Legislator Case Law & Legislation
V KK 66/13 AI generated

Supreme Court dismissed appeal on murder conviction, ruling witness testimony and sentencing facts were properly established.

Case Number V KK 66/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the defense's cassation appeal against a murder conviction, ruling the arguments were obviously unfounded. The court found that witnesses were properly examined in the first instance and their statements remained consistent, thereby validating the lack of additional preparatory proceedings. Furthermore, the appellate court adequately analyzed the defense's claims regarding the defendant's intent and the evidence used for sentencing, making the cassation inadmissible.

Legislator headnote

AI generated

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 317 § 1 k.p.k.; Art. 4 k.p.k.; Art. 6 k.p.k.; Art. 54 § 1 k.k.; Art. 202 § 5 k.p.k.; Art. 40 § 1 pkt 4 k.p.k.; Art. 47 § 1 k.p.k.; Art. 410 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 148 § 2 pkt 3 k.k.; Art. 156 § 3 k.k.; Art. 455 k.p.k.; Art. 518 k.p.k.; Art. 636 § 1 k.p.k.: A cassation appeal is inadmissible if the appellate court properly considered the defense's arguments regarding procedural violations and factual findings, and the appellant attempts to undermine established facts by repeating arguments without new evidence.

Keywords

AI generated
cassation appeal dismissal murder conviction appeal witness testimony validity procedural violation defense sentencing evidence review intent to kill finding appellate court analysis

Cited Legislation

AI generated
Art. 433 § 2 k.p.k.
Odnosząc się do zarzutu obrazy art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 317 § 1 k.p.k.
z art. 317 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 4 k.p.k.
Odnosząc się do zarzutu obrazy art. 433 § 2 k.p.k.
Art. 6 k.p.k.
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 518 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.
Art. 54 § 1 k.k.
Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 54 § 1 k.k. w zw.
Art. 202 § 5 k.p.k.
z art. 202 § 5 k.p.k., poprzez przyjęcie, że skazany miał możliwość przewidywania możliwości spowodowania skutku w postaci śmierci pokrzywdzonego, pomimo młodego wieku, niedojrzałości i braku odpowiedniego doświadczenia życiowego.
Art. 40 § 1 pkt 4 k.p.k.
Co do zarzutu obrazy art. 40 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw.
Art. 47 § 1 k.p.k.
z art. 47 § 1 k.p.k. oraz art.
Art. 410 k.p.k.
oraz art. 410 k.p.k. w zw.
Art. 7 k.p.k.
z art. 7 k.p.k. z punktu trzeciego kasacji.
Art. 148 § 2 pkt 3 k.k.
skazanego z art. 148 § 2 pkt 3 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 21 listopada 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego z dnia 2 lipca 2012 r., p o s t a n o w i ł 1.
Art. 156 § 3 k.k.
z art. 156 § 3 k.k. w zw.
Art. 455 k.p.k.
z art. 455 k.p.k. – przypisane M.
Art. 518 k.p.k.
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 518 k.p.k. w zw.
Art. 636 § 1 k.p.k.
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 518 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V KK 66/13 POSTANOWIENIE Dnia 18 czerwca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 czerwca 2013 r. sprawy M. L. skazanego z art. 148 § 2 pkt 3 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 21 listopada 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego z dnia 2 lipca 2012 r., p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Odnosząc się do zarzutu obrazy art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 317 § 1 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. i art. 6 k.p.k., podniesionego w punkcie 1 kasacji, stwierdzić należy, że jego bezzasadność wynika nie tylko stąd, iż świadkowie, których ten zarzut dotyczy zostali na rozprawie przed sądem I instancji przesłuchani i obrońca mógł im zadawać pytania (z tego uprawnienia faktycznie korzystał), ale przede wszystkim stąd, że świadkowie ci na rozprawie nie zeznawali (wbrew twierdzeniu obrońcy) odmiennie, a jedynie nie podawali szczegółów.

Po odczytaniu zeznań ze śledztwa wszyscy je podtrzymali. Oznacza to, że omawiany brak postępowania 2 przygotowawczego został skutecznie konwalidowany, a uchybienie art. 317 § 1 k.p.k. nie mogło mieć wpływu na treść zaskarżonego wyroku. Podkreślić również należy, że dotyczący tego problemu zarzut apelacji obrońcy został przez Sąd Apelacyjny należycie (a nie tylko pozornie) rozważony i oceniony. Stąd nie może być mowy o naruszeniu przez ten Sąd art. 433 § 2 k.p.k. Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 54 § 1 k.k. w zw. z art. 202 § 5 k.p.k., poprzez przyjęcie, że skazany miał możliwość przewidywania możliwości spowodowania skutku w postaci śmierci pokrzywdzonego, pomimo młodego wieku, niedojrzałości i braku odpowiedniego doświadczenia życiowego.

Do tego zagadnienia (w apelacji poruszanego w ramach zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych – pkt 1 tiret 2), odniósł się Sąd odwoławczy, który na trzech kartach uzasadnienia dogłębnie je przeanalizował i ocenił (s. 9 – 11). Skarżący w kasacji w żadnym stopniu tego nie podważa, gdyż powtarzając swoją argumentację i twierdząc, że skazany nie działał w zamiarze pozbawienia życia, a nawet nie przewidywał skutku śmiertelnego dokonanego pobicia, w efekcie podważa poczynione ustalenia faktyczne, co w postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne.

Co do zarzutu obrazy art. 40 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 47 § 1 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. z punktu trzeciego kasacji. Dotyczy on postępowania pierwszoinstancyjnego (oparcia ustaleń odnośnie wymiaru kary na oświadczeniu prokuratora co do zachowania oskarżonego na korytarzu w dniu rozprawy wskazującego na lekceważącą postawę oskarżonego pomimo, że taki dowód nie został ujawniony, a nadto był niedopuszczalny, gdyż prokurator winien zostać wyłączony jako świadek czynu), ale nie był podnoszony w apelacji.

Nie mógł więc z tym problemem zmierzyć się sąd odwoławczy, a to ten sąd powinien ocenić, czy w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów przytoczonych w zarzucie. Niezależnie od tego stwierdzić należy, że zachowanie oskarżonego na korytarzu sądowym zostało opisane nie tylko przez prokuratora (oświadczenie k. 403), ale też przez świadków […] (k. 424 – 425 i 429) oraz zweryfikowane przez odczytanie zapisów z monitoringu sądowego (k. 508). Te ostatnie zostały prawidłowo ujawnione, a więc wzięcie tych okoliczności (zachowania się 3 oskarżonego) pod uwagę przy wymiarze kary nie narusza art. 410 k.p.k. i art. 7 k.p.k.

Z kolei twierdzenie skarżącego o konieczności wyłączenia prokuratora na podstawie art. 40 § 1 pkt 4 w zw. z art. 47 k.p.k. nie jest trafne, gdyż oświadczenie prokuratora nie ma cech zeznania na okoliczności czynu (dotyczy okoliczności wskazujących na postawę oskarżonego w toku procesu), co leży poza zakresem art. 40 § 1 pkt 4 k.p.k. Bezzasadny jest również zarzut obrazy art. 148 § 2 pkt 3 k.k. w zw. z art. 156 § 3 k.k. w zw. z art. 455 k.p.k. – przypisane M. L. zabójstwa zamiast ciężkiego uszkodzenia ciała ze skutkiem śmiertelnym.

Podnoszony problem – powiązany z zarzutem z punktu drugiego kasacji, tj. niemożnością przypisania skazanemu zamiaru pozbawienia życia był przedmiotem zarzutu apelacji obrońcy i został należycie rozważony przez Sąd Apelacyjny (s. 9 – 11 uzasadnienia). Jak już wskazano powyżej, skarżący w ten sposób, pod pozorem naruszenia prawa w istocie podważa ustalenia faktyczne, czego w postępowaniu kasacyjnym czynić mu nie wolno. Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy kasację obrońcy skazanego oddalił jako oczywiście bezzasadną.

O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 518 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.