Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the lower court's decision to transfer the case is not appealable.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the defendant's appeal against the District Court's decision to transfer a civil service evaluation case to itself. The District Court found the regional court lacked jurisdiction, voided the proceedings, and took over the case. The Supreme Court ruled that such a transfer decision is not appealable to the Supreme Court under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3941 § 1, § 2 k.p.c.; Appeals to the Supreme Court are limited to final rulings rejecting cassation or legal challenges, excluding intermediate procedural decisions like case transfers.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III PZ 3/13 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący) SSN Bogusław Cudowski SSN Beata Gudowska (sprawozdawca) w sprawie z powództwa B. K. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w […] o zmianę oceny okresowej, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 czerwca 2013 r., zażalenia strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Z. z dnia 6 lutego 2013 r., odrzuca zażalenie.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2012 r. Sąd Rejonowy, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił powództwo B. K. o uchylenie oceny okresowej wystawionej powodowi przez jego pracodawcę – pozwaną Izbę Skarbową w […] – w trybie art. 81 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505 ze zm.) i przepisów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 maja 2009 r. w sprawie warunków i sposobu przeprowadzania ocen okresowych członków korpusu służby cywilnej (Dz. U. Nr 74, poz. 633) za okres od dnia 4 sierpnia 2009 r. do dnia 23 marca 2011 r. 2 Sąd Okręgowy, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych uznał, że ocena okresowa dotycząca wykonywania pracy jest ściśle związana z osobą pracownika i sprawa o jej zmianę lub uchylenie należy do spraw poddanych właściwości sądu okręgowego jako sądu pierwszej instancji.
Stwierdził nieważność postępowania na podstawie art. 378 § 1 w związku z art. 379 pkt 6 k.p.c., wskazując, że sąd rejonowy orzekł w sprawie, w której właściwy był bez względu na wartość przedmiotu sporu sąd okręgowy i wyrokiem z dnia 6 lutego 2013 r. uchylił zaskarżony wyrok, zniósł postępowanie przed Sądem Rejonowym i przejął sprawę do rozpoznania. Izba Skarbowa wniosła zażalenie, podnosząc, że zasadą wynikającą z art. 262 § 1 pkt 1 k.p. jest rozpoznawanie spraw w pierwszej instancji przez sąd rejonowy, a sąd okręgowy jest właściwy do rozpoznania sprawy w pierwszej instancji wówczas, gdy przepis szczególny przyznaje mu tę właściwość.
Nie ma takiego znaczenia art. 83 ust. 5 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej. Wynika z niego, że do rozpoznania sprawy o zmianę oceny okresowej właściwy jest sąd pracy, sąd rejonowy. Odwołanie do sądu pracy w przedmiocie oceny okresowej wykazuje większe podobieństwo do spraw o uchylenie kary porządkowej lub sprostowanie świadectwa pracy, będących sprawami o prawa niemajątkowe rozpatrywane przez sądy rejonowe, niż do spraw o ochronę dóbr osobistych, rozpoznawanych przez sądy okręgowe jako sądy pierwszej instancji, w związku z czym – zarzucając naruszenie art. 386 § 2 k.p.c., art. 17 pkt 1 k.p.c. oraz art. 379 pkt 6 k.p.c., wniosła o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3941 § 1 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienia sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz na postanowienia sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. W sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna, zażalenie przysługuje także na inne postanowienia sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie (art. 3941 § 2 k.p.c.). 3 Zasada, że środki odwoławcze przysługują od orzeczeń kończących postępowanie w sprawie, zamykających pewną całość poddaną pod osąd (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 1996 r., I CKN 28/96, OSNC 1997 nr 4, poz. 44, z glosą S. Dalki, OSP 1997 nr 6, poz. 116; analogiczny pogląd był ugruntowany w judykaturze Sądu Najwyższego także pod rządem art. 424 § 2 dawnego k.p.c. np. w orzeczeniu z dnia 17 września 1936 r., C.II.835/36, "Przegląd Sądowy" 1937 nr 1, poz. 14, z dnia 20 listopada 1936 r., C.I.2154/36, Zb.
Urz. 1937 poz. 437, z dnia 31 maja 1937 r., C.II.53/37, OSP 1938 nr 5-6, poz. 227, albo z dnia 13 maja 1948 r., Po.C.226/48, "Przegląd Notarialny" 1949 nr 4, s. 312) doznała jednego wyjątku. Po zmianie wprowadzonej od dnia 3 maja 2012 r. przez dodanie art. 3941 § 11 k.p.c. (art. 1 pkt 39 lit.
b) ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. Nr 233, poz.1381) w przepisie tym przewidziano zażalenie do Sądu Najwyższego w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Objęto nim tylko uchylenie kasatoryjne (art. 386 § 6 k.p.c.), a więc z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, a nie uchylenie wyroku z innego powodu, którego w tym przepisie się nie wymienia. W związku z tym zaskarżony zażaleniem wyrok w przedmiocie uchylenia wyroku sądu pierwszej instancji, zniesienia postępowania przed tym sądem i przejęcia sprawy do rozpoznania (art. 386 § 2 k.p.c.) nie należy do orzeczeń zaskarżalnych do Sądu Najwyższego. Mając to na względzie Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne.