest przewidziana w art. 4248 § 2 k.p.c. sytuacja, w której wywód mający wykazać, że zaistniał wyjątkowy wypadek w ocenie sądu okazuje się nietrafny. Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. gdy skargę wniesiono, stosując art. 4241 § 2 k.p.c. i wskazując, że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy faktycznej oraz prawnej sytuacji mającej uzasadnić zaistnienie tego wypadku. Oznacza to powinność wykazania wyjątkowości konkretnego przypadku nie tylko z punktu widzenia przyczyny niezgodności z prawem danego wyroku, lecz także w aspekcie powodów nieskorzystania przez stronę z możliwości zaskarżenia tego orzeczenia.

Strona skarżąca musi „wykazać”, a więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy „uwiarygodnić”, zaistnienie wyjątkowego wypadku poprzez ujawnienie, a także przedstawienie tej okoliczności w sposób wyczerpujący oraz nie budzący wątpliwości oraz na dowiedzeniu jej istnienia w przekonującym uzasadnieniu. Skarżąca spółka w istocie nie wykazała żadnego wyjątkowego przypadku mającego 3 uzasadniać zastosowanie art. 4241 § 2 k.p.c. Po pierwsze, powołane przez nią okoliczności, to jest wystąpienie potencjalnego zagrożenia, polegającego na tym, że pierwotnie istniejąca możliwość zmiany lub uchylenia wyroku w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie jest już możliwa lub okaże się niemożliwa po upływie terminu do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, nie stanowi wyjątkowej okoliczności, a wskazuje na to, że taka okoliczność nie zachodzi.

Po drugie samo wyliczenie uchybień procesowych, które w ocenie skarżącego zostały popełnione przez Sąd Okręgowy orzekający w sprawie, jako odnoszące się do sądu, a nie do skarżącego, który nie skorzystał z przysługujących mu zwyczajnych środków zaskarżenia, nie mogą być traktowane jako wyjątkowe okoliczności w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c. Po trzecie wskazać należy, iż z pisma z dnia 22 lipca 2013 r. (k.

17) wynika, że w sprawie I C …/08 została wniesiona skarga o wznowienie postępowania. Po czwarte, z samej treści skargi wynika, że został wniesiony także pozew o ustalenie nieważności nabycia prawa własności z dnia 31 marca 2012 r. Wszystko to wskazuje, że strona skarżąca nie wykazała zaistnienia wyjątkowego wypadku. Okoliczność, że podejmowane są równolegle działania mające na celu wzruszenie orzeczenia w inny dopuszczalny prawnie sposób jedynie potwierdza, że nie zachodzi kwalifikowany przypadek wyjątkowej okoliczności, uzasadniający odstąpienie od zasady subsydiarności i zastosowanie art. 4241 § 2 k.p.c. Zważywszy na powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c. es