Legislator Case Law & Legislation
V KO 62/13 AI generated

Supreme Court dismissed transfer request due to lack of objective impartiality issues between judge and police officers.

Case Number V KO 62/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected the Regional Court's request to transfer the case to another court under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. The Regional Court argued that long-term professional contacts between the presiding judge and police officers could create an external impression of bias. The Supreme Court found this argument baseless, noting that official cooperation between law enforcement and judges does not preclude objective impartiality.

Legislator headnote

AI generated

Art. 37 k.p.k.; Art. 45 ust. 1 Konstytucji RP: The delegation of jurisdiction under Article 37 of the Code of Criminal Procedure is an exceptional measure requiring proof that the current court lacks conditions for objective trial, which was not demonstrated here.

Keywords

AI generated
delegation of jurisdiction objective impartiality code of criminal procedure police judge relations transfer of case external impression of bias constitutional principle

Cited Legislation

AI generated
Art. 37 k.p.k.
z dnia 4 lipca 2013 r., w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić.
Art. 45 ust. 1 Konstytucji RP
37 k.p.k., który nie podlega interpretacji rozszerzającej, może nastąpić wyjątkowo, jako odstępstwo od konstytucyjnej zasady rozpoznania sprawy przez właściwy sąd (art. 45 ust.
Art. 41 § 1 k.p.k.
Wydaje się, że stanowisko Sądu Rejonowego, zmierza wyłącznie do niedopuszczalnej procesowo weryfikacji przez Sąd Najwyższy zapadłego postanowienia Sądu Okręgowego w W., który w oparciu o przepis art. 41 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 42 § 4 k.p.k.
z art. 42 § 4 k.p.k., postanowieniem z dnia 17 czerwca 2013 r., sygn.
art. 228 § 1 k.k
, oskarżonych z art. 228 § 1 k.k.
art. 37 k.p.k
z dnia 4 lipca 2013 r., w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości na podstawie art. 37 k.p.k.
art. 45 ust. 1 Konstytucji RP
37 k.p.k., który nie podlega interpretacji rozszerzającej, może nastąpić wyjątkowo, jako odstępstwo od konstytucyjnej zasady rozpoznania sprawy przez właściwy sąd (art. 45 ust.
art. 41 § 1 k.p.k
Wydaje się, że stanowisko Sądu Rejonowego, zmierza wyłącznie do niedopuszczalnej procesowo weryfikacji przez Sąd Najwyższy zapadłego postanowienia Sądu Okręgowego w W., który w oparciu o przepis art. 41 § 1 k.p.k.
art. 42 § 4 k.p.k
z art. 42 § 4 k.p.k., postanowieniem z dnia 17 czerwca 2013 r., sygn.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2012 r., III KO 102/12
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2012 r., III KO 102/12, LEX nr 1231575).
postanowienie SN z dnia 7 kwietnia 1999 r., IV KO 24/99
postanowienie SN z dnia 7 kwietnia 1999 r., IV KO 24/99, Prok.
postanowienie SN z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt V KO 33/13
postanowienie SN z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt V KO 33/13, LEX nr 1313144).
postanowienie z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt III KO 123/12
postanowienie z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt III KO 123/12, LEX nr 1277765).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V KO 62/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 sierpnia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka (przewodniczący) SSN Andrzej Ryński (sprawozdawca) SSN Roman Sądej na posiedzeniu w dniu 13 sierpnia 2013 r. w sprawie G. B. i in. , oskarżonych z art. 228 § 1 k.k. i innych po rozpoznaniu wniosku Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 4 lipca 2013 r., w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Ś. postanowieniem z dnia 4 lipca 2013 r., na podstawie art. 37 k.p.k. wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania sprawy oskarżonych: […] do rozpoznania innemu równorzędnemu sądowi z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. W uzasadnieniu swojego wniosku podniósł, że większość oskarżonych w tej sprawie jest funkcjonariuszami Komendy Powiatowej Policji w Ś., a zatem w mieście, w którym sędzia orzekająca w tej sprawie pełni swe funkcje orzecznicze od 2003 r. Objęci aktem oskarżenia funkcjonariusze policji w związku z wykonywanymi przez nich czynnościami procesowymi zlecanymi im przez Sąd Rejonowy wielokrotnie kontaktowali się bezpośrednio z sędziami orzekającymi w tym Sądzie.

Tego rodzaju spotkania przybierały również formę 2 rozmów towarzyskich z racji wieloletniej współpracy zawodowej. W związku z tym wnioskujący Sąd uznał, że te długoletnie kontakty między sędziami i policjantami mogłyby spowodować w odbiorze zewnętrznym, a w szczególności w lokalnej opinii publicznej oraz wśród uczestników toczącego się procesu powstanie wrażenia braku obiektywizmu Sądu orzekającego w tej sprawie. Dlatego też w oparciu o przepis art. 37 k.p.k., kierując się dobrem wymiaru sprawiedliwości, Sąd Rejonowy w Ś. postulował o przekazanie tej sprawy innemu sądowi równorzędnemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek Sądu Rejonowego w Ś. okazał się bezzasadny w stopniu niemalże oczywistym. Skorzystanie z właściwości delegacyjnej w trybie art. 37 k.p.k., który nie podlega interpretacji rozszerzającej, może nastąpić wyjątkowo, jako odstępstwo od konstytucyjnej zasady rozpoznania sprawy przez właściwy sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) w sytuacji, gdy zostanie wykazanie przez sąd inicjujący to postępowanie, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga takiego postąpienia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2012 r., III KO 102/12, LEX nr 1231575).

Przepis art. 37 k.p.k., operując pojęciem „dobro wymiaru sprawiedliwości” , znajduje zastosowanie tylko w przypadku braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy w danym sądzie oraz stwierdzeniu, że tylko przekazanie sprawy stworzy lepsze możliwości do trafnego rozstrzygnięcia w przedmiocie procesu (zob. postanowienie SN z dnia 7 kwietnia 1999 r., IV KO 24/99, Prok. i Pr.- wkł. 2000/3/6). Zdaniem Sądu Najwyższego wystąpienie tych okoliczności w analizowanym wypadku nie zostało w żaden sposób wykazane. Wydaje się, że stanowisko Sądu Rejonowego, zmierza wyłącznie do niedopuszczalnej procesowo weryfikacji przez Sąd Najwyższy zapadłego postanowienia Sądu Okręgowego w W., który w oparciu o przepis art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 42 § 4 k.p.k., postanowieniem z dnia 17 czerwca 2013 r., sygn. akt IV Ko …/13, odmówił wyłączenia od rozpoznania orzekającego w tej sprawie sędziego Sądu Rejonowego K.

L., uznając brak wątpliwości co do jej bezstronności oraz nie dopatrując się osobistych relacji 3 między panią sędzią a oskarżonymi funkcjonariuszami policji (k.2618 – 2619, T. XIV). Warto podkreślić, że również oświadczenia pozostałych sędziów Sądu Rejonowego wskazują jedynie na kontakty służbowe między nimi a oskarżonymi funkcjonariuszami policji. W tej sytuacji powoływanie się przez wnioskujący Sąd na bliżej niesprecyzowane rozmowy o charakterze towarzyskim, prowadzone między sędziami i policjantami oraz wyprowadzanie na tej podstawie wniosku o zewnętrznej stronniczości tegoż Sądu w realiach niniejszej sprawy nie znajduje potwierdzenia zwłaszcza, że w odbiorze świadomego obserwatora życia publicznego istnieje wyraźne zróżnicowanie funkcji ścigania, realizowanych przez policję od funkcji wymiaru sprawiedliwości wykonywanej przez niezawisłe sądy (zob. postanowienie SN z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt V KO 33/13, LEX nr 1313144).

Zatem, sam fakt współpracy przedstawicieli tych organów w ramach walki z przestępczością prowadzoną na terenie właściwości Sądu Rejonowego w Ś., w tym wielokrotne kontakty służbowe i zawodowe pomiędzy funkcjonariuszami policji i sędziami, nie może świadczyć o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy przez ten Sąd. Podobnie, w kontekście dyspozycji art. 37 k.p.k., Sąd Najwyższy ocenia kontakty zawodowe między sędziami i adwokatami świadczącymi przed sądami pomoc prawną (zob. postanowienie z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt III KO 123/12, LEX nr 1277765).

Dlatego też należało orzec jak w dyspozytywnej części postanowienia.