Legislator Case Law & Legislation
ECLI:NL:RVS:2002:AE5045 ECLI:NL:RVS:2002:AE5045 AI generated

Court upholds lower court ruling dismissing appeal against refusal to reinstate legal aid addition. Appeal rejected due to lack of evidence for consent requirement.

Case Number ECLI:NL:RVS:2002:AE5045
Court / Authority
Jurisdiction Netherlands (NL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The Council of State confirmed the District Court's decision to dismiss the appellant's appeal regarding the withdrawal of a legal aid addition. The appellant argued the withdrawal was improper, but the court found no evidence he had consented to the addition as required by law. Consequently, the lower court's judgment was upheld, and the appellant's claims were rejected.

Legislator headnote

AI generated

Wet op de rechtsbijstand, artikel 33, eerste lid; artikel 24, tweede lid: The withdrawal of a legal aid addition upon request of the client is permissible, and the court cannot substitute its own criteria for evaluating such requests absent proof of required consent.

Keywords

AI generated
legal aid addition withdrawal of addition client consent requirement administrative appeal Council of State legal aid regulation burden of proof

Cited Legislation

AI generated
Wet op de rechtsbijstand, artikel 33, eerste lid
Wet op de rechtsbijstand, artikel 24, tweede lid

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

200105100/1. Datum uitspraak: 10 juli 2002 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak op het hoger beroep van: [appellant], kantoor houdend te [plaats], tegen de uitspraak van de arrondissementsrechtbank te 's-Gravenhage van 12 september 2001 in het geding tussen: appellant en de raad voor rechtsbijstand te 's-Gravenhage.

1. Procesverloop Bij besluit van 11 mei 2000 heeft het bureau rechtsbijstandvoorziening van de raad voor rechtsbijstand te ‘s-Gravenhage een verzoek van appellant om vaststelling van een vergoeding afgewezen. Bij besluit van 12 mei 2000 heeft het voorts geweigerd terug te komen van de intrekking van een aan appellant verleende toevoeging, als bedoeld in de Wet op de rechtsbijstand (hierna: de Wet). Bij besluit van 6 december 2000 heeft de raad voor rechtsbijstand te ‘s-Gravenhage (hierna: de raad) het daartegen door appellant ingestelde beroep ongegrond verklaard.

Dit besluit en het advies van de commissie bezwaar en beroep, waarnaar in het besluit wordt verwezen, zijn aangehecht. Bij uitspraak van 12 september 2001, verzonden op 13 september 2001, heeft de arrondissementsrechtbank te 's-Gravenhage (hierna: de rechtbank) het daartegen door appellant ingestelde beroep ongegrond verklaard, voor zover dit strekt tot handhaving van het besluit van 12 mei 2000 en voor het overige gegrond, het besluit van 6 december 2000 in zoverre vernietigd, het administratief beroep tegen het besluit van 11 mei 2000 ongegrond verklaard en bepaald dat deze uitspraak in zoverre in de plaats treedt van het besluit van 6 december 2000.

Deze uitspraak is aangehecht. Tegen deze uitspraak heeft appellant bij brief, bij de Raad van State ingekomen op 15 oktober 2001, hoger beroep ingesteld. Deze brief is aangehecht. Bij brief van 30 november 2001 heeft de raad van antwoord gediend. Na afloop van het vooronderzoek zijn nadere stukken ontvangen van [partij 1]. Deze zijn aan de andere partij toegezonden. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 2 mei 2001, waar appellant in persoon is verschenen. Tevens is daar [partij 1] gehoord.

2. Overwegingen 2.1. De aan appellant voor aan [partij 1] verleende rechtsbijstand afgegeven toevoeging is op verzoek van laatstgenoemde ingetrokken. De rechtbank heeft met juistheid overwogen dat uit de tekst van artikel 33, eerste lid, van de Wet voortvloeit dat intrekking op verzoek van de rechtzoekende kan plaats vinden. Ook de overweging van de rechtbank dat de wet niet voorschrijft, hoe het bureau en de raad een zodanig verzoek dienen te beoordelen, is juist. De rechtbank heeft daarin evenwel ten onrechte aanleiding gevonden om zelf criteria te formuleren, op basis waarvan zij het verzoek tot intrekking heeft beoordeeld.

Dat is niet haar taak. 2.2. Voor vernietiging van de aangevallen uitspraak op deze grond bestaat echter geen aanleiding. De rechtbank heeft niet aannemelijk geacht dat appellant de aanvraag om toevoeging met instemming van [partij 1] heeft ingediend. Appellant heeft in hoger beroep geen omstandigheden gesteld die leiden tot een ander oordeel. Appellant heeft verklaard dat hij tegenover [partij 1] niet schriftelijk heeft vastgelegd dat hij als diens rechtsbijstandverlener zou optreden en een verzoek om een toevoeging zou indienen en voorts dat hij [partij 1] geen afschrift van dat verzoek heeft gezonden. [partij 1] heeft, naar uit een aan hem gerichte brief van de raad van 28 maart 2000 blijkt, reeds op 23 maart 2000 verzocht om intrekking van de op 21 maart 2000 verleende toevoeging, omdat hij voor het aanvragen daarvan geen toestemming had verleend.

Nu blijkens de Memorie van Toelichting bij artikel 24, tweede lid, van de Wet instemming van de rechtzoekende met het aanvragen van een toevoeging door de rechtsbijstandverlener is vereist, bestaat onder deze omstandigheden geen grond voor het oordeel dat de raad niet heeft mogen besluiten, zoals hij heeft gedaan. Hetgeen appellant overigens heeft aangevoerd, leidt niet tot een ander oordeel. 2.3. Nu het hoger beroep ten aanzien van de weigering terug te komen op de intrekking van de toevoeging ongegrond is, dient, zoals ook de rechtbank heeft overwogen, het hoger beroep ten aanzien van de weigering van de vaststelling van de vergoeding evenzeer ongegrond te worden verklaard. 2.4.

De aangevallen uitspraak moet, zij het met enige verbetering van de gronden, waarop die rust, worden bevestigd. 2.5. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

3. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State Recht doende in naam der Koningin: bevestigt de aangevallen uitspraak. Aldus vastgesteld door mr. R.W.L. Loeb, Voorzitter, en mr. M.G.J. Parkins-de Vin en mr. J.A.W. Scholten-Hinloopen, Leden, in tegenwoordigheid van mr. M.E.E. Wolff, ambtenaar van Staat. w.g. Loeb w.g. Wolff Voorzitter ambtenaar van Staat Uitgesproken in het openbaar op 10 juli 2002 238.