Supreme Court dismisses cassation for repeating a rejected appeal argument regarding prison time offset without legal basis.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, rejecting the defense's claim that the lower court failed to offset prior prison time under Article 63 § 1 of the Criminal Code. The defense argued this error affected the verdict's substance, but the Court noted the argument merely repeated a rejected appeal contention without linking it to the appellate court's decision. Consequently, the Court ruled that the cassation improperly sought a retrial of the appellate review, which is not permitted under Polish criminal procedure law.
Legislator headnote
AI generatedArt. 63 § 1 k.k.; Art. 433 § 1, 2 k.p.k.; Art. 519 k.p.k.: A cassation appeal raising only a violation of Article 63 § 1 of the Criminal Code without referencing the appellate court's judgment constitutes an impermissible request for a retrial of the appellate review.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II KK 307/12 POSTANOWIENIE Dnia 13 grudnia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2012 r., sprawy K. M. skazanego za przestępstwo z art. 258 § 2 kk i in. z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 13 lipca 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego z dnia 27 maja 2011 r., p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. D. Kancelaria Adwokacka kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem złotych), w tym 23% VAT, 3. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasacja obrońcy jest oczywiście bezzasadna, albowiem podniesiony w niej zarzut rażącego naruszenia prawa, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 63 § 1 k.k., polegające na niezaliczeniu przez Sąd okresu rzeczywistego pozbawienia wolności skazanego w sprawie, tj. od dnia 27 kwietnia 2008 r. do 2 dnia 27 maja 2011 r., jest w sposób oczywisty nietrafny. Stanowi on powtórzenie zarzutu odwoławczego, który został przez Sąd odwoławczy rozpoznany. Trzeba w tym miejscu przypomnieć, że kasację wnosi od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie (art. 519 k.p.k.).
Dlatego też zarzut kasacyjny powinien zostać skierowany przeciwko orzeczeniu tego Sądu z przyczyn wskazanych w art. 433 § 1 i 2 k.p.k., a więc z uwagi na nienależyte przeprowadzenie kontroli odwoławczej. Natomiast postawienie w kasacji wyłącznie zarzutu obrazy art. 63 § 1 k.k. bez odniesienia go do wyroku Sądu odwoławczego, de facto stanowi żądanie ponownego przeprowadzenia kontroli odwoławczej przez Sąd Najwyższy, która nie jest przewidziana w polskim procesie karnym. Sąd odwoławczy w uzasadnieniu wyroku dokonał szczegółowej analizy argumentacji przedstawionej w apelacji na gruncie realiów procesowych niniejszej sprawy.
To stanowisko Sąd Najwyższy w pełni podziela. Skarżąca, wskazując na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2003 r. (IV KK 425/2002, LEX nr 77428), sama zresztą zdaje sobie sprawę, że wyrażony przez nią pogląd jest sprzeczny z dotychczasowym stanowiskiem judykatury. W tym zakresie przywołany w kasacji wyrok Trybunału Konstytucyjnego, do którego odniósł także Sąd odwoławczy w uzasadnieniu wyroku, nie może mieć wprost zastosowania, albowiem dotyczy innego zagadnienia prawnego związanego z okresem trwania tymczasowego aresztowania w kontekście art. 263 § 3 k.p.k.
Podsumowując, należy podzielić pogląd wyrażony w niniejszej sprawie, a także przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 31 stycznia 2012 r. (II AKa 404/11, LEX nr 1120043), że „sama tylko różnica w rygorach odbywania kary pozbawienia wolności i tymczasowego aresztowania, nie daje podstaw do formułowania tezy o obowiązku zaliczenia tego samego okresu izolacji jednocześnie na poczet kary pozbawienia wolności odbywanego w innej sprawie i kary pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie, w której stosowano środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania”.
Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu. 3