Legislator Case Law & Legislation
II KK 113/13 AI generated

Supreme Court quashes sentence for exceeding statutory penalty limits due to prosecutor's agreement violation.

Case Number II KK 113/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court quashed the Regional Court's sentence and remanded the case for retrial. The prosecutor had agreed to a suspended sentence without a trial, but the court imposed a prison term exceeding the statutory maximum for the offense. The court ruled that the prosecutor's agreement was invalid because it proposed a penalty outside the legal range, violating procedural rules requiring the court to reject such agreements and retry the case.

Legislator headnote

AI generated

Art. 335 § 1 k.p.k.; Art. 343 § 1, § 7 k.p.k.; Art. 244 k.k.; Art. 58 § 3 k.k. - A court must reject a prosecutor's agreement proposing a penalty outside statutory limits and remand the case for trial rather than imposing an illegal sentence.

Keywords

AI generated
prosecutor agreement statutory penalty limits suspended sentence criminal procedure law remand for retrial penal code provisions court jurisdiction

Cited Legislation

AI generated
Art. 335 § 1 k.p.k.
Wraz z aktem oskarżenia prokurator skierował do sądu, na podstawie art. 335 § 1 k.p.k., wniosek o skazanie W.
Art. 343 § 1 k.p.k.
zarzucił wyrokowi rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 343 § 1 i § 7 k.p.k.
Art. 343 § 7 k.p.k.
zarzucił wyrokowi rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 343 § 1 i § 7 k.p.k.
Art. 523 § 1 k.p.k.
Na podstawie art. 523 § 1 k.p.k., art.
Art. 526 § 1 k.p.k.
523 § 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k. oraz art.
Art. 537 § 1 k.p.k.
oraz art. 537 § 1 i 2 k.p.k.
Art. 537 § 2 k.p.k.
oraz art. 537 § 1 i 2 k.p.k.
Art. 244 k.k.
- a więc oskarżył go o czyn z art. 244 k.k. Wraz z aktem oskarżenia prokurator skierował do sądu, na podstawie art.
Art. 58 § 3 k.k.
– bez odwołania się do treści art. 58 § 3 k.k. - można było orzec w stosunku do oskarżonego jedynie karę pozbawienia wolności.
art. 244 k.k
- a więc oskarżył go o czyn z art. 244 k.k.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II KK 113/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 września 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski (przewodniczący) SSN Marian Buliński SSN Andrzej Stępka (sprawozdawca) Protokolant Ewa Oziębła przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Barbary Nowińskiej w sprawie W. K. skazanego z art. 244 kk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 25 września 2013 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść W. K. od wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia 7 grudnia 2012 r., uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w P. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Prokurator Prokuratury Rejonowej w P. oskarżył W. K. o to, że w dniu 14 sierpnia 2012 r., w S., kierując na drodze publicznej samochodem osobowym m-ki Renault 19, nie zastosował się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w O., 2 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, obowiązującego w okresie od dnia 20 sierpnia 2011 r. do dnia 20 sierpnia 2013 r. - a więc oskarżył go o czyn z art. 244 k.k. Wraz z aktem oskarżenia prokurator skierował do sądu, na podstawie art. 335 § 1 k.p.k., wniosek o skazanie W. K. za ten występek bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzenie uzgodnionej z nim kary 2 miesięcy ograniczenia wolności, poprzez wykonywanie nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie oraz obciążenie go opłatami sądowymi i kosztami postępowania (k. 31).

Sąd Rejonowy w P. uwzględnił ten wniosek w całości i wydanym na posiedzeniu w dniu 7 grudnia 2012 r. wyrokiem, uznał oskarżonego W.K. za winnego zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu i wymierzył mu karę w pełni odpowiadającą wnioskowi prokuratora (k. 34 i 35). Wyrok ten nie został zaskarżony i uprawomocnił się w dniu 15 grudnia 2012 r. (k. 43). Kasację od tego wyroku, na niekorzyść skazanego, wniósł Prokurator Generalny. Na podstawie art. 523 § 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k. oraz art. 537 § 1 i 2 k.p.k. zarzucił wyrokowi rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 343 § 1 i § 7 k.p.k. w zw. z art 335 § 1 k.p.k., polegające na uwzględnieniu przez sąd sprzecznego z wymogami prawa wniosku prokuratora i wydanie wyroku zgodnego z tym wnioskiem w zakresie proponowanego wymiaru kary.

W konsekwencji tego uchybienia doszło do rażącego naruszenia przepisu prawa karnego materialnego – a to art. 244 k.k., wobec wymierzenia skazanemu K. za popełnienie tego występku kary 2 miesięcy ograniczenia wolności, nieprzewidzianej w granicach ustawowego zagrożenia za powyższe przestępstwo. W konkluzji wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w P. do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja Prokuratora Generalnego była zasadna i należało uwzględnić ją w całości.

Trzeba zgodzić się z autorem kasacji, że orzeczenie Sądu Rejonowego nie 3 budzi zastrzeżeń w zakresie uznania winy skazanego i przyjętej kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu. Jest ono jednak wadliwe, gdyż w części odnoszącej się do wymiaru kary zapadło z rażącym i mającym wpływ na jego treść naruszeniem przepisów prawa wskazanych w zarzucie kasacji. Przepis art. 244 k.k. przewiduje możliwość wymierzenia sprawcy tego występku kary pozbawienia wolności w rozmiarze od 1 miesiąca do lat 3. W przedmiotowej sprawie sąd wymierzył W.

K. karę ograniczenia wolności nieprzewidzianą w granicach ustawowego zagrożenia za to przestępstwo. Doszło do tego na skutek naruszenia przepisu art. 343 § 1 i § 7 k.p.k., poprzez zaniechanie dokonania prawidłowej kontroli wniosku prokuratora złożonego w oparciu o art. 335 § 1 k.p.k. Wniosek ten pozostawał bowiem w ewidentnej sprzeczności z określoną w art. 244 k.k. sankcją karną. Brak zatem było, już tylko z tego powodu, podstaw do jego uwzględnienia i wydania wyroku w trybie przewidzianym w art. 343 k.p.k. Dostrzeżenie tego uchybienia obligowało sąd do rozpoznania sprawy na zasadach ogólnych, bądź dążenia do zmodyfikowania przez oskarżyciela publicznego wniosku w zakresie wskazanej podstawy prawnej wymiaru kary poprzez uwzględnienie przepisu art. 58 § 3 k.k., przy zastosowaniu którego sąd może orzec karę ograniczenia wolności - jako karę łagodniejszego rodzaju, za przestępstwo zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat.

Oczywistą sprawą jest, że sąd pierwszej instancji orzekając na posiedzeniu w trybie art. 343 § 1 - 6 k.p.k., jest związany treścią uzgodnień pomiędzy oskarżonym i prokuratorem, poczynionych na podstawie art. 335 § 1 k.p.k. i nie może wydać innego wyroku niż skazujący, a nadto orzec innej kary lub środka karnego od uzgodnionych przez strony. Rozpoznając zaś wniosek o wydanie wyroku skazującego i orzeczenie uzgodnionej z oskarżonym kary lub środka karnego bez przeprowadzenia rozprawy, Sąd nie może uchylić się od zbadania sprawy zarówno pod kątem ustaleń faktycznych i zawinienia, jak również zastosowanych przepisów prawa materialnego.

W sytuacji dostrzeżenia jakichkolwiek wad propozycji oskarżyciela publicznego, nie tylko nie może wniosku takiego uwzględnić, ale zobligowany jest treścią art. 343 § 7 k.p.k. skierować sprawę do rozpoznania na zasadach ogólnych, chyba że w toku posiedzenia prokurator za zgodą oskarżonego dokona modyfikacji 4 wniosku w kierunku przez sąd postulowanym. Przypomnieć zatem jedynie wypada, że przepis art. 335 § 1 k.p.k. nie pozwala na formułowanie wniosków co do kar, poza granicami wynikającymi z prawa karnego materialnego. Jeśli więc wniosek prokuratora złożony w tym trybie nie czyni temu zadość, to sąd nie może go uwzględnić, albowiem nie może w konsekwencji akceptować wyroku, którego treść byłaby niezgodna z prawem.

Jeżeli zatem nie dojdzie do modyfikacji złożonego wniosku w kierunku dostosowania jego zgodności z prawem, to sąd winien skierować sprawę do rozpoznania na rozprawie, jak stanowi o tym przepis art. 343 § 7 k.p.k., chyba, że doszłoby do zmiany tego wniosku - za zgodą oskarżonego - w taki sposób, aby był on zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Naruszenie prawa, jakiego dopuścił się Sąd Rejonowy miało w sposób oczywisty istotny wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia, skoro na podstawie art. 244 k.k. – bez odwołania się do treści art. 58 § 3 k.k. - można było orzec w stosunku do oskarżonego jedynie karę pozbawienia wolności.

Ponieważ w niniejszej sprawie przyjęto konsensualny tryb procedowania sądu, należało uchylić wyrok w całości i przekazać sprawę Sądowi Rejonowemu w P. do ponownego rozpoznania.