Legislator Case Law & Legislation
III KO 30/13 AI generated

Supreme Court dismisses transfer request due to inaccurate address data and impracticality for co-defendants.

Case Number III KO 30/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected the District Court's request to transfer the case to a court closer to the defendants' residences. Although medical experts confirmed severe health issues preventing travel for both co-defendants, the court found the District Court's premise that one defendant lived near the proposed transfer location factually incorrect. Consequently, the court ruled that transferring the entire case would be impractical and suggested separate proceedings or suspension for the health-impaired defendant instead.

Legislator headnote

AI generated

Art. 37 k.p.k.; Art. 258 § 1 k.k.: The court must verify the factual basis of a transfer request; if the alleged residence discrepancy is proven false and transferring the whole case would disadvantage one co-defendant, the request is inadmissible, and separate proceedings should be considered.

Keywords

AI generated
transfer of proceedings health condition of accused place of residence co-defendants good administration of justice separate proceedings medical opinion

Cited Legislation

AI generated
Art. 37 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 23 maja 2013 r., wniosku Sądu Okręgowego w L., zawartego w postanowieniu tego Sądu z dnia 12 marca 2013r., o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. postanowił: wniosku nie uwzględnić.
Art. 258 § 1 k.k.
oskarżonych z art. 258 § 1 k.k. i in.
art. 258 § 1 k.k
oskarżonych z art. 258 § 1 k.k.
art. 37 k.p.k
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 23 maja 2013 r., wniosku Sądu Okręgowego w L., zawartego w postanowieniu tego Sądu z dnia 12 marca 2013r., o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III KO 30/13 POSTANOWIENIE Dnia 23 maja 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski (przewodniczący) SSN Tomasz Grzegorczyk (sprawozdawca) SSN Włodzimierz Wróbel w sprawie S. C. i M. W. oskarżonych z art. 258 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 23 maja 2013 r., wniosku Sądu Okręgowego w L., zawartego w postanowieniu tego Sądu z dnia 12 marca 2013r., o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. postanowił: wniosku nie uwzględnić.

UZASADNIENIE

Jak wynika z wniosku Sądu Okręgowego, oskarżony S. C. zamieszkuje w S., zaś M. W. w G., a stan ich zdrowia uniemożliwiał dotąd otwarcie przewodu sądowego, zaś z zarządzonych przez Sąd Okręgowy opinii biegłych Zakładu Medycyny Sądowej Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, gdy chodzi o pierwszego z tych oskarżonych oraz Katedry i Zakładu takiej medycyny Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego odnośnie M. W. wynika, że u S. C. istnieje przeciwwskazanie co do jego podróży w wymuszonej pozycji siedzącej trwającej dłużej niż 2 godziny, a gdy chodzi o M.

W. zachodzi również przeciwwskazanie do przemieszczania się go na znaczne odległości, w tym wypadku ze względu na konieczność dokończenia diagnostyki i podjęcia skutecznej terapii istniejących u niego dolegliwości bólowych rwy kulszowej. Z tych też względów Sąd wnioskujący 2 uwzględniając, iż M. W. mieszka w G., a S. C. w S., zasugerował przekazanie tej sprawy, z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości, Sądowi Okręgowemu w G. Rozpoznając ten wniosek Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek ten nie jest zasadny, a to dlatego, że dane w nim podawane nie w pełni odpowiadają rzeczywistemu stanowi rzeczy.

Prawdą jest, że w opinii sądowo- lekarskiej dotyczącej M. W. zamieszkałego w G., biegli wyraźnie stwierdzili m.in. przewlekłą niewydolność nerek leczoną hemodializami, rwę kulszową, wtórną nadczynność przytarczyc, kardiomiopatię i chorobę wieńcową, wskazując, że istnieją przeciwwskazania przemieszczania się tego oskarżonego na znaczne odległości, w tym do Sądu Okręgowego w L. m.in. z uwagi na konieczność dokończenia diagnostyki i podjęcia skutecznej terapii, a przewożenie go obecnie wymagałoby zapewnienia dializowania w dzień przed i dzień po rozprawie, zapewnienia transportu na i z zabiegów hemodializy oraz zakwaterowania na czas rozprawy i dializ (k. 764-768).

Prawdą jest również, że opinia dotycząca oskarżonego S. C. wskazuje na stan po stłuczeniu mózgu w związku z wypadkiem drogowym z przebytym niedowładem lewostronnym i zaburzeniami czucia w zakresie lewych kończyn, przebytą zatorowość płucną, stan po złamaniu kości udowej lewej i podudzia prawego, podnosząc istnienie przeciwskazań do podróży w wymuszonej pozycji siedzącej, trwającej dłużej niż 2 godziny (k. 673-675). Powyższe mogłoby sugerować potrzebę przeniesienia sprawy do innego sądu, jako że rzeczywiście w orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że dobro wymiaru sprawiedliwości, dające podstawę do takiego przeniesienia obejmuje również sytuacje, gdy rozpoczęcie procesu w sądzie właściwym miejscowo nie jest możliwe z uwagi na stan zdrowia oskarżonego, który uniemożliwia mu stawianie się w tym sądzie, ale nie wyklucza jego stawiennictwa w równorzędnym sądzie, bliżej jego miejsca zamieszkania.

Rzecz jednak w tym, że Sąd wnioskujący o przekazanie nie zauważył, że oskarżony S. C. nie mieszka bynajmniej w S., a więc miejscowości położonej podobnie jak G., w której zamieszkuje drugi ze współoskarżonych, blisko sugerowanego Sądu Okręgowego w G., lecz w S., w województwie mazowieckim, w pobliżu miejscowości M., objętego właściwością miejscową Sądu Okręgowego w P. Wynika to wyraźnie zarówno już z aktu oskarżenia (k. 21), jak i pism kierowanych przez oskarżonego 3 do Sądu (np. k. 416), czy zwrotnych poświadczeń odbioru pism przez niego (np. k. 412).

Miejsce zamieszkania S. C. nie znajduje się więc bynajmniej w takiej odległości od sugerowanego Sądu Okręgowego w G., która spełniałaby wymogi wskazywane przez biegłych lekarzy. Nie można też zapominać, że obaj oskarżeni odpowiadają za udział w większej grupie przestępczej, a lista świadków, których trzeba będzie w tej sprawie przesłuchać obejmuje 10 osób. Trudno też byłoby przyjąć możliwość przekazania tej sprawy do Sądu Okręgowego w P., jako leżącego bliżej miejsca zamieszkania S. C., jako że byłby to Sąd znacznie odległy od miejsca zamieszkania współoskarżonego M.

W., co do którego także zachodzą przeciwwskazania, i to poważniejsze, do podróży dłuższych niż 2 godziny. Powyższe wskazuje, że nie jest możliwe aktualnie przekazanie sprawy obu tych oskarżonych do innego sądu równorzędnego, w którym mogliby oni odpowiadać za zarzucane im przestępstwa. Sąd Okręgowy w L. powinien też mieć na uwadze, że – jak już wskazano – w przypadku oskarżonego M. W., w świetle opinii biegłych, zachodzi aktualnie potrzeba zakończenia przez niego diagnostyki i podjęcia skutecznej terapii, która to sytuacja nie dotyczy drugiego z oskarżonych.

Sąd ten winien zatem rozważyć, czy możliwe jest wyłączenie sprawy M. W. do odrębnego postępowania i ewentualne zawieszenie tego postępowania z uwagi na stan zdrowia oskarżonego oraz przeanalizować sytuację drugiego z oskarżonych i związaną z nią kwestię oddzielnego wystąpienia w trybie art. 37 k.p.k. Z tych wszystkich względów orzeczono jak na wstępie.