Supreme Court dismisses appeal against refusal to extend deadline for requesting judgment reasoning due to lack of evidence of health issues.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the defense's appeal requesting an extension of the deadline to submit a request for the court's reasoning. The defendant claimed severe health issues prevented her from understanding the proceedings, yet no medical certificates or protocol entries supported this assertion. Crucially, the defense attorney explicitly stated he did not observe any signs of pain or confusion and would have requested a postponement if necessary, while the presiding judge had already informed the defendant of her rights regarding the reasoning.
Legislator headnote
AI generatedArt. 437 § 1 k.p.k.; Art. 457 § 2 k.p.k.: A request to extend the deadline for requesting judgment reasoning based on alleged health impairment is inadmissible when the defense attorney confirmed the defendant's understanding and the presiding judge provided necessary instructions.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V KZ 27/13 POSTANOWIENIE Dnia 11 kwietnia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba w sprawie skazanej E. R. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 11 kwietnia 2013r., zażalenia obrońcy skazanej na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 25 stycznia 2013r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 12 listopada 2012r. na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Zażalenie obrońcy skazanej nie zasługuje na uwzględnienie. Skazana wnosząc o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku wskazał na to, że co prawda była obecna na rozprawie odwoławczej, ale znajdowała się w na tyle złym stanie zdrowia, że nie rozumiała przebiegu rozprawy. Żaden z argumentów przestawionych w zażaleniu obrońcy skazanej na uwzględnienie nie zasługuje. Przede wszystkim brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że skazana znajdowała się podczas rozprawy odwoławczej w na tyle złym stanie zdrowia, że nie rozumiała znaczenia przeprowadzanych czynności procesowych, ani udzielanych pouczeń.
Tak zły stan zdrowia nie wynika ani z dołączonych zaświadczeń lekarskich ani z protokołu rozprawy. Obrońca, jak i sama skazana, nie wnosili o odroczenie rozprawy. Co zaś najistotniejsze ówczesny obrońca skazanej złożył jednoznaczne oświadczenie, iż: „nie zauważył aby E. R. 2 znajdował się w stanie silnego bólu lub pod wpływem leków i nie rozumiała jego informacji. Gdyby było inaczej złożyłby wniosek o odroczenie rozprawy. Gdyby E. R. wyraziła wolę złożenia wniosku o uzasadnienie uczyniłby to” (k.220). Jako nie mniej istotne należy uznać i to, że jak wynika z protokołu rozprawy odwoławczej z dnia 12 listopada 2012r. (k.190v):
„po sporządzeniu i podpisaniu wyroku Przewodniczący ogłosiła go publicznie, pouczyła strony, że wyrok jest prawomocny, a następnie podała ustnie najważniejsze powody wyroku oraz pouczyła o terminie i sposobie wniesienia kasacji, nadto o treści art. 457§2 k.p.k.” (a więc o konieczności złożenia wniosku aby uzyskać sporządzanie i doręczenie uzasadnienia wyroku). Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że skazana, nawet gdyby nie uzyskała stosownych informacji od swojego obrońcy, to został pouczona o przysługujących jej uprawnieniach przez przewodniczącego składu orzekającego.
W tej sytuacji, nie można zażalenia skazanej uznać za zasadne, a jej obecną aktywność, należałoby wiązać nie tyle z deklarowanymi we wniosku okolicznościami, co z kolejnym zaognieniem się sytuacji międzysąsiedzkiej (k. 199). Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.