Supreme Court dismissed appeal against refusal to accept cassation for suspended sentence cases under Polish Criminal Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court upheld the lower court's order refusing to accept a cassation appeal filed by the defense attorney for the defendant. The attorney argued that denying access to the Supreme Court violated the right to a fair trial and the principle of in dubio pro reo. The court rejected these claims, ruling that the statutory limitation on cassation grounds for suspended sentences is constitutionally and conventionally compliant.
Legislator headnote
AI generatedart. 523 § 2, § 4 k.p.k.; art. 45 ust. 1 Konstytucji RP; art. 6 ust. 1 KCHP; art. 78 Konstytucji RP; art. 2 ust. 1 Protokołu dodatkowego nr 7; cassation grounds are strictly limited for suspended sentences; right to fair trial does not guarantee unlimited access to cassation for all sentence types.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II KZ 17/13 POSTANOWIENIE Dnia 24 maja 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej na posiedzeniu w trybie art. 530 § 3 k.p.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 24 maja 2013 r., w sprawie P. W., zażalenia, wniesionego przez obrońcę skazanego, na zarządzenie Przewodniczącego V Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 22 marca 2013 r., o odmowie przyjęcia kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego P. W. od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 4 grudnia 2012r., p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia kasacji wniesionej przez obrońcę P. W. na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. W uzasadnieniu wskazano, że skoro P. W. został prawomocnie skazany na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, to kasacja na korzyść – zgodnie z art. 523 § 2 i § 4 k.p.k. – mogła być wniesiona jedynie z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k., a takich kasacja obrońcy nie podnosiła, wobec czego była niedopuszczalna z mocy ustawy. W zażaleniu na to zarządzenie obrońca domagał się zmiany zaskarżonego zarządzenia i przyjęcia wniesionej kasacji.
Podniósł zarzut obrazy prawa materialnego – art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – polegającej na 2 pozbawieniu skazanego rzetelnego i sprawiedliwego procesu karnego, przez odmowę przyjęcia kasacji i bezzasadne zamknięcie skazanemu drogi do dochodzenia sprawiedliwego wyroku przed Sądem Najwyższym, „jedynie” z powodu niepodniesienia w kasacji zarzutów z art. 439 k.p.k. i wymierzenia kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
W obszernym uzasadnieniu zażalenia skarżący stwierdził, że treść przepisów Kodeksu postępowania karnego oraz orzecznictwo Sądu Najwyższego dotyczące dopuszczalności kasacji „naruszają wprost zagwarantowane każdemu obywatelowi prawo do sprawiedliwego procesu” (str.2). W szerokich wywodach dał wyraz swoim poglądom o braku akceptacji takiego stanu prawnego, w którym to od rodzaju kary uzależnione jest „uzyskanie przez skazanego sprawiedliwego wyroku” (str.3). Podkreślił, że wskazana w art. 523 § 1 k.p.k. podstawa kasacyjna w postaci rażącego naruszenia prawa powinna być oceniana we wszystkich sprawach karnych, a nie wyłącznie w tych, w których orzeczono bezwzględną karę pozbawienia wolności.
Zdaniem obrońcy w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia reguły in dubio pro reo. Niemniej obrońca przyznał, że „zdaje sobie sprawę z obecnego brzmienia przepisów k.p.k., niwelujących możliwość skutecznego wniesienia przedmiotowej kasacji w sprawie, jej sporządzenie ma na celu ukazanie poczucia krzywdy P. W. na skutek zapadłych wobec niego wyroków” (str.4). Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Zażalenie na uwzględnienie nie zasługiwało w stopniu oczywistym, a jak wynika z ostatniego z cytowanych fragmentów zażalenia, pełną świadomość tego stanu rzeczy miał i jego autor.
De lege lata stan prawny w zakresie ograniczeń kasacyjnych wynika z treści art. 523 § 2 i § 4 k.p.k. i respektować go muszą wszystkie sądy, w tym Sąd Najwyższy, których sędziowie podlegają Konstytucji i ustawom – art. 178 ust. 1 Konstytucji RP. Całkowicie chybione były argumenty skarżącego zmierzające do wykazania sprzeczności art. 523 § 2 i § 4 pkt 1 k.p.k. z art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz z art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Obrońca nie dostrzegł, że konstytucyjnie gwarantowana jest „jedynie” zasada dwuinstancyjności – art. 78 Konstytucji.
Także „tylko” taka zasada gwarantowana jest konwencyjnie – 3 art. 2 ust. 1 ratyfikowanego przez Polskę Protokołu dodatkowego nr 7 do Konwencji (Dz.U. z 2003r. Nr 42, poz.364). Dwuinstancyjność postępowania karnego, co oczywiste, skazany miał zagwarantowaną. Zatem, w kontekście powyższych regulacji, w żadnym razie nie można podzielić zastrzeżeń skarżącego co do niezgodności wskazywanych przepisów art. 523 k.p.k. z normami konstytucyjnymi czy konwencyjnymi. O ile P. W. bądź jego obrońca wyrażają głębokie przekonanie o niesprawiedliwości prawomocnego wyroku skazującego, pozostaje im ubieganie się o wniesienie kasacji przed podmiot szczególny – wskazany w art. 521 k.p.k.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia.