Legislator Case Law & Legislation
III CZ 38/13 AI generated

Supreme Court quashes appeal ruling for remand due to procedural error and exceeded appeal limits.

Case Number III CZ 38/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court quashed the appellate court's decision to remand the case, finding the lower court exceeded the scope of the appeal. The appellant argued the first instance court failed to conduct evidence proceedings, but the Supreme Court determined evidence was already gathered. Consequently, the court ruled that the appellate court improperly remanded the case without establishing the necessary conditions for a new trial.

Legislator headnote

AI generated

Art. 386 § 4 k.p.c.; Art. 378 § 1 k.p.c.; An appellate court may remand a case only if the first instance court failed to address the case's essence or if full evidence proceedings are required, and must not exceed the boundaries of the appeal.

Keywords

AI generated
appellate procedure scope of appeal remand of case evidence proceedings civil procedure code

Cited Legislation

AI generated
Art. 386 § 4 k.p.c.
Według Sądu Apelacyjnego, w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego (art. 386 § 4 k.p.c.) i nie ustalił stanu faktycznego w 3 ramach podstawy faktycznej zakreślonej przez powoda w pozwie, poprzestając na jednozdaniowej konstatacji, którą uznał za bezsporną.
Art. 378 § 1 k.p.c.
386 § 4 k.p.c., a wynikało z rozstrzygania sprawy z przekroczeniem granic apelacji (czym naruszono art. 378 § 1 k.p.c.) i przy błędnej wykładni art.
Art. 217 § 2 k.p.c.
jest spóźniony (art. 217 § 2 k.p.c.), podobnie jak i inne wnioski zamieszczone w tym piśmie.
Art. 162 k.p.c.
oraz niezastosowaniu 217 § 2 i art. 162 k.p.c.
art. 233 § 1 k.p.c
oraz art. 233 § 1 k.p.c.
art. 386 § 4 k.p.c
Według Sądu Apelacyjnego, w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego (art. 386 § 4 k.p.c.) i nie ustalił stanu faktycznego w 3 ramach podstawy faktycznej zakreślonej przez powoda w pozwie, poprzestając na jednozdaniowej konstatacji, którą uznał za bezsporną.
art. 378 § 1 k.p.c
386 § 4 k.p.c., a wynikało z rozstrzygania sprawy z przekroczeniem granic apelacji (czym naruszono art. 378 § 1 k.p.c.) i przy błędnej wykładni art.
art. 232 k.p.c
378 § 1 k.p.c.) i przy błędnej wykładni art. 232 k.p.c.
art. 162 k.p.c
oraz niezastosowaniu 217 § 2 i art. 162 k.p.c.
art. 217 § 2 k.p.c
jest spóźniony (art. 217 § 2 k.p.c.), podobnie jak i inne wnioski zamieszczone w tym piśmie.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III CZ 38/13 POSTANOWIENIE Dnia 11 września 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Bogumiła Ustjanicz (przewodniczący) SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca) SSN Agnieszka Piotrowska w sprawie z powództwa C. P. "[…]" sp.z o.o. w Z. przeciwko T. S. i M. K. o nakazanie i zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 września 2013 r., zażalenia pozwanych na pkt 2 wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 12 kwietnia 2013 r., uchyla rozstrzygnięcie objęte punktem 2 wyroku, pozostawiając Sądowi Apelacyjnemu orzeczenie o kosztach postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie 2 C. P. "[…]" spółka z o.o. wniosła o nakazanie T. S. i M. K. wspólnikom spółki cywilnej usunięcia ze strony internetowej ich sklepu wskazanego w pozwie regulaminu, zapłaty kwoty 3.690 zł za korzystanie z utworu powoda oraz przeproszenia w Gazecie Wyborczej. Sąd Okręgowy - Sąd Gospodarczy w K. wyrokiem z dnia 23 listopada 2012 r. oddalił powództwo i zasądził od powoda na rzecz pozwanych 1.900 zł tytułem kosztów procesu. Ustalił, że powód na stronie swojego sklepu używał regulaminu dołączonego do pozwu, a pozwani także używali tego regulaminu.

Przyjął, że umieszczenie regulaminu na stronie internetowej służącej do sprzedaży produktów przez pozwanych jest rozpowszechnianiem tego regulaminu w ramach użytku osobistego i nie wymaga zgody jego autora. Regulamin powoda nie może być objęty ochroną na podstawie ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (jedn. tekst: Dz.U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 ze zm.; dalej: "pr. aut."), gdyż zawiera procedury składania zamówień, płatności i reklamacji obowiązujących w sklepie powoda. Powód nie wykazał istnienia takich fragmentów regulaminu, które nie byłyby oczywiste dla opisu danej procedury, lecz opisywałyby daną procedurę w literacki sposób, a jednocześnie zostałyby skopiowane przez pozwanych.

Powód wniósł apelację od wyroku Sądu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1 i art. 23 pr. aut. oraz art. 233 § 1 k.p.c. i sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2013 r. oddalił apelację w części obejmującej roszczenie o zaniechanie naruszeń, w pozostałej zaś części uchylił zaskarżony wyrok i w tym zakresie sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu - Sądowi Gospodarczemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania apelacyjnego.

Podkreślił w szczególności, że apelacja powoda jest uzasadniona, o ile prowadzi do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Według Sądu Apelacyjnego, w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego (art. 386 § 4 k.p.c.) i nie ustalił stanu faktycznego w 3 ramach podstawy faktycznej zakreślonej przez powoda w pozwie, poprzestając na jednozdaniowej konstatacji, którą uznał za bezsporną. Spór koncentrował się wokół uznania regulaminu za utwór w rozumieniu prawa autorskiego.

Nie ma racji Sąd pierwszej instancji stwierdzając, że powód wnosił o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na bliżej nieokreślone okoliczności. Wszak ustosunkowując się do odpowiedzi na pozew, powód w piśmie z dnia 15 listopada 2012 r. złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu własności intelektualnej na okoliczność ustalenia, czy regulamin powoda ma indywidualny i twórczy charakter oraz na prawdopodobieństwo stworzenia takiego samego regulaminu przez powoda i pozwanych przy założeniu, że regulamin powoda powstał wcześniej.

Sąd Apelacyjny uwzględnił niezaprzeczoną przez powoda okoliczność podniesioną przez pozwanych, że z dniem 20 kwietnia 2012 r. regulamin został usunięty z ich strony internetowej w związku z zaniechaniem prowadzenia sprzedaży przez Internet. W tej sytuacji powód utracił interes prawny w domaganiu się orzeczenia nakazu usunięcia tego regulaminu. Pozwani wnieśli zażalenie na rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego zamieszczone w punkcie 2 wyroku. Wskazali, że zapadło ono z naruszeniem art. 386 § 4 k.p.c., a wynikało z rozstrzygania sprawy z przekroczeniem granic apelacji (czym naruszono art. 378 § 1 k.p.c.) i przy błędnej wykładni art. 232 k.p.c. oraz niezastosowaniu 217 § 2 i art. 162 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 386 § 4 k.p.c., poza wypadkami określonymi w § 2 i 3 sąd drugiej instancji może uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania tylko w razie nierozpoznania przez sąd pierwszej instancji istoty sprawy albo gdy wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. W niniejszej sprawie przyczyną częściowego uchylenia przez Sąd Apelacyjny wyroku Sądu pierwszej instancji było nieprzeprowadzenie przez ten Sąd postępowania dowodowego. Sąd Najwyższy przyjął w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07 (OSNC 2008, nr 6, poz. 55), że sąd drugiej instancji rozpoznający sprawę na skutek apelacji nie jest związany przedstawionymi w niej 4 zarzutami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego, wiążą go natomiast zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego; w granicach zaskarżenia bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania.

Powód w apelacji od wyroku Sądu pierwszej instancji zarzucił naruszenie m.in. art. 233 § 1 k.p.c. i sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zarzuty te implicite świadczą o tym, że w przekonaniu powoda postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone. W istocie zresztą tak było, choć ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji są dość lakoniczne, co wszakże wynika z przyjętej przezeń kwalifikacji materialnoprawnej sporu. Oznacza to jednak, po pierwsze, że Sąd Apelacyjny rzeczywiście, jak twierdzi się w zażaleniu, przekroczył granice apelacji (art. 378 § 1 k.p.c.).

Po drugie zaś, Sąd Apelacyjny w konsekwencji nie wykazał, aby zostały spełnione przesłanki uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Nie można się natomiast zgodzić z pozwanymi, że wniosek dowodowy "z opinii biegłego sądowego z zakresu własności intelektualnej" zgłoszony w piśmie powoda z dnia 15 listopada 2012 r. jest spóźniony (art. 217 § 2 k.p.c.), podobnie jak i inne wnioski zamieszczone w tym piśmie. Wspomniane pismo jest bowiem konsekwencją wniesienia przez pozwanych odpowiedzi na pozew i mieści się w formule uprawnień dowodowych strony określonych w art. 217 § 1 k.p.c. Z przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji (art. 39815 § 1 w związku z art. 3941 § 11 i 3 k.p.c.). jw