Legislator Case Law & Legislation
II KK 47/13 AI generated

Supreme Court quashes lower court order for restitution in theft case due to statutory misapplication.

Case Number II KK 47/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court quashed the Regional Court's order requiring the defendant to pay restitution for public transport fare fraud. The defendant was convicted of theft under Article 121 § 1 of the Offenses Act, but the lower court incorrectly imposed a restitution obligation under Article 121 § 3, which only applies to theft under Article 121 § 2. The Court ruled that the statutory provision for restitution was not applicable to the specific charge of theft committed, leading to the dismissal of the lower court's financial order.

Legislator headnote

AI generated

Art. 121 § 1, § 3 k.w.; Art. 121 § 2 k.w.; The obligation to pay restitution equivalent to stolen property is statutory and applies exclusively to theft defined in § 2, not to the general theft offense in § 1.

Keywords

AI generated
statutory misapplication restitution obligation theft offense public transport fraud Supreme Court cassation

Cited Legislation

AI generated
Art. 121 § 1 k.w.
wykroczenia z art. 121 § 1 k.w. i za to wymierzono jej karę 150,00 zł grzywny.
Art. 121 § 2 k.w.
obowiązek zapłaty przez obwinioną 572,12 zł na rzecz Zarządu Transportu Miejskiego w W., a więc obowiązek zapłaty równowartości wyłudzonego mienia pominął, że jest to oczywiście możliwe ale tylko w przypadku popełnienia i skazania za wykroczenie określone w art. 121 § 2 k.w. Wprawdzie art.
Art. 121 § 3 k.w.
Na podstawie art. 121 § 3 k.w. zobowiązano obwinioną do zapłaty kwoty 572,12 zł na rzecz Zarządu Transportu Miejskiego w W.
Art. 28 § 1 k.w.
Wprawdzie art. 28 § 1 k.w. określa katalog środków karnych, które mogą być orzekane w postepowaniu o wykroczenia, jednakże zgodnie z § 2 przywołanego przepisu, środki karne można orzec, jeśli są przewidziane w przepisie szczególnym , a orzeka się je, jeżeli przepis tak stanowi.
Art. 624 § 1 k.p.k.
Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 119 k.p.w.
z art. 119 k.p.w. Zwolniono obwinioną od ponoszenia kosztów sądowych, wydatkami obciążając Skarb Państwa.
art. 535 § 5 k.p.k
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 624 § 1 k.p.k
Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k.
art. 119 k.p

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II KK 47/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 marca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras (przewodniczący) SSN Tomasz Grzegorczyk SSN Jacek Sobczak (sprawozdawca) Protokolant Monika Sieczko w sprawie I. B. skazanej za czyn z art.121 § 1 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 27 marca 2013 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanej, od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego z dnia 15 sierpnia 2012 r. w części dotyczącej rozstrzygnięcia dotyczącego obowiązku zapłaty ( pkt II) 1. uchyla zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w jego pkt II;

2. kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego z dnia 15 sierpnia 2012 r., obwiniona I. B. została uznana winną tego, że: w dniu 7 września 2011 r. o godz. 14:34 w W. w autobusie linii 188 na odcinku pomiędzy przystankami Szpital B. – Uniwersytet Medyczny, pomimo nieuiszczenia dwukrotnie nałożonej na nią kary 2 pieniężnej określonej w taryfie, po raz trzeci w ciągu roku bez zamiaru uiszczenia należności wyłudziła przejazd środkami transportu komunikacji miejskiej na łączną kwotę 572,12 zł na szkodę ZTM w W., tj. wykroczenia z art. 121 § 1 k.w. i za to wymierzono jej karę 150,00 zł grzywny.

Na podstawie art. 121 § 3 k.w. zobowiązano obwinioną do zapłaty kwoty 572,12 zł na rzecz Zarządu Transportu Miejskiego w W. w terminie 4 miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w. Zwolniono obwinioną od ponoszenia kosztów sądowych, wydatkami obciążając Skarb Państwa. Wyrok powyższy nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się 15 września 2012 r. (k. 19). Od wyroku Sądu Rejonowego kasację na korzyść obwinionej wywiódł Prokurator Generalny zaskarżając go w części dotyczącej orzeczenia o obowiązku zapłaty.

Skarżący zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego, tj. art. 121 § 3 k.w., polegające na orzeczeniu na podstawie tegoż przepisu obowiązku zapłaty od ukaranej za wykroczenie z art. 121 § 1 k.w. w sytuacji, gdy przepis art. 121 § 3 k.w. przewiduje możliwość takiego obowiązku jedynie w razie popełnienia wykroczenia określonego w § 2 przywołanego przepisu. W konkluzji prokurator wniósł o uchylenie w zaskarżanej części wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna. Rację ma skarżący gdy twierdzi, że Sąd Rejonowy w toku procedowania dopuścił się obrazy przepisu prawa materialnego, tj. art. 121 § 3 k.w. Sąd I instancji orzekając w trybie art. 121 § 3 k.w. obowiązek zapłaty przez obwinioną 572,12 zł na rzecz Zarządu Transportu Miejskiego w W., a więc obowiązek zapłaty równowartości wyłudzonego mienia pominął, że jest to oczywiście możliwe ale tylko w przypadku popełnienia i skazania za wykroczenie określone w art. 121 § 2 k.w. Wprawdzie art. 28 § 1 k.w. określa katalog środków karnych, które mogą być orzekane w postepowaniu o wykroczenia, jednakże zgodnie z § 2 przywołanego przepisu, środki karne można orzec, jeśli są przewidziane w przepisie szczególnym , a orzeka się je, jeżeli przepis tak stanowi.

Tymczasem jak wynika z akt sprawy, I. B. postawiono zarzut popełnienia wykroczenia z art. 121 § 1 k.w. i za to wykroczenie w rzeczy samej ją skazano. Jak słusznie zauważył skarżący, Kodeks wykroczeń nie przewiduje natomiast w 3 żadnym przepisie szczególnym obligatoryjnego lub fakultatywnego orzeczenia obowiązku zapłaty równowartości wyłudzonego mienia od sprawcy ukaranego za wykroczenie określone w art. 121 § 1 k.w. Wobec powyższego stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy rażąco naruszył przepis prawa materialnego - art. 121 § 3 k.w., a uchybienie to miało istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia.

I. B. została niezasadnie zobligowana do uiszczenia zapłaty na rzecz Zarządu Transportu Miejskiego w W. Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.