Appeal against refusal to initiate proceedings dismissed due to lack of public perception of bias against the judge.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appeal against a prosecutor's refusal to initiate criminal proceedings. The appellant argued that multiple pending appeals involving the victim and other judges, including the rapporteur, created a public perception of bias. The court found no evidence of such prejudice because the appellant did not request the rapporteur's recusal under the relevant procedural articles. Consequently, the court ruled that the principle of impartial justice requires the immediate handling of the case by the competent court.
Legislator headnote
AI generatedArt. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.; Art. 37 k.p.k.; Art. 41 § 1 k.p.k.; Art. 42 § 1 k.p.k.: A request to exclude proceedings due to public perception of bias is rejected if the party fails to formally request recusal of the specific judge and no objective circumstances exist to justify such a conclusion.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II KO 1/13 POSTANOWIENIE Dnia 19 lutego 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Małgorzata Gierszon SSN Roman Sądej w sprawie z zażalenia M. W. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w P. z dnia 4 stycznia 2012r. o odmowie wszczęcia dochodzenia w sprawie 2 Ds …, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 19 lutego 2013 r., wniosku Sądu Rejonowego w P. zawartego w postanowieniu z dnia 31 grudnia 2012 r.o przekazanie na podstawie art. 37 k.p.k. sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu p o s t a n o w i ł nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
Wystąpienie zostało umotywowane tym, że w Sądzie właściwym „jest w toku kilka spraw zażaleniowych >>K.p.<< z udziałem pokrzywdzonego M. W., w których również sprawy dotyczą między innymi sędziów tegoż sądu”, w tym sędziego sprawozdawcy, a nadto skarżący dąży do „przeniesienia przedmiotowej sprawy poza okręg Sądu Okręgowego w P.” Może więc powstać „w opinii publicznej przekonanie o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Przedmiotem rozpoznania Sądu właściwego jest zażalenie na postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia, podjęte na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. 2 wobec tego, że postępowanie co do tego samego czynu tej samej osoby (rzekomego poświadczenia nieprawdy przez lekarza, mającego wypełnić dyspozycję art. 271 § 3 k.k.) zostało prawomocnie zakończone.
Rozstrzygnięciu podlega zatem tylko kwestia, czy rzeczywiście zaistniała powaga rzeczy osądzonej, czyli z pewnością nie jakakolwiek „sprawa” dotycząca sędziów Sądu właściwego, w tym sędziego sprawozdawcy. Wniosek skarżącego się o wyłączenie od rozpatrzenia zażalenia wszystkich sędziów został pozostawiony bez rozpoznania (postanowienie – k. 41). Sędzia sprawozdawca nie występował w tej sprawie na podstawie art. 42 § 1 k.p.k. o wyłączenie go z powodu zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 41 § 1 k.p.k. Zatem nie zostały wskazane i nie zachodzą żadne okoliczności mogące wywołać w opinii publicznej przekonanie o braku warunków do bezstronnego rozpoznania sprawy przez Sąd właściwy.
Dobro wymiaru sprawiedliwości, o którym mowa w art. 37 k.p.k., wymaga niezwłocznego rozpoznania sprawy zawisłej przed tym Sądem od ponad roku.