Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with law due to factual findings and evidence assessment errors.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the plaintiffs' appeal challenging a lower court's final judgment on the grounds of non-compliance with the law. The plaintiffs argued that the lower court erred in its factual findings regarding whether a vehicle was new or a used car, citing specific procedural rules. The court ruled that such appeals cannot be based on objections to fact-finding or evidence evaluation, reserving these matters exclusively for ordinary courts.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4244 ust. 2 k.p.c.; Art. 4245 § 1 k.p.c.: An appeal for non-compliance with law cannot be based on objections to the ascertainment of facts or the evaluation of evidence, as these remain the exclusive domain of ordinary courts.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CNP 90/12 POSTANOWIENIE Dnia 27 września 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz w sprawie ze skargi U.S. i J. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 23 maja 2012 r., w sprawie z powództwa J. S. i U. S. przeciwko D. S. z udziałem interwenienta ubocznego KIA M./…/ Polska Sp. z o.o. w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 września 2013 r., 1) odrzuca skargę, 2) oddala wnioski pozwanego i interwenienta ubocznego o zasądzenie kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi. 2
UZASADNIENIE
W związku ze skargą powodów U. S. i J. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 23 maja 2012 r. należy zważyć, co następuje. Przepis art. 4245 § 1 k.p.c. określa wymagania konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c. – że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem.
Skarga podlega odrzuceniu, albowiem zgodnie z przepisem art. 4244 zdanie drugie k.p.c. podstawą skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Wynika to z charakteru postępowania przed Sądem Najwyższym oraz z funkcji tego Sądu ukonstytuowanego jako sąd prawa, sprawującego nadzór nad działalnością sądów powszechnych w zakresie orzekania (art. 183 ust. 1 Konstytucji RP). Ocena dowodów pozostaje zatem wyłączną domeną sądów powszechnych i nie może być dokonywana oraz kontrolowana przez Sąd Najwyższy.
Skarżący jako przepisy prawa, z którymi zaskarżony wyrok jest niezgodny wskazali art. 232 i 227 k.p.c. Zakreślone podstawy skargi i zarzuty wskazane przez nich są związane wyłącznie z problematyką ustaleń faktycznych i kwestią skorzystania przez Sądy z określonych środków dowodowych, z pominięciem innych. Wywody skarżących są w istocie polemiką ze sposobem przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz przeprowadzoną oceną materiału dowodowego. Zmierzają one bowiem wyłącznie do podważenia 3 poczynionych ustaleń faktycznych w odniesieniu do tego, czy samochód był samochodem nowym, czy też tzw.
„składakiem”. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia ograniczona tylko do zarzutów dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów jest niedopuszczalna jako nieoparta na ustawowej podstawie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76; z dnia 9 maja 2005 r., V CNP 2/05, niepubl.; z dnia 28 marca 2006 r., V CNP 55/06, niepubl.) i jako taka podlega odrzuceniu. Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. Wnioski pozwanego i interwenienta ubocznego KIA M./…/ Polska sp. z o.o. w W. zawarte w odpowiedziach na skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podlegały oddaleniu.
Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie stanowiskiem, w razie odrzucenia skargi nie należy przyznawać kosztów postępowania stronie, która w odpowiedzi na skargę nie podniosła zarzutu, że skarga ta powinna być odrzucona (por. orzeczenie SN z dnia 15 listopada 1934 r., C. II 1677/34, Zb. Urz. 1935, poz. 204; postanowienie SN z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 563/01, nie publ.; postanowienie SN z dnia 7 lipca 2011 r., II CSK 37/11, nie publ.). db