Supreme Court dismisses appeal for obvious lack of merit regarding attempted theft via bank card possession.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, rejecting the defense's claim of procedural error. The defense argued that merely possessing bank cards did not constitute aiding in theft, while the prosecution contended the defendant's passive acquiescence to their removal amounted to aiding with eventual intent. The court upheld the lower courts' finding that the defendant's failure to object to the cards' removal, knowing it facilitated theft, legally constituted aiding under the relevant criminal code provisions.
Legislator headnote
AI generatedArt. 7 k.p.k.; Art. 284 § 1 k.k.; Art. 279 § 1 k.k.: Possession of bank cards by a defendant who fails to object to their removal by another person, knowing the intent to commit theft, constitutes aiding with eventual intent rather than mere observation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V KK 190/12 POSTANOWIENIE Dnia 15 stycznia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 15 stycznia 2013r. sprawy P. K., skazanego z art. 284 § 3 k.k. i art. 275 § 1 k.k. i in. z powodu kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 27 stycznia 2012 r utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 20 września 2011 r., p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. kosztami postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego P. K.
UZASADNIENIE
Kasację obrońcy skazanego należało uznać za bezzasadną w stopniu oczywistym. Jedynym zarzutem kasacyjnym jest naruszenie „zasady prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, tj. art. 7 k.p.k. poprzez przyjęcie, że przez przekazanie rzeczy innej osobie można również rozumieć samo zobaczenie tej rzeczy przez inną osobę i wzięcie jej ze sobą”. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Jak się zdaje, skarżący w istocie dąży do zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 284 § 1 k.k., polegająca na uznaniu zachowania skazanego za przekazanie karty bankomatowej i karty IKM w celu ułatwienia M.
S. zaboru pieniędzy z rachunku bankowego. Zauważyć należy, że 2 zarzut ten był przedmiotem kontroli odwoławczej, a sąd II instancji odniósł się do niego w sposób rzetelny, wyczerpujący i – co najważniejsze – przekonujący. W ocenie Sądu Najwyższego zachowanie skazanego, który był aktualnym posiadaczem karty bankomatowej i karty IKM, polegające na braku sprzeciwu wobec ich zaboru przez M. S., w sytuacji, w której oczywiste było, że zabór ten następuje celem podjęcia próby kradzieży środków zgromadzonych na rachunku bankowym, trafnie zostało uznane za pomocnictwo do przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. Dla oceny tej nie ma znaczenia fakt, że skazany nie przekazał „czynnie” kart bankomatowych (np. przez ich wręczenie), ale istotna jest wyrażająca się w biernej postawie wola, co do udostępnienia ich M.
S. oraz przy jednoczesnej świadomości, a tym samym i zgodzie, co do sposobu przestępnego ich wykorzystania. Wszystkie te okoliczności uprawniają do aprobaty stanowiska sądów obu instancji, że przekazaniu kart bankomatowych M. S. stanowiło pomocnictwo cum dolo eventuali. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.