Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless for repeating lower court arguments without new evidence.

Sygn. akt III KK 404/12 POSTANOWIENIE Dnia 20 marca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 marca 2013 r., sprawy J. B. o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niewątpliwie niesłuszne aresztowanie z powodu kasacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy J. B. od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 28 czerwca 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w B. z dnia 7 marca 2012 r.; p o s t a n o w i ł 1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zwalnia wnioskodawcę od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego;

3. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika z urzędu adw. A. A. - Kancelaria Adwokacka kwotę 738, 00 zł (słownie: siedemset trzydzieści osiem złotych), w tym 23% podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w B., wyrokiem z dnia 7 marca 2012 r.,: I. oddalił wniosek J. B. o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie w dniu 20 czerwca 2010 r.; II. pozostawił bez rozpoznania wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie za internację psychiatryczną w dniach od 20 czerwca 2010 r. do 30 czerwca 2010 r. 2 W apelacji od tego wyroku pełnomocnik wnioskodawcy J. B. podniósł zarzuty:

1) obrazy przepisów prawa materialnego – art. 552 § 4 k.p.k. przez niezasadne przyjęcie, iż w dniu 20 czerwca 2010 r. nie doszło do zatrzymania procesowego wnioskodawcy przez funkcjonariuszy Policji;

2) obrazę przepisów postępowania – art. 442 § 3, art. 7, 410, 424 § 1, 244 § 1 w zw. z art. 517b i 469, 308 § 6 w zw. z art. 308 § 1 i 217 § 1 k.p.k. Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 28 czerwca 2012 r., zmienił zaskarżony wyrok w pkt I w ten sposób, że pozostawił bez rozpoznania wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie za zatrzymanie w dniu 20.06.2010 r., w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. W kasacji od powyższego wyroku pełnomocnik z urzędu wnioskodawcy J. B. zarzucił rażące naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na treść orzeczenia 1. przepisów postępowania:

a) art. 433 § 1 i 457 § 3 k.p.k. poprzez nieodniesienie się do zarzutów apelacyjnych w ich najistotniejszych dla sprawy zakresach (związanych z charakterem procesowym zatrzymania J. B. w dniu 20.06.2010 r. przez funkcjonariuszy Policji), b) art. 7 k.p.k. na skutek dokonania przez Sąd Apelacyjny istotnych ocen w sprawie z naruszeniem omawianej naczelnej reguły procedowania;

c) art. 410 i 424 § 1 k.p.k. w wyniku: - zaaprobowanie rozstrzygnięcia Sądu I instancji jako wydanego z pominięciem i niepoddaniem analizie zasadniczych fragmentów materiału dowodowego na kluczowe w sprawie okoliczności, - zaistnienia poważnych wadliwości motywacyjnych wyroku Sądu II instancji;

d) art. 244 § 1 w zw. z 517b, 469 i 7 k.p.k. w wyniku niezasadnego podzielenia stanowiska SO, iż funkcjonariusze Policji mieli nie dysponować (in abstracto) możliwością podjęcia czynności zatrzymania wnioskodawcy na tej właśnie (procesowej) podstawie;

e) art. 308 § 6 w zw. z art. 308 § 1 i 217 § 1 k.p.k. na skutek obuinstancyjnego nieodniesienia się do faktu, iż zatrzymanie rzeczy wnioskodawcy należało już do fazy dochodzenia (znaczenie dla dalszej oceny charakteru bezpośrednio następczego zatrzymanie osoby J. B.), 3 2. finalnie zaś, przepisów prawa materialnego - art. 445 § 1 i 363 § 1 k.c. w zw. z art. 552 § 4 k.p.k. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi II instancji do ponownego rozpoznania. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Apelacyjnej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym. Porównanie zarzutów apelacji i kasacji w sposób jednoznaczny wskazuje, że kasacja jest powieleniem apelacji, jej zarzutów opisanych w pkt 1 i 2. Tymczasem, jak wynika z jednolitego orzecznictwa Sądu Najwyższego, powtórzenie w skardze kasacyjnej argumentacji prezentowanej uprzednio w apelacji może być skuteczne jedynie wówczas, gdy sąd odwoławczy nie rozpozna należycie wszystkich zarzutów i nie odniesie się do nich w uzasadnieniu swojego orzeczenia w sposób zgodny z wymogami określonymi w art. 433 § 2 k.p.k. oraz w art. 457 § 3 k.p.k.

Sąd odwoławczy dokonał prawidłowej kontroli orzeczenia pierwszoinstancyjnego odnosząc się do wszystkich zarzutów i wniosków apelacji. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku wyraźnie też wskazuje, że nie doszło do naruszenia art. 457 § 3 k.p.k. Sąd Apelacyjny uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w sposób odpowiadający wymaganiom ustawy, rzeczowo i konkretnie wskazał powody uznania zarzutów apelacji, kwestionujących ocenę charakteru zatrzymania wnioskodawcy, za niezasadne. Wbrew odmiennym wywodom skarżącego, zarówno zarzuty, jak i argumentację apelacji pełnomocnika, przeanalizował w sposób zgodny z zasadami logicznego rozumowania, w oparciu o materiał dowodowy sprawy.

Podzielając argumentację prokuratora, przedstawioną w pisemnej odpowiedzi na kasację, Sąd Najwyższy kasację oddalił jako bezzasadną w stopniu oczywistym.