Legislator Case Law & Legislation
I CZ 44/13 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for retrial based on a constitutional court ruling that did not invalidate the law's validity.

Case Number I CZ 44/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal for retrial, rejecting the argument that a Constitutional Court ruling required a new trial. The appellant claimed the Constitutional Court's decision violated his rights by not providing a judicial remedy for disciplinary sanctions other than membership expulsion. The Court held that such a ruling is merely a 'scope decision' regarding legislative gaps and does not invalidate the underlying law's binding force.

Legislator headnote

AI generated

Art. 4011 k.p.c.; Art. 399 § 2 k.p.c.: A Constitutional Court ruling declaring a legislative provision unconstitutional only in its scope (e.g., due to a legislative omission) without invalidating the provision's binding force does not constitute a statutory ground for retrial proceedings under Art. 4011 of the Code of Civil Procedure.

Keywords

AI generated
retrial proceedings Constitutional Court ruling scope decision legislative omission binding force of law Code of Civil Procedure disciplinary sanction

Cited Legislation

AI generated
Art. 4011 k.p.c.
Zgodnie z art. 4011 k.p.c., można żądać wznowienia postępowania również w wypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą.
Art. 399 § 2 k.p.c.
Art. 399 § 2 k.p.c. rozciąga stosowanie tej regulacji także na postanowienia.
Art. 394 § 1 k.p.c.
W tym stanie rzeczy zażalenie podlegało oddaleniu jako bezzasadne na podstawie art. 3941 § 2 k.p.c.
Art. 398 § 4 k.p.c.
Sprawiają jedynie, że ustawodawca powinien dokonać stosownej ich nowelizacji. W tym stanie rzeczy zażalenie podlegało oddaleniu jako bezzasadne na podstawie art. 3941 § 2 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c. es
Art. 33 ust. 6 Prawo łowieckie
oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6.11.2012 roku (K21/11, Dz.U.2012/1281), w którym Trybunał stwierdził, że art. 33 ust.
art.4011 k.p.c
Jako ustawową podstawę wznowienia powyższego postępowania skarżący wskazał art.4011 k.p.c.
art. 77 ust. 2 Konstytucji
1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji.
Art. 399 § 2 k.p.c
art. 3941 § 2 k.p.c
W tym stanie rzeczy zażalenie podlegało oddaleniu jako bezzasadne na podstawie art. 3941 § 2 k.p.c.
art. 39814 k.p.c
Sprawiają jedynie, że ustawodawca powinien dokonać stosownej ich nowelizacji. W tym stanie rzeczy zażalenie podlegało oddaleniu jako bezzasadne na podstawie art. 3941 § 2 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c. es

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CZ 44/13 POSTANOWIENIE Dnia 17 maja 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący) SSN Zbigniew Kwaśniewski SSN Agnieszka Piotrowska (sprawozdawca) w sprawie ze skargi A. W. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 25 sierpnia 2010 r., w sprawie z powództwa A. W. przeciwko Polskiemu Związkowi Łowieckiemu w Warszawie o uchylenie orzeczenia Głównego Sądu Łowieckiego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 maja 2013 r., zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 18 marca 2013 r., oddala zażalenie.

Uzasadnienie 2 A. W.wniósł o wznowienie postępowania z jego pozwu przeciwko Polskiemu Związkowi Łowieckiemu w Warszawie o uchylenie orzeczenia Głównego Sądu Łowieckiego z dnia 7.07.2009 r., którym A. W. został uznany za winnego tego, że w dniu 3 lutego 2007 r. dokonał odstrzału dzika przelatka nie mając zezwolenia na odstrzał, a więc przewinienia z § 137 ust. 1 pkt 1 Statutu PZŁ w zw. z § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania. Popełnienie przewinienia łowieckiego skutkowało zawieszeniem powoda w prawach członka na okres 9 miesięcy.

Sąd Okręgowy, orzekając w tej sprawie na podstawie art. 33 ustęp 6 prawa łowieckiego, przewidującego, że w sprawach nabycia lub utraty członkostwa w Polskim Związku Łowieckim oraz utraty członkostwa w kole łowieckim zainteresowany może - po wyczerpaniu postępowania wewnątrzorganizacyjnego - dochodzić swoich praw na drodze sądowej, uznał, że powodowi nie służy droga sądowa w sprawie dotyczącej innej niż pozbawienie członkostwa sankcji dyscyplinarnej, a do takiej zaliczył zawieszenie w prawach członka i z tych przyczyn odrzucił pozew z powodu niedopuszczalności drogi sądowej, co zaaprobował Sąd Apelacyjny, oddalając zażalenie powoda postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2010 r.

Jako ustawową podstawę wznowienia powyższego postępowania skarżący wskazał art.4011 k.p.c. oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6.11.2012 roku (K21/11, Dz.U.2012/1281), w którym Trybunał stwierdził, że art. 33 ust. 6 ustawy z dnia 13.10.1995 r. - Prawo łowieckie (Dz. U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066 ze zm.) w zakresie, w jakim nie przewiduje prawa członka Polskiego Związku Łowieckiego, wobec którego zastosowano sankcję dyscyplinarną, inną niż utrata członkostwa w Związku lub w kole łowieckim, gdy przewinienie i orzeczona za nie sankcja nie mają wyłącznie charakteru wewnątrzorganizacyjnego, do wniesienia odwołania do sądu, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji.

Po rozpoznaniu skargi powoda o wznowienie postępowania Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 18 marca 2013 r. odrzucił ją, wskazując w uzasadnieniu, 3 że wyrok Trybunału Konstytucyjnego, stwierdzający, że brak określonej regulacji ustawowej jest, ze wskazanych przez Trybunał przyczyn, sprzeczny z Konstytucją (tak zwany wyrok zakresowy), nie stanowi ustawowej przyczyny wznowienia, o której mowa w art. 4011 k.p.c. W zażaleniu na to postanowienie A. W. domagał się jego uchylenia, argumentując, że z przepisów Konstytucji wynika, iż orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego są ostateczne, mają moc powszechnie obowiązującą i stanowią podstawę wznowienia postepowania zakończonego wydaniem prawomocnego orzeczenia, opartego na niekonstytucyjnej podstawie prawnej bez względu na poglądy doktryny i orzecznictwa dotyczące rodzajów oraz skutków orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem podzielić należy w pełni stanowisko Sądu Apelacyjnego uzasadniające odrzucenie skargi o wznowienie postępowania jako pozbawionej ustawowej podstawy wznowienia. Skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia o charakterze szczególnym o ściśle limitowanych podstawach z uwagi na to, że służy w stosunku do prawomocnych orzeczeń merytorycznie kończących postępowanie w sprawie. Zgodnie z art. 4011 k.p.c., można żądać wznowienia postępowania również w wypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą.

Art. 399 § 2 k.p.c. rozciąga stosowanie tej regulacji także na postanowienia. W wyroku z dnia 6.11.2012 roku (K 21/11, Dz. U. 2012/1281), powołanym przez A. W. jako podstawa wznowienia, Trybunał Konstytucyjny nie orzekł o utracie mocy obowiązującej art. 33 ustęp 6 prawa łowieckiego z powodu niezgodności z Konstytucją, lecz stwierdził, że wymieniony przepis jest niezgodny z Konstytucją w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości odwołania się członka PZŁ do sądu, także w przypadku zastosowania wobec niego przez organy statutowe PZŁ sankcji dyscyplinarnej łagodniejszej niż pozbawienie członkostwa. 4 Wyrok ten należy do orzeczeń określanych mianem zakresowych prawotwórczych.

Nie stwierdził bowiem niekonstytucyjności art. 33 ustęp 6 prawa łowieckiego skutkującej utratą jego mocy obowiązującej, lecz zakwestionował zgodność z Konstytucją braku wskazanej regulacji prawnej. Wydanie przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia zakresowego o charakterze prawotwórczym jest równoznaczne z negatywną oceną władzy ustawodawczej w związku z wprowadzeniem do systemu prawa przepisu, który nietrafnie nie zawiera określonej regulacji ( por. postanowienie SN z dnia 29.04.2010 roku, IV CO 37/09, Lex nr 589809). Taki wyrok jednak, zgodnie z dominującym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania, o której mowa w art. 4011 k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 29.04.2010 roku, IV CO 37/09, Lex nr 589809, postanowienie SN z dnia 6.11.2009 roku, I CO 17/09, Lex nr 578128, postanowienie SN z dnia 6.05.2003 roku, I CO 7/03, OSNC 2004/1/14, postanowienie SN z dnia 19.10.2007 r., I CO 8/07, Lex Polonica 2547375).

W uchwale (7) SN z dnia 17.12.2009 r., III PZP 2/09 (OSNC 2010, nr 7-8, poz. 97), mającej moc zasady prawnej, Sąd Najwyższy stwierdził, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, stwierdzające w sentencji niezgodność z Konstytucją określonej wykładni aktu normatywnego, które nie powoduje utraty mocy obowiązującej przepisu, nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania przewidzianej w art. 4011 k.p.c. Uchwałę tę odnosić należy również do tzw. wyroków prawotwórczych, a więc stwierdzających niezgodność z Konstytucją "pominięć ustawodawczych", takie bowiem wyroki nie powodują utraty mocy obowiązującej zakwestionowanych przepisów, stanowiących podstawę orzekania w postępowaniach, których dotyczą wnioski o wznowienie.

Sprawiają jedynie, że ustawodawca powinien dokonać stosownej ich nowelizacji. W tym stanie rzeczy zażalenie podlegało oddaleniu jako bezzasadne na podstawie art. 3941 § 2 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c. es