Legislator Case Law & Legislation
III CNP 23/13 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to failure to prove exhaustion of other legal remedies.

Case Number III CNP 23/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected a complaint filed by participant Z. P. to invalidate a final court order regarding co-ownership. The lower court had altered the distribution of lost benefits and restitution amounts among the parties. The Supreme Court ruled that the complainant failed to substantively prove that no other legal remedies were available to challenge the decision, as required by law.

Legislator headnote

AI generated

Art. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.: A complaint for invalidation of a final judgment is rejected if the complainant fails to cumulatively demonstrate that no other legal remedies exist to challenge the decision.

Keywords

AI generated
complaint for invalidation exhaustion of remedies final judgment civil procedure code legal remedies

Cited Legislation

AI generated
Art. 4245 § 1 k.p.c.
Każde 3 z tych wymagań przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. - na co Sąd Najwyższy wielokrotnie zwracał uwagę - ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione niezależnie od innych wymagań (por.
Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący musi „wykazać” (a więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy „uwiarygodnić”), że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Art. 4248 § 1 k.p.c.
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 4248 § 1 k.p.c. oraz art.
Art. 520 § 3 k.p.c.
oraz art. 520 § 3 w związku z art.
Art. 391 k.p.c.
520 § 3 w związku z art. 391, art.
Art. 398 k.p.c.
Okoliczności powołane przez skarżącego nie mogą zatem być uznane za spełniające wymaganie przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 4248 § 1 k.p.c. oraz art. 520 § 3 w związku z art. 391, art. 39821 i art. 42412 k.p.c.).
Art. 42412 k.p.c.
39821 i art. 42412 k.p.c.).
art. 4245 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 4248 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

.Sygn. akt III CNP 23/13 POSTANOWIENIE Dnia 21 sierpnia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Hubert Wrzeszcz w sprawie z wniosku Z. L., C. L. i Ł. L. przy uczestnictwie Z. P., K. B., J. B.-W., A. B. i J. L. o zniesienie współwłasności, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 sierpnia 2013 r., na skutek skargi uczestnika Z. P. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 25 października 2011 r., 1. odrzuca skargę, 2. zasądza od Z. P. na rzecz K. B., J. B.-W. i A. B. 1800 (tysiąc osiemset) zł tytułem kosztów postępowania skargowego.

Uzasadnienie 2 Postanowieniem z dnia 25 października 2011 r. Sąd Okręgowy w K. – po rozpoznaniu apelacji wnioskodawców i uczestników postępowania Z. P., K. B., J. B.-W., A. B. i J. L. – zmienił postanowienie znoszące współwłasność nieruchomości w ten sposób, że w dodanych punktach VIII i IX oddalił – odpowiednio – żądanie zasądzenia utraconych korzyści od A. B. i J. B.-W. oraz zasądził od wnioskodawców i uczestników postępowania J. L. i Z. P. na rzecz A. B. i J. B.-W. określone kwoty tytułem zwrotu spełnionego świadczenia, oddalił żądanie zasądzenia odsetek od spełnionego świadczenia i orzekł o kosztach postępowania.

Od postanowienia Sądu drugiej instancji uczestnik postępowania Z. P. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, ustanowiona ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz.

98) jest - podobnie jak skarga kasacyjna - środkiem prawnym sformalizowanym. Wysokie wymagania formalne stawiane skardze są związane nie tylko z jej specjalną, nadzwyczajną funkcją w systemie prawa, ale wynikają także z potrzeby spełnienia wysokich oczekiwań profesjonalnych. Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienia, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz wniosek o stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem.

Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione kumulatywnie. To oznacza, że skarga niespełniające któregokolwiek z nich jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków i podlega odrzucenie bez wzywania do ich usunięcia. Każde 3 z tych wymagań przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. - na co Sąd Najwyższy wielokrotnie zwracał uwagę - ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione niezależnie od innych wymagań (por. postanowienia Sąd Najwyższego: z dnia 20 lipca 2005 r., IV CMP 1/05 i z dnia 18 stycznia III CNP 21/05 niepubl.).

W literaturze i orzecznictwie przyjmuje się, że obciążający skarżącego obowiązek wykazania, iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe oznacza przeprowadzenie prawniczej analizy przepisów dotyczących środków prawnych, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogły odnieść skutku. Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący musi „wykazać” (a więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy „uwiarygodnić”), że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Podkreśla się, że nie chodzi tylko o skargę kasacyjną czy skargę o wznowienie postępowania, ale także o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 27 stycznia 2006 r., III CZP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140, z dnia 21 grudnia 2006 r., III CZP 57/06 niepubl.). Tymczasem uczestnik postępowania poprzestał na stwierdzeniu, że - po odrzuceniu jego skargi kasacyjnej ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia – „brak jest obecnie możliwości wzruszenia orzeczenia w drodze innych środków prawnych”.

Okoliczności powołane przez skarżącego nie mogą zatem być uznane za spełniające wymaganie przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 4248 § 1 k.p.c. oraz art. 520 § 3 w związku z art. 391, art. 39821 i art. 42412 k.p.c.).