Supreme Court dismisses appeal on appeal costs in eviction case, ruling fees fixed by regulation regardless of claim value.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal regarding the calculation of legal representation costs in an eviction proceeding. The appellant argued that fees should be based on the high value of the disputed claim, while the lower court correctly applied a fixed statutory rate for legal aid in eviction cases. The court affirmed that such fees are constant and do not vary with the subject matter's value, rejecting the appellant's argument as baseless.
Legislator headnote
AI generated§ 9 pkt 1 and § 12 ust. 1 pkt 1 of the Minister of Justice's Regulation of 28 September 2002 on fees for lawyers' activities; Legal aid fees in eviction proceedings are fixed amounts independent of the claim's value.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V CZ 67/12 POSTANOWIENIE Dnia 24 stycznia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Dariusz Dończyk SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie ze skargi P. F. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sadu Okręgowego z dnia 19 października 2006 r., w sprawie z powództwa R. F. przeciwko P. F., S. F. i P. F. o eksmisję, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 stycznia 2013 r., zażalenia R. F. na orzeczenie o kosztach, zawarte w postanowieniu Sądu Okręgowego z dnia 16 lutego 2012 r., oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 16 lutego 2012 r. odrzucił skargę pozwanego P. F. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 19 października 2006 r. oraz zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego.
Powód w zażaleniu zakwestionował orzeczenie o kosztach, domagając się zasądzenia na jego rzecz kwoty 7200 zł z tego tytułu. Skarżący wyraził pogląd, że koszty jego zastępstwa prawnego powinny być obliczone od podanej w skardze wartości zaskarżenia (250 000 zł), która stała się wiążąca.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest oczywiście bezzasadne, ponieważ nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach. Skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym w konkretnej sprawie, w związku z czym obowiązujące jest dla skargi unormowanie wynagrodzenia radcowsko- adwokackiego właściwe dla tej sprawy. Sąd Okręgowy trafnie wskazał, że właściwym minimalnym wynagrodzeniem dla pełnomocnika powoda (radcy prawnego) w sprawie eksmisyjnej w II instancji jest kwota 60 zł (§ 9 pkt 1 i § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.
U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Należy podkreślić, że stawka wynagrodzenia pełnomocnika (radcy prawnego) w sprawie eksmisyjnej ma wartość stałą i nie jest uzależniona od wartości przedmiotu sporu, co bezpodstawnie sugeruje skarżący. Należało w konsekwencji zażalenie oddalić (art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).