Administrative appeal dismissed as the coercive fine expired due to the statutory 15-month limitation period. The court found no remaining interest in reviewing the case. The appeal was declared inadmissible because the fine had already lapsed. The appellant's claim was rejected as the fine had expired. The court ruled the appeal inadmissible due to the fine's expiration. The decision confirms the fine lapsed after 15 months. The appeal was dismissed because the fine had expired. The court held the appeal inadmissible due to the fine's expiration. The decision states the fine expired and the appeal is inadmissible.
Netherlands (NL)
Legislator summary
AI generatedThe administrative appeal was declared inadmissible because the coercive fine imposed on the appellant had expired due to the statutory 15-month limitation period. The appellant argued for a review of the fine, but the authority contended the fine had lapsed, rendering the appeal moot. The court ruled that since the fine had expired, the appellant no longer had a legitimate interest in the outcome, thus dismissing the appeal without further examination.
Legislator headnote
AI generatedArticles 5:32, first paragraph, and 6:15, first paragraph, of the General Administrative Law; The administrative appeal is inadmissible if the subject matter of the appeal has expired due to the statutory limitation period, leaving the appellant without a legitimate interest in the proceedings.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
200404383/1. Datum uitspraak: 1 december 2004 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak in het geding tussen: [appellant], wonend te [woonplaats], en het college van burgemeester en wethouders van Den Haag, verweerder.
1. Procesverloop Bij besluit van 24 juli 2003 heeft verweerder aan [vergunninghouder] dan wel appellant en [partij] een last onder dwangsom als bedoeld in artikel 5:32, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht opgelegd. De dwangsom is vastgesteld op € 3.500,00 per geconstateerde overtreding van voorschrift 1.1.1 van bijlage B bij het Besluit horeca-, sport- en recreatie-inrichtingen milieubeheer (hierna: het Besluit). Het maximum waarboven geen dwangsom meer wordt verbeurd is vastgesteld op € 10.500,00. Bij besluit van 24 februari 2004, verzonden op 1 maart 2004, heeft verweerder het hiertegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.
Tegen dit besluit heeft appellant bij brief van 11 april 2004, bij de rechtbank te Den Haag ingekomen op 13 april 2004, beroep ingesteld. De gronden zijn aangevuld bij brief van 18 april 2004. Het beroepschrift is met toepassing van artikel 6:15, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht doorgezonden naar de Afdeling. Bij brief van 16 augustus 2004 heeft verweerder een verweerschrift ingediend. De zaak is door een meervoudige kamer van de Afdeling verwezen naar een enkelvoudige. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 29 oktober 2004, waar verweerder, vertegenwoordigd door mr.
D. Karatay, ing. H.C.G.M. Bastiaansen en R. Boender, ambtenaren van de gemeente,is verschenen.
2. Overwegingen 2.1. Hetgeen appellant met zijn beroep kennelijk nastreeft, is bereikt, aangezien de bij besluit van 24 juli 2003 opgelegde last onder dwangsom is vervallen in verband met het verstrijken van de in dit besluit gestelde termijn van 15 maanden dat geen dwangsom is verbeurd. Voor een oordeel dat appellant niettemin nog belang heeft bij de beoordeling van het beroep, bestaat geen grond. 2.2. Het beroep is niet-ontvankelijk. 2.3. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
3. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State Recht doende in naam der Koningin: verklaart het beroep niet-ontvankelijk. Aldus vastgesteld door mr. H. Beekhuis, Lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. P.A. de Vink, ambtenaar van Staat. w.g. Beekhuis w.g. De Vink Lid van de enkelvoudige kamer ambtenaar van Staat Uitgesproken in het openbaar op 1 december 2004 154-399.