Supreme Court dismissed cassation as inadmissible due to lack of merit regarding jurisdictional errors in tax crime cases.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeals filed by the defense of two defendants convicted of tax crimes. The defense argued that the lower court erred in jurisdiction by hearing the case in a district court instead of a district court of appeal, violating procedural rules. The court ruled that the defendants were not subject to the jurisdictional restrictions requiring a higher court because the underlying acts did not meet the criteria for such transfer, rendering the cassation inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 439 § 1 pkt 4 k.p.k.; Art. 523 § 2 k.p.k.: Cassation based on jurisdictional errors is inadmissible if the defendant was sentenced to a fine or suspended imprisonment, as substantive jurisdiction rules were not violated.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V KK 448/12 POSTANOWIENIE Dnia 15 marca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 15 marca 2013 r., sprawy B. K.-D. i K. B. skazanych z art. 56 § 1 k.k.s. i in., z powodu kasacji wniesionych przez obrońcę skazanych od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 12 lipca 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 2 lutego 2012 r., p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasacje, jako oczywiście bezzasadne;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanych w częściach równych.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia 2 lutego 2012 r., oskarżona B. K.-D. została uznana za winną popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 56 § 1 k.k.s. i art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. i w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. i za to wymierzono jej karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 100 zł każda. Tym samym wyrokiem oskarżony K. B. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 56 § 1 k.k.s. i art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. i w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. i za to wymierzono mu karę 10 miesięcy 2 pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 2 lat oraz kare grzywny w wysokości 300 stawek dziennych po 100 zł każda.
Apelacje od powyższego wyroku wywiedli obrońcy oskarżonych, którzy powołując się na zarzuty obrazy przepisów postepowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych, wnieśli o uchylenie tegoż wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego jej rozpoznania. Sąd Okręgowy w L. wyrokiem z dnia 12 lipca 2012 r., uznając apelacje obrońców oskarżonych za oczywiście bezzasadne, zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Kasacje od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego wywiódł obrońca skazanych B. K.-D. i K. B., który powołując się na zarzut obrazy „przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a przede wszystkim art. 438 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k. z uwagi na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 33 k.p.k. i art. 34 k.p.k. poprzez pomniecie okoliczności, że charakter zarzutów stawianych oskarżonym nie uzasadniał podzielenia spraw pomimo przyjętej kwalifikacji jednoczynowego przestępstwa w oparciu o art. 12 k.k. i art. 6 k.k.s. co stanowi, iż zmierzało do obejścia przepisów art. 25 k.p.k. o właściwości Sądu Okręgowego i w wyniku tego zabiegu orzekał w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy mimo, że sprawa podlegała właściwości Sądu Okręgowego, a dodatkowo rozdzielenie spraw narusza art. 6 k.p.k. i prawo skazanych do obrony merytorycznej poprzez utrudnienie w przedstawieniu dowodów w niniejszej sprawie, które przemawiały na korzyść skazanych a były przeprowadzone w innych toczących się postępowaniach”, wniósł w konkluzjach o uchylenie tegoż wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.
Prokurator Prokuratury Okręgowej w pisemnych odpowiedziach na kasacje obrońcy skazanych, wniósł o ich oddalenie, jako oczywiście bezzasadnych. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Kasacje obrońcy skazanych B. K.-D. i K. B. są bezzasadne w stopniu oczywistym, uzasadniającym ich oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k. W pierwszej kolejności wypada - jedynie dla porządku - przypomnieć, że kasacja może być wniesiona "od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego" i tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia (art. 3 519 k.p.k. i art. 523 § 1 k.p.k.).
W przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie mają jednak przepisy art. 523 § 2 i 4 pkt 1 k.p.k., które stanowią, że kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, a ograniczenie to nie dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. Pamiętać bowiem należy, że B. K.-D. została skazana na karę grzywny, zaś K. B. na kare pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz grzywnę.
Tak więc w przypadku obojga tych skazanych kasacje mogą się jedynie zasadzać na zarzutach naruszenia art. 439 k.p.k. Taki też zarzut obrońca skazanych stawia w swoich kasacjach – zarzut obrazy art. 439 1 pkt 4 k.p.k., albowiem w jego ocenie sąd niższego rzędu (Sąd Rejonowy w L.) orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu wyższego rzędu (Sądu Okręgowego). Zważając jednak na zarzuty jakie zostały postawione oskarżonym i za jakie przestępstwa zostali oni skazani trzeba stwierdzić wprost, że zasada właściwości rzeczowej nie została w tej sprawie złamana.
Nie zostały bowiem naruszone przepisy o właściwości rzeczowej Sądu Rejonowego (art. 24 § 1 k.p.k.; art. 115 k.k.s.), skoro czyny zarzucane i przypisane skazanym nie należą do właściwości rzeczowej Sądu Okręgowego (art. 25 § 1 k.p.k.), przy czy – co oczywiste – o właściwości tej decydowały kryteria obiektywne, tj. czyny przestępcze „tak jak przedstawiały się one w świetle okoliczności sprawy”. Ta zaś okoliczność, że charakter prowadzonego postępowania przygotowawczego, zarówno pod względem faktycznym, jak i prawnym, uzasadniał podział sprawy na trzy zasadnicze wątki, w tym ten dotyczący przestępstw skarbowych, niczego nie zmienia w ocenie zasadności przedstawionych w kasacjach obrońcy skazanych zarzutów.
Skoro bowiem w przedmiotowej sprawie oskarżyciel zakwalifikował czyny zarzucane oskarżonym jako występki i nie zachodziły przesłanki z art. 25 § 1 pkt 2 i 3 k.k., a w dalszym toku postępowania nie zaszła konieczność zmiany właściwości rzeczowej Sądu Rejonowego, to oczywistym jest, że o naruszeniu art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k. mowy być nie może. W tym też kontekście należy przypomnieć, a na co słusznie zwrócił uwagę prokurator w odpowiedzi na kasacje, że „jedynie formalne powołanie się na uchybienia przewidziane w art. 439 § 1 k.p.k. bądź całkowicie bezpodstawne nazwanie takim uchybieniem sytuacji, która bez wątpienia nie stanowi naruszenia 4 prawa wymienionego w tym przepisie, nie czyni dopuszczalną kasacji podlegającej ograniczeniom określonym w art. 523 § 2 k.p.k.” (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2011 r., III KK 441/10, LEX nr 736763).
Z tego też względu wniesione kasacje oscylują na granicy ich prawnej dopuszczalności. Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.