Legislator Case Law & Legislation
II KK 213/13 AI generated

Supreme Court dismisses appeal against mandatory child support order imposed alongside an absolute fine for habitual evasion of alimony.

Case Number II KK 213/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the General Prosecutor's appeal regarding a mandatory order for the defendant to support his minor son. The lower court imposed an absolute fine for habitual evasion of alimony but erroneously added a support obligation under Article 72 of the Criminal Code. The Court ruled that such support obligations can only be imposed when a suspended sentence or restriction of liberty is pronounced, which was not the case here. Consequently, the flawed portion of the judgment was revoked without issuing a replacement order.

Legislator headnote

AI generated

Art. 209 § 1 k.k.; Art. 500 § 1 k.p.k.; Art. 36 § 2 k.k.; Art. 72 § 1 pkt 3 k.k.: Support obligations under Article 72 of the Criminal Code may only be imposed when a sentence of restriction of liberty or a suspended sentence is pronounced, not when an absolute fine is given.

Keywords

AI generated
habitual evasion of alimony absolute fine support obligation suspended sentence requirement mandatory support order criminal procedure appeal proportionality of penalty

Cited Legislation

AI generated
Art. 209 § 1 k.k.
za winnego przestępstwa z art. 209 § 1 k.k. i skazał go na karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 2 kwotę 20 złotych.
Art. 500 § 1 k.p.k.
Z kolei przepis art. 500 § 1 k.p.k.
Art. 36 § 2 k.k.
W punkcie II części dyspozytywnej wyroku, sąd na podstawie art. 36 § 2 k.k. w zw.
Art. 72 § 1 pkt 3 k.k.
z art. 72 § 1 pkt 3 k.k. zobowiązał oskarżonego do wykonania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie małoletniego syna A.
Art. 535 § 5 k.p.k.
Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna, co w związku z treścią art. 535 § 5 k.p.k. pozwala na jej uwzględnienie w całości na posiedzeniu.
art. 209 § 1 k.k
za winnego przestępstwa z art. 209 § 1 k.k.
art. 36 § 2 k.k
W punkcie II części dyspozytywnej wyroku, sąd na podstawie art. 36 § 2 k.k.
art. 72 § 1 pkt 3 k.k
z art. 72 § 1 pkt 3 k.k.
art. 72 k.k
Dokonując takiego wyboru rodzaju kary, Sąd nie miał możliwości orzec 3 wobec skazanego obowiązku z art. 72 k.k., takie obowiązki bowiem orzec można jedynie w razie wymierzenia kary ograniczenia wolności – art.
art. 535 § 5 k.p.k
Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna, co w związku z treścią art. 535 § 5 k.p.k.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II KK 213/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 sierpnia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Kazimierz Klugiewicz SSN Andrzej Stępka Protokolant Ewa Oziębła w sprawie A. W. skazanego z art. 209 § 1 kk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 sierpnia 2013 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść od wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia 25 kwietnia 2012 r., 1. uchyla punkt II zaskarżonego wyroku, 2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w P., wyrokiem nakazowym z dnia 25 kwietnia 2012 r., uznał A. W. za winnego przestępstwa z art. 209 § 1 k.k. i skazał go na karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 2 kwotę 20 złotych. W punkcie II części dyspozytywnej wyroku, sąd na podstawie art. 36 § 2 k.k. w zw. z art. 72 § 1 pkt 3 k.k. zobowiązał oskarżonego do wykonania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie małoletniego syna A. A. W. Wobec braku sprzeciwu stron wyrok nakazowy uprawomocnił się z dniem 2 czerwca 2012 r.

Kasację od tego wyroku wniósł Prokurator Generalny. Zaskarżył wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia w punkcie II o zobowiązaniu oskarżonego do wykonania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie małoletniego syna A. A. W. Kasacja ta wniesiona została na korzyść skazanego. Prokurator Generalny zarzucił wyrokowi nakazowemu Sądu Rejonowego w P. rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa karnego materialnego, to jest art. 36 § 2 k.k. w zw. z art. 72 § 1 pkt 3 k.k. poprzez zobowiązanie A.

W. w punkcie II rozstrzygnięcia, na podstawie przywołanych przepisów, do wykonania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie małoletniego syna mimo, iż wobec wymienionego orzeczono jedynie karę grzywny o charakterze bezwzględnym, nie zaś karę ograniczenia wolności bądź grzywny z warunkowym zawieszeniem, której wymierzenie skutkowałoby możliwością orzeczenia wobec skazanego obowiązków wymienionych w art. 72 k.k. Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna, co w związku z treścią art. 535 § 5 k.p.k. pozwala na jej uwzględnienie w całości na posiedzeniu. Przepis art. 209 § 1 k.k. stanowi, że za przestępstwo uporczywego uchylania się od alimentacji wymierzyć można karę grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Z kolei przepis art. 500 § 1 k.p.k. przewiduje możliwość wydania wyroku nakazowego w sprawach o przestępstwa podlegające rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym, gdy sąd na podstawie zebranego w postępowaniu przygotowawczym materiału uzna, że wystarczające jest orzeczenie kary ograniczenia wolności lub grzywny.

Sąd Rejonowy uznał, że karą współmierną w odniesieniu do przypisanego A.W. czynu jest kara grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, przy czym ustalił wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych. Dokonując takiego wyboru rodzaju kary, Sąd nie miał możliwości orzec 3 wobec skazanego obowiązku z art. 72 k.k., takie obowiązki bowiem orzec można jedynie w razie wymierzenia kary ograniczenia wolności – art. 36 § 2 k.k. albo wtedy, gdy orzeczono o warunkowym zawieszeniu wykonania kary. Obowiązki z art. 72 k.k. mają bowiem przede wszystkim charakter probacyjny, związane są z poddaniem sprawcy próbie.

W sprawie A. W. orzeczona została grzywna o charakterze bezwzględnym, a więc brak było ustawowych możliwości orzeczenia obowiązku z art. 72 § 1 pkt 3 k.k., możliwości takiej nie stwarzał zwłaszcza powołany w zaskarżonym wyroku przepis art. 36 § 2 k.k. Doszło zatem do bezpodstawnego nałożenia na A. W. obowiązku z art. 72 § 1 pkt 3 k.k. Uchybienie to ma charakter rażący, chociaż miało jedynie charakter potwierdzający rzeczywisty obowiązek skazanego i nie rodziło dla niego żadnych dodatkowych konsekwencji. Wobec wniesienia kasacji przez Prokuratora Generalnego i potwierdzenia istnienia opisanego w niej uchybienia, konieczne stało się jednak uchylenie punktu II wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w P. Orzeczenie Sądu Najwyższego ogranicza się przy tym do wyeliminowania wadliwego rozstrzygnięcia, brak podstaw w tym przypadku do wydawania dodatkowo orzeczenia następczego.