Legislator Case Law & Legislation
V KK 216/12 AI generated

Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded due to procedural defects and lack of serious legal violation.

Case Number V KK 216/12
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded and ordered the victim's representative to bear the costs. The appellant argued that the lower court erred in fact-finding by assuming the victim could not see the tractor, despite evidence suggesting otherwise. The court rejected this because the appeal failed to cite specific procedural violations, requested an experiment that was never filed, and did not demonstrate a glaring legal error.

Legislator headnote

AI generated

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 434 § 1 k.p.k.; Art. 439 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 519 k.p.k.; Art. 518 k.p.k.; Art. 170 § 1 k.p.k.; Cassation must be filed against the appellate court's decision, not the first instance, and must allege a serious legal violation evident on the face of the complaint.

Keywords

AI generated
cassation appeal dismissal serious legal violation procedural defects appellate court decision fact-finding error costs of proceedings traffic accident case

Cited Legislation

AI generated
art. 535 § 3 k.p.k.
Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 stycznia 2013 r., sprawy K.
art. 519 k.p.k.
Po pierwsze, kasacja przysługuje stronie od wyroku sądu odwoławczego (art. 519 k.p.k.).
art. 433 § 2 k.p.k.
Skoro w kasacji nie wskazano jako naruszonego art. 433 § 2 k.p.k., to oznacza, że jej autor nie podniósł takiego uchybienia.
art. 434 § 1 k.p.k.
Pamiętać tu trzeba, że przy skardze na niekorzyść warunkiem jej uwzględnienia jest wskazanie i wykazanie uchybienia podniesionego w niej (art. 434 § 1 zd.
art. 439 k.p.k.
Po drugie, podstawą kasacji może być tylko zarzut uchybienia wymienionego w art. 439 k.p.k. albo innego rażącego naruszenia prawa (podkr.
art. 523 § 1 k.p.k.
SN) –art. 523 § 1 4 k.p.k.
art. 518 k.p.k.
art. 170 § 1 k.p.k.
Sąd odwoławczy w tej sprawie nie mógł również naruszyć art. 170 § 1 pkt 3 i 4 k.p.k.
art. 535 § 3 k.p.k
Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 4 k.p.k
Skoro w kasacji nie wskazano jako naruszonego art. 433 § 2 k.p.k., to oznacza, że jej autor nie podniósł takiego uchybienia.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V KK 216/12 POSTANOWIENIE Dnia 22 stycznia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 stycznia 2013 r., sprawy K. L. uniewinnionego od zarzutu dokonania czynu z art. 177 § 1 i 2 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej D. C. od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 20 marca 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 21 grudnia 2011 r. p o s t a n o w i ł 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2) obciążyć oskarżycielkę posiłkową – D.

C. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 20 marca 2012 r., Sąd Okręgowy w P., po rozpoznaniu apelacji na niekorzyść wywiedzionych przez prokuratora, oskarżyciela posiłkowego i pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej, utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 21 grudnia 2011 r., którym uniewinnił K. L. o zarzutu dokonania czynu z art. 177 § 1 i 2 k.k., opisanego w ten sposób, że oskarżony w dniu 26 listopada 2006 r. na 345 kilometrze drogi numer 307 w okolicy miejscowości K., rażąco naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując ciągnikiem siodłowym marki DAF XF 380 o numerze rejestracyjnym …, jadąc z prędkością 58 km/h, z kierunku miejscowości K. w stronę P., nie zachowując szczególnej 2 ostrożności, niewłaściwie obserwował pas drogowy i innych uczestników ruchu, w następstwie czego doprowadził do zderzenia z jadącym tym samym pasem ruchu i w tym samym kierunku samochodem osobowym marki Fiat 126p o numerze rejestracyjnym … wraz z przyczepą SAM o numerze rejestracyjnym …, który został uderzony przednią częścią kabiny ciągnika siodłowego DAF, początkowo w tylną ścianę i lewy bok przyczepy SAM sprzęgniętej z samochodem marki Fiat 126p a następnie do uderzenia tej przyczepy i częściowo tez ciągnika siodłowego w okolice prawego naroża samochodu Fiat 126p, doprowadzając do wypadku drogowego, w wyniku którego kierowca samochodu Fiat 126p K.

C. na skutek wielonarządowych obrażeń ciała poniósł śmierć na miejscu zdarzenia. Kasację od wyroku Sądu Odwoławczego złożył pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej – D. C., zarzucając: „1) obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj.:

a) art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez wydanie rozstrzygnięcia nie będącego wynikiem analizy całokształtu ujawnianych w toku postępowania okoliczności, lecz następstwem dowolnej oceny przeprowadzonych dowodów, przy dokonywaniu której Sąd nie wziął należycie pod uwagę okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego i niezasadnym wyrokowaniu w oparciu o wnioski opinii biegłych z Instytutu Ekspertyz Sądowych im. prof. Sehna oraz mgr inż. W. K. i lek. med. J. M. mające charakter czysto spekulacyjny i nie znajdujących odzwierciedlenia w ujawnionym materiale dowodowym, co skutkowało powzięciem błędnego przekonania o tym, że istnieją wątpliwości dotyczące sprawstwa K. L. i w konsekwencji uniewinnieniem go od popełnienia zarzuconego mu czynu;

b) art. 170 § 1 pkt. 3 i 4 k.p.k. przez bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego oskarżyciela publicznego, popartego przez oskarżycielkę posiłkową, o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z eksperymentu procesowego mającego wykluczyć lub też potwierdzić wersje opinii biegłych o możliwości ruchu rotacyjnego zespołu pojazdów Fiata 126p z przyczepą wobec niemożności jego przeprowadzenia z obiektywnych powodów, gdy tymczasem było to w pełni możliwe i dawałoby jednoznaczne ustalenia w sprawie, tym bardziej, że za biegłymi Sąd przyjął, że:

„opinie są sporządzone wariantowo, a opcje przyjmowane przez biegłych mają charakter hipotez " (s. 18 uzasadnienia); 3 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mogący mieć wpływ na treść tego orzeczenia, a polegający na przyjęciu, sprzecznie z zasadami dynamiki ruchu drogowego i zebranym materiałem dowodowym, iż możliwym jest, że bezpośrednio przed zdarzeniem doszło do obrotu zestawu pojazdów Fiat 126p z przyczepą, którym jechał pokrzywdzony z kierunku P. tak, że zestaw ten znalazł się bezpośrednio przed ciągnikiem siodłowym DAF na przeciwnym pasie ruchu, a oskarżony nie mógł nie widzieć tego i dopiero poczuł uderzenie w samochód, gdy jednocześnie Sąd Okręgowy wyraźnie stwierdza, że:

„oskarżony, gdyby jechał tym samym pasem ruchu za samochodem prowadzonym przez pokrzywdzonego, musiałby widzieć go, tym bardziej, że K. C. poruszał się zestawem pojazdów” (s. 28 uzasadnienia)”. Pełnomocnik w konkluzji wniósł o „uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi II Instancji do ponownego rozpoznania celem uchylenia wyroku Sądu Rejonowego w G. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z zaleceniem przeprowadzenia eksperymentu procesowego”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Skarga Kasacyjna okazała się oczywiście bezzasadną, co upoważniało do oddalenia jej na posiedzeniu (art. 535 § 3 k.p.k.).

Została ona sporządzona z pominięciem elementarnych wymogów i ograniczeń dotyczących tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Po pierwsze, kasacja przysługuje stronie od wyroku sądu odwoławczego (art. 519 k.p.k.). Natomiast treść zarzutu pierwszego w obu jego podpunktach i przepisy wskazane temu jako naruszone świadczą o atakowaniu orzeczenia Sądu I Instancji. Jeżeli sąd odwoławczy, a tak było w tej sprawie, nie dokonuje własnych odmiennych ustaleń i ocen, to nie dochodzi do naruszenia prze ten sąd przepis w wymienionych w ppkt a.

Regulują one procedowanie przed sądem meriti. Skoro w kasacji nie wskazano jako naruszonego art. 433 § 2 k.p.k., to oznacza, że jej autor nie podniósł takiego uchybienia. Pamiętać tu trzeba, że przy skardze na niekorzyść warunkiem jej uwzględnienia jest wskazanie i wykazanie uchybienia podniesionego w niej (art. 434 § 1 zd. drugie k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.). Sąd odwoławczy w tej sprawie nie mógł również naruszyć art. 170 § 1 pkt 3 i 4 k.p.k. (ppkt b zarzutu 1), skoro w postępowaniu apelacyjnym nie składano wniosku dowodowego o przeprowadzenie eksperymentu.

Po drugie, podstawą kasacji może być tylko zarzut uchybienia wymienionego w art. 439 k.p.k. albo innego rażącego naruszenia prawa (podkr. SN) –art. 523 § 1 4 k.p.k. Tymczasem, w pkt 2 sformułowano niedopuszczalny i przez to niepodlegający rozpoznaniu zarzut błędu w ustaleniach faktycznych (przyjętych za podstawę orzeczenia). I po trzecie, obowiązkiem kasacji jest wykazanie nie jakiegokolwiek naruszenia prawa, ale o charakterze rażącym, a więc ewidentnym, od razu „rzucającym się w oczy”, czemu skarga nawet w warstwie słownej nie podołała.

Pominięto wreszcie, że sąd kasacyjny nie przeprowadza dowodów co do meritum spraw, ani nie jest w stanie podzielić, wyrwanych zresztą z kontekstu i przez to nieprawdziwych ocen tylko autora kasacji, a taką przytoczono na s. 3 in fine. Podsumowując, kasacja na niekorzyść - nie spełniła żadnych warunków do jej uwzględnienia i dlatego podlegała oddaleniu jako oczywiście bezzasadna.