Supreme Court quashes joint sentence due to failure to clarify prior suspended sentence executions under Art. 410 and 366 § 1 of Criminal Procedure Code.

Sygn. akt IV KK 424/12

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 marca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący) SSN Krzysztof Cesarz (sprawozdawca) SSN Jarosław Matras Protokolant Dorota Szczerbiak przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Małgorzaty Wilkosz-Śliwy, w sprawie A. P. w przedmiocie wyroku łącznego po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 14 marca 2013 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w J. z dnia 5 lipca 2012 r., uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w J. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy wyrokiem łącznym z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II K 493/12, m.in. wymierzył kary łączne: 1. 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat, powstałą z połączenie kar: 2 1. 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie II K 657/09 Sądu Rejonowego, której wykonanie warunkowo zawieszono na 3 lata, ale następnie – co przeoczył Sąd meriti – prawomocnie zarządzono jej wykonanie w dniu 6 kwietnia 2011 r., 2. roku pozbawienia wolności w sprawie II K 745/10, 3. roku pozbawienia wolności w sprawie II K 957/10, obie Sądu Rejonowego w J., których wykonanie zostało warunkowo zawieszone odpowiednio na okresy 4 i 3 lat, 4. 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 4 lat, powstałą z połączenia: 1. 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie IX K 1719/10 Sądu Rejonowego w R., przy czym Sąd meriti błędnie przyjął, że wymierzono karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz iż warunkowo zawieszono jej wykonanie na 4 lata, 2. 10 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną w sprawie II K 1964/10 Sądu Rejonowego w J., której wykonanie warunkowo zawieszono na 4 lata.

Wyrok ten nie został zaskarżony i uprawomocnił się, bez sporządzenia jego uzasadnienia, w dniu 19 lipca 2012 r. Kasację na niekorzyść skazanego od całości wyroku złożył Prokurator Generalny zarzucając „rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 410 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k., polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy dotyczących uprzedniego zarządzenia wykonania skazanemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Ś. o sygn.

II K 657/09 i przytoczeniu błędnej treści wyroku Sądu Rejonowego w R. o sygn. IX K 1719/10, co skutkowało niemożnością dokonania pełnej oceny całokształtu materiału dowodowego i wydaniem wyroku łącznego wbrew wymaganiom, o których mowa w tych przepisach”. Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku łącznego i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w J. do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest zasadna. Sąd meriti rażąco uchybił wymienionym w zarzucie przepisom, co wywołało skutki wymienione w części wstępnej motywów.

Sąd Rejonowy przyjął, że wszystkie kary pozbawienia wolności , podlegające łączeniu, 3 zostały orzeczone z warunkowym zawieszeniem ich wykonania, podczas gdy pierwszą karą łączną objął bezwzględną karą pozbawienia wolności i dwie kary z zawieszeniem ich wykonania, zaś drugą karą łączną – karę bezwzględnego pozbawienia wolności i warunkowo zawieszoną. Na gruncie obowiązującego stanu prawnego jest oczywiście możliwe orzeczenie w wyroku łącznym kary łącznej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania w razie połączenia kar bezwzględnych z karami warunkowo zawieszonymi (art. 89 § 1 k.k.), jednak sytuacja taka musi pozostawać w polu widzenia i oceny sądu wydającego wyrok łączny.

Trafnie zauważa się w uzasadnieniu kasacji, że nie wiadomo jak postąpiłby Sąd, gdyby nie pozostawał w błędnym przeświadczeniu, że wszystkie jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone zostały z warunkowym zawieszeniem ich wykonania. Nie można przecież wykluczyć, że nie orzekłby kary łącznej wskazanej w pkt II, zaś w pkt I nie objąłby karą łączną kary wymierzonej w sprawie II K 657/09. Rażące naruszenie art. 410 k.p.k., 366 § 1 k.p.k. mogło mieć zatem istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, na co w podobnej sytuacji wskazywał już Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 czerwca 2003 r., V KK 61/03 (OSNKW-R 2003, poz. 1227 - Lex 78842).

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy ustrzeże się stwierdzonych uchybień i błędu zasygnalizowanego w motywach kasacji przy redakcji wyroku łącznego.