Supreme Court dismisses appeal for violation of law due to failure to prove exceptional circumstances under Polish Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal challenging a final judgment on inheritance. The court found the plaintiff failed to meet the strict requirements of Article 4245 of the Civil Procedure Code, specifically the burden to prove an 'exceptional circumstance' justifying the appeal. The court rejected the argument that the plaintiff's mother's hospitalization and lack of legal representation constituted such an exception, noting the mother was merely a co-plaintiff, not a statutory agent.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4241 § 2 k.p.c.; Art. 4248 § 2 k.p.c.: An appeal for violation of law requires the appellant to conclusively prove an exceptional circumstance; mere claims regarding a co-plaintiff's illness or lack of formal representation do not satisfy this burden.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V CNP 76/12 POSTANOWIENIE Dnia 23 lipca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz w sprawie ze skargi A. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 6 lipca 2010 r., w sprawie z powództwa I. B., A. S. i G. B. przeciwko W. B. i K. B. o zachowek, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 lipca 2013 r., odrzuca skargę. Uzasadnienie 2 W związku ze skargą powódki A. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 6 lipca 2010 r. należy zważyć, co następuje.
Przepis art. 4245 § 1 k.p.c. określa wymagania konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c. – że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem.
Przyczyną odrzucenia poza niespełnieniem wymagań konstrukcyjnych skargi jest przewidziana w art. 4248 § 2 k.p.c. sytuacja, w której wywód mający wykazać, że zaistniał wyjątkowy wypadek w ocenie sądu okazuje się nietrafny. Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. gdy skargę wniesiono, stosując art. 4241 § 2 k.p.c. skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy faktycznej oraz prawnej sytuacji mającej uzasadnić zaistnienie tego wypadku. Oznacza to powinność wykazania nie tylko przyczyny niezgodności z prawem danego wyroku, lecz także przyczyny nieskorzystania przez stronę z możliwości zaskarżenia tego orzeczenia.
Skarżący musi „wykazać”, a więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy „uwiarygodnić”, zaistnienie wyjątkowego wypadku poprzez ujawnienie, a także przedstawienie tej okoliczności w sposób wyczerpujący oraz nie budzący wątpliwości. Skarżąca wyjątkowy przypadek mający uzasadniać zastosowanie art. 4241 § 2 k.p.c. odniosła do sytuacji, w której jej matka (również powódka w niniejszej sprawie) otrzymała odpis wyroku wraz z uzasadnieniem po powrocie ze szpitala i w związku z powyższym miała mało czasu na przeanalizowanie treści 3 wyroku i ostateczne złożenie skutecznego środka odwoławczego.
Podkreśliła, że po powrocie ze szpitala jej matka musiała zaaklimatyzować się do codzienności, a początkowo nie miała też świadomości błędu popełnionego przez sąd. Co prawda matka skarżącej złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji wraz z apelacją, ale został on odrzucony. Odrzucone zostało także zażalenie na postanowienie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji oraz apelacji. Skarżąca zaakcentowała przy tym, że wszelkie czynności związane z prowadzeniem jej sprawy przejęła matka.
Wraz z matką, mając na uwadze połączenie spraw do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pozostawały w przeświadczeniu, że działają razem i do skutecznego zaskarżenia wyroku wystarczy złożenie apelacji przez jedną z nich. Okoliczności te nie świadczą jednak o wystąpieniu „wyjątkowego wypadku”, o jakim mowa wyżej. Przede wszystkim należy wskazać, że matka powódki nie była jej pełnomocnikiem procesowym, a jedynie jedną z powódek w sprawie połączonej do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia w oparciu o treść art. 219 k.p.c., zatem nie można przyjąć, że okoliczności jej dotyczące mogą wywrzeć skutki w sferze prawnej skarżącej.
Zważywszy na powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c. es