Supreme Court dismisses appeal against default judgment in debt collection, ruling it is not a final appealable decision.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's claim challenging the validity of a final default judgment issued in a debt collection proceeding. The appellant argued the judgment was unlawful, but the Court held that such judgments do not qualify as final decisions subject to a specific type of appeal under the Civil Procedure Code. Consequently, the Court ruled that the appeal was inadmissible because the correct remedy for procedural defects lies in a special objection, not this particular appeal mechanism.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 98 § 1 k.p.c.; A final default judgment in a debt collection proceeding is not a final decision subject to a claim for determination of unlawfulness; such claims are inadmissible, and the proper remedy is a special objection for restoration of the deadline.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CNP 6/13 POSTANOWIENIE Dnia 21 maja 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie : Prezes SN Tadeusz Ereciński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 maja 2013 r., skargi E. K. – L. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym Sądu Rejonowego w K. z dnia 11 maja 2011 r., wydanego w sprawie z powództwa "J." Spółki Akcyjnej w P. przeciwko E. K. – L. o zapłatę, odrzuca skargę oraz zasądza od skarżącej na rzecz strony powodowej kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł z tytułu kosztów postępowania skargowego. 2 Uzasadnienie niezgodności z prawem nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym przez Sąd Rejonowy w K. dnia 11 maja 2011 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, takim orzeczeniem nie jest prawomocny nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym. Trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę, że pozwana nie skorzystała z możliwości zaskarżenia nakazu wydanego dnia 11 maja 2011 r. W przypadku wadliwego doręczenia nakazu i pouczenia o możliwości wniesienia sprzeciwu strona powinna wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia oraz wnieść ten środek zaskarżenia.
Nie można aprobować poglądu, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia miałaby przysługiwać od wszelkich prawomocnych orzeczeń, a zwłaszcza wydanych przez sąd pierwszej instancji, które uprawomocniły się w następstwie nieskutecznego wniesienia przez stronę zwyczajnego środka zaskarżenia, np. w wyniku uchybienia terminowi do jego wniesienia czy obowiązkowi należytego opłacenia (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 października 2008 r., V CNP 79/08, nie publ.). Jest to środek o charakterze szczególnym i winien on być stosowany tylko w sytuacjach wyjątkowych.
Strona powodowa trafnie podniosła również w odpowiedzi na skargę, że oczywiste i rażące uchybienia popełnione muszą być przez sąd drugiej, a nie pierwszej instancji (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2008 r., IV CNP 45/08, nie publ.). Konkludując, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie od prawomocnego nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym, które uprawomocniło się w pierwszej instancji, nie przysługuje skarga o stwierdzenie 3 niezgodności z prawem, a wniesiona przez pozwaną skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 42412 k.p.c. jw