Supreme Court transfers appeal against prosecutor's dismissal to another court due to potential bias involving judges.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court ordered the transfer of an appeal regarding the dismissal of a criminal investigation to a different district court. The victim's company argued that the original court, handling the appeal, was biased because the investigation involved judges from the appellate court who had close personal and professional ties to the district judges. The court accepted this argument, ruling that such circumstances could create a false impression of non-objective proceedings, thereby justifying the transfer under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. This decision prioritizes public confidence in the impartiality of the judicial process over strict territorial jurisdiction rules.
Legislator headnote
AI generatedArt. 37 k.p.k.; When specific circumstances create a reasonable suspicion that a court cannot act objectively, the Supreme Court may transfer the case to another court to ensure public confidence in the impartiality of the proceedings.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV KO 26/13 POSTANOWIENIE Dnia 24 kwietnia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy (przewodniczący) SSN Jacek Sobczak SSN Józef Szewczyk (sprawozdawca) w sprawie rozpoznania zażalenia pokrzywdzonej Spółki z o.o. S. w P. na postanowienie Prokuratury Okręgowej w T. z dnia 29 czerwca 2012 r. o umorzeniu śledztwa, po rozpoznaniu wniosku zawartego w postanowieniu Sądu Rejonowego w R. z dnia 27 marca 2013 r., o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 kpk p o s t a n o w i ł przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2012 r. Prokuratura Okręgowa w T. umorzyła śledztwo w sprawie dotyczącej przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków oraz przyjęcia korzyści majątkowej przez niektórych sędziów Sądu Apelacyjnego […] tj. o przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. oraz art. 228 § 3 k.k. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył pełnomocnik pokrzywdzonej Spółki z o.o. S. Zostało ono przesłane do rozpoznania według właściwości Sądowi Rejonowemu w R. Sąd ten postanowieniem z dnia 27 marca 2013 r. zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie zażalenia do 2 rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, gdyż sprawa dotyczy sędziów Sądu Apelacyjnego w […] niejako nadrzędnego nad Sądem właściwym do rozpoznania zażalenia.
Ponadto w zażaleniu został sformułowany wniosek o przekazanie sprawy w trybie art. 37 k.p.k. innemu sądowi równorzędnemu, gdyż wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości. Opisana sytuacja zdaniem Sądu wnioskującego może budzić wątpliwości pokrzywdzonego oraz w opinii społecznej, co do obiektywnego rozpoznania zażalenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. W doktrynie i orzecznictwie dominuje pogląd, ze przepis art. 37 k.p.k. określa wyjątek od zasady orzekania przez sąd miejscowo właściwy miedzy innymi w sytuacji występowania okoliczności, które mogą stwarzać przekonanie społeczne (także mylne) o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 13 lipca 1995 r., OSNKW 1995 r., nr. 9-10, poz. 68).
Przedstawiona sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż czyny będące przedmiotem śledztwa dotyczą sędziów Sądu Apelacyjnego [….], posiadających liczne kontakty służbowe i towarzyskie z sędziami Sądu właściwego do rozpoznania zażalenia. Może to budzić wątpliwości pokrzywdzonego, co do bezstronności Sądu Rejonowego w R. Biorąc powyższe rozważania pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.