Supreme Court dismissed appeal on legal costs, ruling one lawyer's fee applies when representing opposing parties.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appeal filed by parties challenging the allocation of legal costs in a property acquisition dispute. The lower court awarded costs to the opposing parties based on a single lawyer representing all appellants, while the appellants sought higher fees citing excessive workload. The court ruled that when one lawyer represents both sides, only one lawyer's fee is legally justifiable, regardless of the lawyer's specific workload or explicit requests for higher rates.
Legislator headnote
AI generatedArt. 520 § 3 k.p.c.; Art. 109 § 2 k.p.c.; Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie: When a single lawyer represents opposing parties in the same proceeding, the court must award legal costs based on the remuneration of only one lawyer, irrespective of the lawyer's workload or requests for higher fees.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CZ 165/12 POSTANOWIENIE Dnia 7 marca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący) SSN Anna Kozłowska (sprawozdawca) SSA Monika Koba w sprawie ze skarg A. G. i L. U. następczyń prawnych K. U. oraz P. P. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w P. z dnia 24 lutego 1995r., wydanym w sprawie z wniosku M. M. przy uczestnictwie J. M. i in. , przy udziale P. P. i in. o stwierdzenie zasiedzenia, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 marca 2013 r., zażalenia A.
G. i L. U. następczyń prawnych K. U. oraz uczestniczek postępowania E. G., A.S. i K. S. na orzeczenie o kosztach zawarte w postanowieniu Sądu Okręgowego w P. z dnia 7 maja 2010 r., oddala zażalenie. Uzasadnienie We wznowionym postępowaniu, postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2009 r. Sąd Rejonowy w P. zmienił prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia 24 lutego 1995 r. i oddalił wniosek M. M. o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości położonej w P. Apelacja M. M. i J. M. od tego postanowienia została oddalona postanowieniem Sądu Okręgowego w P. z dnia 7 maja 2010 r.
Jednocześnie Sąd ten orzekł o kosztach postępowania odwoławczego zasądzając od apelujących na rzecz K. U. oraz pozostałych uczestników postępowania w 2 osobach […] w równych częściach kwotę 1800 zł. To rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zaskarżyły zażaleniem wszystkie wymienione w nim uprawnione, reprezentowane przez jednego pełnomocnika, który przed sądem odwoławczym zgłosił wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego „według norm przepisanych". Skarżące zarzuciły naruszenie art. 109 § 2 zd. 2 k.p.c. oraz § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, polegające na błędnym uznaniu, że w razie złożenia wniosku o treści przytoczonej, koszty zastępstwa procesowego podlegają zasądzeniu w stawce minimalnej, bez uwzględnienia nakładu pracy pełnomocnika.
W związku z powyższym, skarżące domagały się zasądzenia od apelujących na swoją rzecz tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym kwoty 4800 zł, w częściach równych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wobec niewątpliwej sprzeczności interesów skarżących i apelujących, obciążenie apelujących kosztami postępowania odwoławczego znajduje postawę prawną w art. 520 § 3 k.p.c. Wygrywającym przeto współuczestnikom sporu, reprezentowanym przez tego samego adwokata, sąd powinien przyznać zwrot kosztów w wysokości odpowiadającej wynagrodzeniu jednego pełnomocnika (por. m.in. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2007 r. III CZP 130/06, OSNC 2008, nr 1, poz. 11). Stawki opłat za czynności adwokackie określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.
U. nr 163, poz. 1348). Podstawę zasądzenia opłaty stanowią stawki minimalne określone w rozporządzeniu. Sąd może zasądzić opłatę wyższą niż minimalna, nie wyższą jednak niż sześciokrotna stawka minimalna lub wartość przedmiotu sprawy (§ 2 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli, zgodnie z art. 109 § 2 k.p.c., przemawia za tym niezbędny nakład pracy pełnomocnika, charakter sprawy oraz jego wkład w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 21 grudnia 2010 r., III CZ 64/10 oraz z dnia 15 grudnia 2011 r., II CZ 126/11, niepubl.).
Zasądzenia wyższego niż w stawce minimalnej wynagrodzenia wiąże się zatem z oceną Sądu stopnia zaangażowania pełnomocnika w wyjaśnienie sprawy. Nie jest natomiast uzależnione od wyraźnego wniosku pełnomocnika, podobnie jak i żądanie zasądzenia wynagrodzenia „według norm przepisanych" nie upoważnia do wnioskowania o rezygnacji z wynagrodzenia podwyższonego. Z lektury uzasadnienia zaskarżonego postanowienia istotnie można wysunąć wniosek, że, zdaniem Sądu, opłata za czynności adwokackie w wysokości przewyższającej stawkę minimalną może zostać przyznana jedynie na wyraźny wniosek pełnomocnika.
Jak wskazano, nie jest to stanowisko trafne, niemniej uznać należy, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do zasądzenia na rzecz żalących opłaty za czynności adwokackie w postępowaniu apelacyjnym w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, tj. ponad 1800 zł. W szczególności nie przemawiał za tym nakład pracy pełnomocnika reprezentującego wszystkich żalących w postępowaniu przed Sądem drugiej instancji. Nie odbiegał on bowiem w sposób istotny od przeciętnego. Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenia jako nieuzasadnione. jw