Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
III KK 289/12 AI generated

Criminal appeal dismissed as obviously groundless; life sentence for juvenile offender upheld under statutory limits.

Case Number III KK 289/12
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, ordering the appellant to bear the costs. The appellant argued that a 25-year life sentence violated the rule limiting penalties for juvenile offenders to two-thirds of the statutory maximum. The court rejected this, citing established precedent that the two-thirds cap applies to the specific term of life imprisonment (25 years) rather than the absolute maximum of life imprisonment itself.

Legislator headnote

AI generated

Art. 10 § 3 k.k.; Art. 38 § 3 k.k.: The statutory limitation requiring a penalty for a juvenile offender not to exceed two-thirds of the statutory maximum does not preclude the imposition of a 25-year life sentence when the statutory maximum for the crime is life imprisonment.

Keywords

AI generated
criminal appeal dismissal juvenile offender sentencing life imprisonment cap two-thirds rule statutory maximum penalty

Cited Legislation

AI generated
Art. 10 § 3 k.k.
Kasacja zawiera zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 10 § 3 k.k. w zw.
Art. 38 § 3 k.k.
z art. 38 § 3 k.k., w wyniku czego orzeczona została kara 25 lat pozbawienia wolności, która to kara nie mogła być – zdaniem skarżącego – orzeczona ze względu na to, że w chwili czynu skazany był nieletni.
Art. 10 § 2 k.k.
zastrzega, ze wobec sprawców nieletnich w chwili czynu, a ponoszących wyjątkowo odpowiedzialność karną na podstawie art. 10 § 2 k.k., kara powinna być orzeczona w wysokości nie przekraczającej 2/3 górnej granicy ustawowego zagrożenia.
Art. 54 § 2 k.k.
Podobnie w wyroku SN z 22 września 1999 r., stwierdzono, że „zawarty w art. 54 § 2 k.k. zakaz orzekania wobec sprawcy, który w czasie popełnienia przestępstwa nie ukończył 18 lat, kary dożywotniego pozbawienia wolności nie wyklucza wymierzenia nieletniemu, odpowiadającemu w warunkach art.
art. 535 § 3 k.p.k
Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 148 § 1 k.k
skazanego z art. 148 § 1 k.k.
art. 10 § 3 k.k
Kasacja zawiera zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 10 § 3 k.k.
art. 38 § 3 k.k
z art. 38 § 3 k.k., w wyniku czego orzeczona została kara 25 lat pozbawienia wolności, która to kara nie mogła być – zdaniem skarżącego – orzeczona ze względu na to, że w chwili czynu skazany był nieletni.
art. 10 § 2 k.k
zastrzega, ze wobec sprawców nieletnich w chwili czynu, a ponoszących wyjątkowo odpowiedzialność karną na podstawie art. 10 § 2 k.k., kara powinna być orzeczona w wysokości nie przekraczającej 2/3 górnej granicy ustawowego zagrożenia.
art. 54 § 2 k.k
Podobnie w wyroku SN z 22 września 1999 r., stwierdzono, że „zawarty w art. 54 § 2 k.k.

Cited Case Law

AI generated
IV KK 164/06
nakaz, że kara nie może przekroczyć dwóch trzecich górnego zagrożenia odnieść trzeba wypadku przestępstwa zabójstwa do kary dożywotniego pozbawienia wolności, a nie kary 25 lat pozbawienia wolności (postanowienie SN z dnia 11 października 2006 r., IV KK 164/06).
III KKN 195/99
za przestępstwo zagrożone taką karą - 25 lat pozbawienia wolności” (III KKN 195/99, OSNKW 1999, z.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III KK 289/12 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 grudnia 2012 r., sprawy J. G. skazanego z art. 148 § 1 k.k. z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 18 kwietnia 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 13 grudnia 2011 r., postanowił:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego skazanego J. G.

UZASADNIENIE

Kasacja obrońcy skazanego okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Kasacja zawiera zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 10 § 3 k.k. w zw. z art. 38 § 3 k.k., w wyniku czego orzeczona została kara 25 lat pozbawienia wolności, która to kara nie mogła być – zdaniem skarżącego – orzeczona ze względu na to, że w chwili czynu skazany był nieletni. Sąd Najwyższy zważył co następuje. W istocie przepis art. 10 § 3 k.k. zastrzega, ze wobec sprawców nieletnich w chwili czynu, a ponoszących wyjątkowo odpowiedzialność karną na podstawie art. 10 § 2 k.k., kara powinna być orzeczona w wysokości nie przekraczającej 2/3 górnej granicy ustawowego zagrożenia.

Niemniej zgodnie z utrwalonym zapatrywaniem Sądu Najwyższego „gdy chodzi o sprawców nieletnich, 2 przewidziany w art. 10 § 3 k.k. nakaz, że kara nie może przekroczyć dwóch trzecich górnego zagrożenia odnieść trzeba wypadku przestępstwa zabójstwa do kary dożywotniego pozbawienia wolności, a nie kary 25 lat pozbawienia wolności (postanowienie SN z dnia 11 października 2006 r., IV KK 164/06). Podobnie w wyroku SN z 22 września 1999 r., stwierdzono, że „zawarty w art. 54 § 2 k.k. zakaz orzekania wobec sprawcy, który w czasie popełnienia przestępstwa nie ukończył 18 lat, kary dożywotniego pozbawienia wolności nie wyklucza wymierzenia nieletniemu, odpowiadającemu w warunkach art. 10 § 2 k.k. za przestępstwo zagrożone taką karą - 25 lat pozbawienia wolności” (III KKN 195/99, OSNKW 1999, z. 11-12, poz. 3).

Sąd Najwyższy podziela stanowisko zawarte w wyżej wymienionych orzeczeniach, wobec czego należało uznać zarzut za bezzasadny w stopniu oczywistym. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji. .