Legislator Case Law & Legislation
II KZ 33/13 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for allowing a convicted person to file a retrial motion personally without a lawyer.

Case Number II KZ 33/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the convicted person's appeal regarding the refusal to accept her personal request for a retrial. Although she argued her financial situation and a disciplinary proceeding against her lawyer warranted an appointed counsel, the court held that the Criminal Procedure Code strictly requires such motions to be drafted by a lawyer. The court ruled that allowing a personal filing would circumvent the mandatory legal representation rule, thus upholding the lower court's decision.

Legislator headnote

AI generated

Art. 545 § 2 k.p.k.; Art. 120 § 1 k.p.k.; If a retrial motion is not filed by a lawyer, it is legally ineffective, and the mandatory nature of this requirement cannot be bypassed by the applicant's personal submission.

Keywords

AI generated
mandatory lawyer requirement retrial motion validity personal filing invalidity criminal procedure code formal defect removal legal representation obligation supreme court decision

Cited Legislation

AI generated
Art. 545 § 2 k.p.k.
z art. 545 § 2 k.p.k. do usunięcia w terminie 7 dni braku formalnego poprzez sporządzenie i podpisanie wniosku o wznowienie postępowania przez adwokata albo radcę prawnego, pod rygorem pozostawienia wniosku o wznowienie postępowania bez dalszego biegu (k.
Art. 120 § 1 k.p.k.
została wezwana w trybie art. 120 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 132 § 2 k.p.k.
To wezwanie zostało doręczone skazanej w trybie art. 132 § 2 k.p.k. w dniu 27 czerwca 2013 roku (k.
art. 202 § 1 k.k
została skazana za przestępstwa z art. 202 § 1 k.k.
art. 12 k.k
została wezwana w trybie art. 120 § 1 k.p.k.
art. 190 § 1 k.k
12 k.k., z art. 190 § 1 k.k.
art. 212 § 2 k.k
12 k.k., z art. 212 § 2 k.k.
art. 216 § 2 k.k
art. 11 § 2 k.k
Komentarz, Warszawa 2008, s. 1153, postanowienia Sądu Najwyższego: z dn.
art. 120 § 1 k.p.k
została wezwana w trybie art. 120 § 1 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II KZ 33/13 POSTANOWIENIE Dnia 22 sierpnia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 22 sierpnia 2013 r., w sprawie M. P. zażalenia skazanej na zarządzenie Przewodniczącego Sekcji zażaleniowo - wnioskowej Wydziału II Karnego Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 17 lipca 2013 r., o odmowie przyjęcia wniosku skazanej o wznowienie postępowania, na podstawie art. 437 § 1 kpk p o s t a n o w i ł : utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 8 listopada 2011 r., w sprawie IV K …/11, M. P. została skazana za przestępstwa z art. 202 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i z art. 216 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., na łączną karę 2 lat pozbawienia wolności. Po rozpoznaniu apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego oraz obrońców oskarżonej, Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 13 czerwca 2012 r., sygn. akt IX Ka …/12, zmienił ten wyrok przyjmując, że przypisane oskarżonej zachowania stanowią jeden czyn zabroniony wyczerpujący znamiona przestępstwa z art. 202 § 1 k.k. w zw. z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 216 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k. Na podstawie art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 2 11 § 3 k.k. wymierzył jej karę roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 12 lutego 2013 roku, w sprawie II KK 320/12, oddalił kasację obrońcy skazanej od tego wyroku jako oczywiście bezzasadną. Pismem z dnia 16 marca 2013 roku (data wpływu do Sądu Apelacyjnego 19 marca 2013 roku) skazana M. P. wystąpiła z osobistym wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie Sądu Rejonowego w W. z dnia 8 listopada 2011 r., w sprawie IV K …/11, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 13 czerwca 2012 r. Tego rodzaju wniosek skazana powielała jeszcze kilkakrotnie, składając kolejne pisma o wznowienie w/w postępowania w dniach 25 marca, 26 marca i 29 marca 2013 roku, (daty wpływu do Sądu, k. 3805 – 3808, 3843 – 3846, 3855 – 3862 i 3980 – 3987, tom 18 akt sprawy).

Jednocześnie skazana w tych wnioskach wystąpiła o wyznaczenie jej obrońcy z urzędu do sporządzenia wniosku o wznowienie. Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 20 czerwca 2013 roku nie uwzględnił tego wniosku skazanej i odmówił wyznaczenia obrońcy z urzędu. Zarządzeniem z dnia 24 czerwca 2013 roku M. P. została wezwana w trybie art. 120 § 1 k.p.k. w zw. z art. 545 § 2 k.p.k. do usunięcia w terminie 7 dni braku formalnego poprzez sporządzenie i podpisanie wniosku o wznowienie postępowania przez adwokata albo radcę prawnego, pod rygorem pozostawienia wniosku o wznowienie postępowania bez dalszego biegu (k. 4090, tom 19).

To wezwanie zostało doręczone skazanej w trybie art. 132 § 2 k.p.k. w dniu 27 czerwca 2013 roku (k. 4205). Skazana nie usunęła jednak w zakreślonym terminie powyższego braku formalnego, lecz nadesłała kolejne pismo (data wpływu do Sądu 1 lipca 2013 r.), w którym ponownie wystąpiła o wyznaczenie jej obrońcy z urzędu. W tej sytuacji, wobec nieusunięcia braku formalnego, zarządzeniem Przewodniczącego Sekcji zażaleniowo – wnioskowej II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego z dnia 17 lipca 2013 r., odmówiono na podstawie art. 120 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 545 § 1 k.p.k. przyjęcia wniosków skazanej o wznowienie w/w postępowania. 3 Odpis zarządzenia doręczono ojcu skazanej w dniu 22 lipca 2013 r. i w dniu 24 lipca 2013 r.

M. P. złożyła zażalenie na to zarządzenie (k. 4215 – 4217). Powołując się na swoją sytuację majątkową wniosła w zażaleniu o przyznanie jej adwokata z urzędu dla sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania. Nadto nadesłała do Sądu Najwyższego dwa pisma z informacją, iż przeciwko adwokat S. K. broniącej jej w postępowaniu karnym wszczęto postępowanie dyscyplinarne, co miałoby dodatkowo przemawiać za uwzględnieniem przedmiotowego zażalenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie skazanej M. P. nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 545 § 2 k.p.k. stwierdza jednoznacznie, że jeśli wniosek o wznowienie postępowania nie pochodzi od prokuratora, powinien być sporządzony i podpisany przez adwokata albo radcę prawnego. W doktrynie oraz orzecznictwie obowiązek ten określany jest powszechnie jako przymus adwokacki, chodzi bowiem o to, by przedmiotowy wniosek opracował podmiot fachowy. Użyte w tym przepisie sformułowanie „powinien” jest równoznaczne z bezwzględną koniecznością realizacji nakazu w nim zawartego.

A zatem złożenie wniosku o wznowienie postępowania sporządzonego osobiście przez samego wnioskodawcę (skazanego, ukaranego), jest czynnością prawnie bezskuteczną. (zob. T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2008, s. 1153, postanowienia Sądu Najwyższego: z dn. 13 września 2012 r., III KZ 67/12, Lex Nr 1220908, z dn. 21 listopada 2012 r., IV KZ 65/12, Lex Nr 1228644, z dn. 30 września 1996 r., V KZ 47/96, OSNKW 1996, Nr 11 – 12, poz. 88). A zatem w przedmiotowej sprawie skazana P. nie była uprawniona do sporządzenia osobiście wniosku o wznowienie postępowania.

Brak formalny wniosku polegający na niesporządzeniu i jego niepodpisaniu przez adwokata mógł być usunięty przez skazaną tylko poprzez ustanowienie przez nią pełnomocnika w osobie adwokata lub radcy prawnego z wyboru, gdyż została prawidłowo do tego wezwana w trybie art. 120 § 1 k.p.k. Należy zauważyć, iż wezwanie do usunięcia braku formalnego z dnia 24 czerwca 2013 r. zawiera wyczerpujące pouczenie w tym zakresie wraz z konsekwencjami prawnymi nieusunięcia tego braku. 4 Rozpoznając niniejsze zażalenie Sąd Najwyższy nie mógł badać zasadności skazania za przypisane przestępstwo, czy też okoliczności faktycznych przedstawionych w zażaleniu, podobnie jak też istnienia przesłanek do wznowienia postępowania, gdyż stanowiłoby to obejście przepisów ustanawiających przymus adwokacki.

Fakt, że przeciwko adwokat S. K. wszczęto dochodzenie dyscyplinarne, w chwili obecnej nie może wpływać na rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku skazanej o wznowienie postępowania. Należy zauważyć, iż złożenie wniosku o wznowienie postępowania na korzyść skazanego nie jest ograniczone żadnym terminem, zatem skazana może to uczynić po zebraniu odpowiednich środków i zleceniu sporządzenia wniosku ustanowionemu przez siebie adwokatowi, o ile obrońca uzna, że powody do wznowienia rzeczywiście zachodzą. Ponieważ jednak w przedmiotowej sprawie skazana mimo wezwania nie usunęła braku formalnego, wydanie zaskarżonego zarządzenia stało się konieczne.

Zarządzenie to jest w pełni zasadne i jako takie należało utrzymać w mocy.