Supreme Court dismisses appeal for legal inconsistency due to failure to prove actual damage occurred. The plaintiff failed to substantiate the damage required by law. The court ruled that mere possibility of future loss is insufficient. The appeal was rejected because the plaintiff did not demonstrate concrete harm. The decision emphasizes the need for specific evidence of damage. This case clarifies the requirements for proving damage in legal appeals.

Sygn. akt V CNP 83/12 POSTANOWIENIE Dnia 28 sierpnia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie ze skargi M. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt […] w sprawie z powództwa M. S. przeciwko Gminie C. o ustalenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 sierpnia 2013 r., odrzuca skargę. 2 Uzasadnienie Prawomocnym wyrokiem z dnia 14 września 2010 r. Sąd Okręgowy w C. zmienił wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 26 marca 2010 r., którym ustalono, że powód wstąpił w stosunek najmu opisanego lokalu mieszkalnego w miejsce zmarłej matki, w ten sposób, że oddalił powództwo.

Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem tego wyroku powód oparł na obu podstawach przewidzianych w art. 4244 k.p.c., a niezgodność z prawem połączył z przepisami art. 378 § 1 k.p.c. i art. 691 § 1 i 2 k.c. W odniesieniu do wymagania objętego art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. podał, że szkoda ma charakter majątkowy i pieniężny, a powstała na skutek wydania zaskarżonego orzeczenia, które naraziło powoda na brak zaspokojenia przysługującego mu roszczenia. W celu uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody wniósł o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania pozwanego oraz dokumentów zgromadzonych przez Sąd pierwszej instancji, a w szczególności pisma Urzędu Miejskiego w C. z dnia 2 lipca 2009 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W przepisie art. 4245 § 1 k.p.c. przewidziane zostały wymagania konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, które dla skutecznego wniesienia tego środka muszą być kumulatywnie spełnione. Każdy z tych elementów jest samodzielny, a brak któregokolwiek z nich stanowi niezależną podstawę odrzucenia skargi, stosownie do art. 4248 § 1 k.p.c. Do tych koniecznych elementów należy również, objęte art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., wymaganie uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy.

Fakt wyrządzenia szkody wydaniem prawomocnego orzeczenia, którego skarga dotyczy, jest przyczyną tego postępowania, która musi być wyjaśniona już na samym początku. Jedynie w wypadku zaistnienia szkody możliwe byłoby rozważanie pozostałych przesłanek odpowiedzialności Skarbu Państwa, przewidzianych w art. 4171 § 2 k.c. Jednolicie przyjmowane jest przez Sąd Najwyższy i stanowisko to uważane jest za ugruntowane, że spełnienie wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. 3 polega na złożeniu przez skarżącego w skardze oświadczenia, że szkoda wystąpiła - ze wskazaniem jej rodzaju i realnego rozmiaru - oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia (por. postanowienia z dnia16 października 2012 r., IV CNP 46/12, niepubl., z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, Nr 1, poz. 17).

W tym celu, w związku z treścią art. 243 k.p.c., skarżący może powoływać i przedstawiać zarówno dowody, w tym tzw. dowody niedające pewności, jak i inne środki, nieuznawane przez kodeks postępowania cywilnego za dowody (np. pisemne oświadczenia, surogaty dokumentów, tzw. opinie prywatne). Rzeczą skarżącego było przedstawienie wyodrębnionego wywodu wskazującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141).

Nie spełnienia tego warunku wskazanie jedynie na możliwość wystąpienia szkody w przyszłości, gdyż szkoda uzasadniająca wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego wyroku z prawem powinna powstać po wydaniu zaskarżonego orzeczenia, a przed wniesieniem skargi. Nie jest też równoznaczne z uprawdopodobnieniem wyrządzonej szkody podanie w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia (zob. też postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2006 r., II CNP 13/05, OSNC 2006, Nr 6, poz. 110, z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06, niepubl., z dnia 2 sierpnia 2006 r., I BP 2/06, niepubl., z dnia 21 grudnia 2006 r., III CNP 57/06, niepubl., z dnia 30 września 2008 r., II CNP 76/08, nie publ., z dnia 3 grudnia 2009 r., III CNP 48/09, nie publ., z dnia 7 kwietnia 2010 r., II BP 15/09, nie publ. i z dnia 17 sierpnia 2010 r., I CNP 35/10, niepubl.).

Przedstawione zapatrywania Sąd Najwyższy podziela, jako oddające istotę tego rodzaju skargi. Takie wypełnienie przesłanki z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. umożliwia Sądowi Najwyższemu ocenę, czy uprawdopodobnione zostało wyrządzenie szkody, co jest konieczne do wydania orzeczenia stanowiącego prejudykat dla roszczeń odszkodowawczych na podstawie art. 4171 § 2 k.c. Wniesiona przez powoda skarga nie spełnia tego wymagania, skoro nie wskazuje, że powstała konkretna szkoda, kiedy i w jakiej wysokości oraz jej związku z zaskarżonym wyrokiem.

Nie może zastąpić tego obowiązku wniosek 4 o przeprowadzenie wymienionych dowodów, ponieważ w istocie nie ma faktu, którego istnienie miałyby uprawdopodobniać. Z powyższych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę, na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c.